บทที่ 655 ชื่อของนายมันไม่ดี
บทที่ 655 ชื่อของนายมันไม่ดี
ขโมยสองคนถึงกับอึ้งกิมกี่ไปอยู่กับที่
ถ้าบอกว่าครั้งสองครั้งยังพออธิบายได้ แต่นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้วไหม?
แอบน่ากลัวนะเนี่ย!
อันที่จริงไม่ใช่ว่าซูหมิงสามารถล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้หรอก
แต่เป็นเพราะว่า ตอนนี้เสี่ยวชิงกำลังใช้โคมไฟขอพรอยู่ที่บ้านต่างหาก
การรับมือกับขโมยแบบนี้ อัตราความสำเร็จถือว่าสูงมากเลยทีเดียว!
ขโมยทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา ชักจะแปลกๆ แล้วสิ...
หรือว่า? จะกลับบ้านดี?
"อึก!"
หนึ่งในนั้นกลืนน้ำลายเอื๊อก หันไปมองเพื่อนร่วมก๊วน งานนี้จะทำต่อหรือไม่ทำดี? ทำไมถึงรู้สึกว่ามันมีปัญหาแปลกๆ ล่ะเนี่ย...
"เอ่อ..." หนึ่งในหนุ่มขโมยกระแอมไอออกมา "พี่ชาย ปากนายผ่านการปลุกเสกมาแล้วใช่ไหมเนี่ย? หรือว่าพี่ชายจะดูดวงได้?"
"อั้ยหยา!" พอซูหมิงได้ยิน ก็หรี่ตาที่ปรือเพราะความเมาขึ้นมา ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เดิมทีคิดว่าจะคบหากับพวกนายในฐานะคนธรรมดาทั่วไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะถูกพวกนายดูออกซะแล้ว!"
ทั้งสองคนฟังแล้ว ก็ไม่กล้าฟันธงว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก
แต่แค่สองเรื่องที่ซูหมิงพูดไปก่อนหน้านี้ ในใจพวกเขาก็แอบเชื่อไปนิดๆ แล้ว
"อะแฮ่ม!" หนุ่มอีกคนรีบกระแอมไอขึ้นมาทันที ขยับเข้าไปใกล้ซูหมิง "พี่ชาย เห็นแก่ที่วันนี้พวกเราเลี้ยงข้าวนาย ช่วยดูดวงให้ฉันหน่อยสิ ว่าดวงของฉันช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"
"อืม..." ซูหมิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เอื้อมมือไปลูบเคราแพะที่ตัวเองไม่ได้มีอยู่จริงเลยสักนิด "เอาล่ะ การได้พบกันก็คือพรหมลิขิต ฉันจะดูให้พวกนายก็แล้วกัน"
"ดีๆๆ!" พอขโมยทั้งสองคนได้ยินก็ย่อมดีใจจนแทบเนื้อเต้น รีบยื่นมือออกไปทันที!
"อืม..." ซูหมิงจับมือหนุ่มคนหนึ่งมาพิจารณาดูอย่างละเอียด อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดอยู่นานหลายนาที!
"ซี๊ด!" จากนั้นซูหมิงก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตบโต๊ะดังปังขึ้นมาทันที "อั้ยหยา! ไม่ธรรมดาเลยนะ ไม่ธรรมดา!"
???
ไอ้หนุ่มนี่ชะงักไป ยังไงกัน? หรือว่าฉันจะได้สวมชุดเหลือง? แล้วก็ไปขับรถส่งอาหารเหม่ยถวนงั้นเหรอ?
ไม่หรอกมั้ง...
"ปรมาจารย์ ตกลงมันยังไงกันแน่?" ไอ้หนุ่มรีบถาม
"ลายมือของนายมันไม่ธรรมดาเลย"
"ไม่เหมือนใครจริงๆ"
"แต่ว่า ฉันยังต้องรู้ชื่อของนายก่อนถึงจะฟันธงได้ ต้องเป็นชื่อจริงนะ" ซูหมิงพูดกลั้วหัวเราะ
"เอ่อ..." หนุ่มทั้งสองคนต่างก็ลังเล ยังไงซะพวกเขาก็เป็นขโมย หากินกับอาชีพนี้ ปกติเวลาอยู่ข้างนอกก็ต้องปิดบังตัวตนอย่างมิดชิด จะบอกชื่อตัวเองออกไปได้ยังไง?
มันเสี่ยงนะ!
"ช่างเถอะ พวกนายไม่อยากบอกฉันก็ไม่ฝืนใจ"
"เพียงแต่พอดูจากลายมือกับโหงวเฮ้งของนายแล้ว ข้างหน้าของนายมีทางเดินอยู่สายหนึ่ง ถ้าเดินถูกทางก็จะได้ทรัพย์สินมหาศาล แต่ถ้าเดินผิด..." ซูหมิงส่ายหน้า
"ถ้าเดินผิดแล้วจะเป็นยังไง?" ไอ้หนุ่มรีบถาม
ยังไงซะก็เพิ่งจะลงมือทำเรื่องใหญ่ไปจนเป็นข่าว ก่อให้เกิดความโกลาหลซะขนาดนั้น ในใจก็ต้องกังวลเป็นธรรมดา
"อืม..." ซูหมิงหลับตาลง ค่อยๆ ยื่นมือออกไปคว้าอากาศกลางยามค่ำคืน จะว่าไปแล้วพอซูหมิงแสดงเป็นหมอดูจอมลวงโลก ก็เหมือนเป๊ะจนแยกไม่ออกเลยทีเดียว!
ขโมยหนุ่มสองคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เอาแต่จ้องมองซูหมิงอย่างจริงจังสุดๆ!
"อ๊าก!" จู่ๆ ซูหมิงก็อ้าปากกว้างแล้วตะโกนลั่นออกมา
"เวรเอ๊ย!" สองหนุ่มตกใจสะดุ้งโหยง ดีนะที่วิญญาณไม่หลุดออกจากร่าง!
นี่มันทำบ้าอะไรเนี่ย? ผีเข้าผีออกตกใจหมด!
"ฉันเห็นแค่ลูกกรงเหล็ก เตียงเรียงราย แล้วก็มีคนจำนวนมากใส่เสื้อผ้าเหมือนๆ กัน..." ซูหมิงอ้าปากค่อยๆ พูดออกมา
"ให้ตายเถอะ!!!" ขโมยหนุ่มสองคนพอได้ยินก็แทบจะช็อกจนวิญญาณหลุด!
เอาล่ะสิ!
เป็นคนโง่ก็ยังฟังออกว่านี่คือสถานที่แบบไหน นี่มันคุกไม่ใช่หรือไง? ลูกกรงเหล็กเนี่ยนะ? เจอแบบนี้ใครจะไปทนไหว?
พวกเขาสองคนลงมือทำด้วยกัน งานนี้ต่อให้มีแค่พวกเขาสองคน แต่เบื้องหลังยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งคอยช่วยเหลืออยู่
ล้วนเป็นคนที่ลงเรือลำเดียวกัน ถ้าคนหนึ่งถูกจับ ก็จะสาวไส้โยงไปถึงกันหมด ไม่มีใครหนีรอดไปได้
อีกอย่างพวกเขาประเมินไว้คร่าวๆ แล้วว่า คอมพิวเตอร์ที่ขโมยมาพวกนี้มีมูลค่าไม่น้อยเลย ยังไงซะก็เป็นของนักศึกษาปริญญาโท คอมพิวเตอร์ของนักศึกษาปริญญาโทหลายคนซื้อมาเพื่อทำแล็บโดยเฉพาะ
ราคาแพงมาก แถมยังมีบางเครื่องที่สั่งทำพิเศษอีก
บวกกับสถานะของนักศึกษาปริญญาโทที่พิเศษอยู่แล้ว ถือว่าเป็นบุคลากรด้านการวิจัยของประเทศเลยทีเดียว
ข้อหาขโมยข้อมูลของประเทศ บวกกับข้อหาลักทรัพย์...
แค่นี้ก็พอให้พวกเขาซวยหนักแล้ว!
ขโมยหนุ่มสองคนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวในชั่วพริบตา รีบพูดขึ้นมาอย่างลนลาน
"ปรมาจารย์!"
"ฉัน ฉัน ฉัน... ฉันชื่อหวังเฉียง!"
"ท่านช่วยคำนวณให้ฉันอีกหน่อยสิ ด่านนี้ฉันควรจะผ่านมันไปได้ยังไง?"
ไอ้หนุ่มที่เพิ่งจะดูดวงลายมือไปเมื่อกี้ชื่อหวังเฉียง ส่วนอีกคนชื่อหวังไห่ ทั้งสองคนแค่แซ่เดียวกัน แต่ไม่ได้เป็นญาติอะไรกัน และไม่ได้เป็นพี่น้องกันด้วย
หน้าตามีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง หากจะพูดถึงความแตกต่าง คนที่ชื่อหวังเฉียงจะตัวสูงกว่าหน่อย ค่อนข้างผอมกว่า ส่วนคนที่ชื่อหวังไห่จะตัวเตี้ยกว่านิดหน่อย และดูอวบตันกว่า
"นายชื่อหวังเฉียงงั้นเหรอ?" ซูหมิงแกล้งทำเป็นดึงมือเขามาอีกครั้ง แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด "ชื่อของนายมันไม่ดีนะ"
"มะ... ไม่ดีเหรอ?" หวังเฉียงชะงักไป ชื่อนี้มันน่าจะโหลมากเลยนะ จะไม่ดียังไงได้?
"ถ้าใช้กับคนอื่นแน่นอนว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพียงแต่มันชงกับอาชีพของนายไงล่ะ"
"ถึงฉันจะดูไม่ออกว่านายทำงานอะไร แต่อาชีพของนายควรจะต้องระมัดระวังให้มาก จะใช้ความแข็งกร้าวมาทำไม่ได้" ซูหมิงพูด
"อั้ยหยา! เป็นปรมาจารย์ของแท้เลย แล้วท่านว่าฉันควรจะเปลี่ยนเป็นชื่ออะไรดีล่ะ?"
"ก็ชื่อ! หวังวั่งวั่งไง!"
"อะไรนะ... วั่งวั่งวั่ง เสียงหมาเห่าเหรอ?"
พอได้ยินสามคำที่หลุดออกมาจากปากของซูหมิง หวังเฉียงก็ถึงกับอึ้งไปเลยในตอนนั้น
บ้าอะไรเนี่ย? นี่ นี่... เสียงหมาเห่าก็ได้เหรอ?
แถมชื่อนี้มันยังเรียกยากเกินไปแล้วไหม?
อีกอย่างพวกเราทำงานสายนี้ สิ่งที่ถือสาที่สุดก็คือหมาไม่ใช่หรือไง? ยังไงซะหมาก็เอาไว้เฝ้าบ้านนี่นา!
"นายจะไปรู้อะไร?" ซูหมิงหน้าขรึมลง ตบโต๊ะปัง
"ชื่อนี้มันพ้องเสียงกับคำว่า วั่งวั่งวั่ง ที่แปลว่ารุ่งเรือง หมายความว่านายกำลังจะรวย แถมฉันยังลองคำนวณดูแล้ว อาชีพของนายดวงชงกับหมา การตั้งชื่อแบบนี้ก็แสดงว่านายเป็นพวกเดียวกับหมา จะได้ไม่เจออุปสรรคแบบเดียวกันไงล่ะ!"
"อ๋อ!!" หวังเฉียงถึงบางอ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์!
เอ๊ะ?
ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เนอะ?
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนปรมาจารย์กำลังด่าฉันอยู่เลย?
แต่ดันหาหลักฐานไม่ได้ซะนี่...
ช่างเถอะๆ ไม่เป็นไรหรอก!
เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญเลย!
สิ่งสำคัญคือฉันรวยได้ก็พอแล้ว!
"แล้วไงต่อล่ะ?"
"ไม่มีอะไรแล้ว จากนี้นายแค่ต้องเปลี่ยนไปใช้ชื่อนี้ก็พอ"
"อ๋อๆ ได้ๆๆ!" หวังเฉียงจำไว้ขึ้นใจทันที พรุ่งนี้จะเอาบัตรประชาชนไปเปลี่ยนชื่อเลย!
"ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ ท่านช่วยดูให้ฉันหน่อยสิ?" หวังไห่ก็รีบยื่นมือมาบ้าง ทั้งสองคนต่างก็ลงเรือลำเดียวกัน ถ้าไอ้หมอนั่นเกิดเรื่อง ตัวเองก็ต้องซวยไปด้วยแน่ๆ!
"อืม..." ซูหมิงหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วมองไปที่ฝ่ามือของหวังไห่ จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง แล้วตะโกนเสียงหลง "อั้ยหยา! อั้ยหยาๆ! อั้ยหยาๆๆ!"