บทที่ 610 เดี๋ยวจะเหม็น

"แล้วคุณซูมีเหตุผลอะไร..."

ผู้อำนวยการจางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"บอกตามตรงกับท่านเลยนะครับ จริงๆ แล้วมีสองเหตุผล เหตุผลแรกคือวัตถุดิบหายากเกินไป"

"อีกเหตุผลหนึ่งคือกระบวนการผลิตซับซ้อนมาก ไม่สามารถผลิตในปริมาณมากได้"

ซูหมิงกล่าว

"เข้าใจแล้วครับ"

ผู้อำนวยการจางทำได้เพียงถอนหายใจ แม้จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะแค่สามารถแก้ปัญหาที่อ่างเก็บน้ำได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

"แต่ว่า..."

ซูหมิงยิ้มเล็กน้อย "ที่ผมก็ยังมีเหลืออยู่บ้าง เดี๋ยวท่านส่งคนมารับไปก็ได้ครับ"

"ได้ๆ ครับ คุณซู ท่านวางใจได้ เราจะให้..."

"เงินไม่ต้องครับ"

ซูหมิงโบกมือ "เรื่องแบบนี้เป็นการทำเพื่อชาติเพื่อประชาชน ไม่รับเงินจะดีกว่าครับ"

"นี่..."

ผู้อำนวยการจางและคนอื่นๆ ต่างตกใจเล็กน้อย มองหน้ากันไปมา แล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"แก... แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงที่โกรธจัดดังมาจากข้างหลัง แต่เสียงนั้นกลับสั่นเทา ทั้งลมหายใจก็ไม่สม่ำเสมอ

ซูหมิงหันกลับไปมอง

ไอ้หยา นี่ใครกัน?

"นายเรียกฉันเหรอ"

ซูหมิงกะพริบตา

"ใช่ ฉันเรียกแก! แกเป็นใคร? ทำไมถึงมาแย่งซีนฉัน? คนข้างบนส่งฉันมาจัดการเรื่องที่นี่ชัดๆ แกมีสิทธิ์อะไรมาแย่งผลงานฉันไป!"

ชายหนุ่มแทบจะโกรธจนคลั่ง

มาแย่งผลงานกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ได้ยังไง?

"แล้วนายจัดการหรือยังล่ะ"

"ยัง..."

"แล้วหลังจากลงจากเครื่องบิน นายมาที่นี่เป็นที่แรกหรือเปล่า"

"ไม่ใช่..."

"นายมัวแต่เสียเวลาไปกินดื่มที่โรงแรม มันเกี่ยวอะไรกับฉัน"

"ก็จริงที่ไม่เกี่ยวอะไรกับแก... ไม่สิ! ถ้าไม่มีแก... ก็ไม่เกี่ยว! ฉันไม่สน! ยังไงเรื่องนี้แกต้องอธิบายมาให้ได้!"

ชายหนุ่มโกรธจัด

เดิมทีนี่เป็นโอกาสเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชั้นดี กลับไปเขียนลงในประวัติก็ช่วยเพิ่มเครดิตให้ตัวเองได้ แต่ผลลัพธ์กลับถูกคนอื่นชุบมือเปิบไปเสียอย่างนั้น

คราวนี้ขาดทุนย่อยยับถึงบ้านยายเลย!

"อยากได้คำอธิบายก็ไม่มีปัญหา แล้วนายอยากได้คำอธิบายแบบไหนล่ะ"

ซูหมิงยิ้มอย่างเชื่องช้า

"ดี! เรามาแข่งกัน! ฉันมาพร้อมกับวิธีที่ล้ำสมัยที่สุด ส่วนแกคงใช้วิธีฉวยโอกาสอะไรสักอย่างแน่ๆ"

"เป็นไง กล้าหรือเปล่า"

สภาพของชายหนุ่มดูน่าสมเพชเล็กน้อย ใบหน้าบวมช้ำ เสื้อผ้าก็เต็มไปด้วยฟางข้าวและฝุ่นเขรอะ

ซูหมิงเห็นแล้วก็แอบขำในใจ เอาเถอะ ในเมื่ออยากจะโดนเอง เขาก็จะจัดให้

"ได้ ไม่มีปัญหา!"

"แต่ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ หลังจากที่เราสองคนบำบัดน้ำเสร็จแล้ว ให้แต่ละคนตักน้ำขึ้นมาหนึ่งแก้วแล้วดื่มเข้าไป ดูสิว่าผลเป็นอย่างไร"

ซูหมิงยิ้มอย่างเยือกเย็น

"นี่..."

ชายหนุ่มได้ฟังแล้วก็ถึงกับชะงัก

พูดตามตรง น้ำพวกนี้ต่อให้บำบัดเสร็จแล้ว ก็ยังต้องผ่านกระบวนการอีกหลายขั้นตอนถึงจะดื่มได้

"ทำไม ไม่กล้าเหรอ"

ซูหมิงผ่านร้อนผ่านหนาวมานักต่อนัก คนประเภทไหนที่ไม่เคยเจอ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นคนอย่างไร เขาเป็นพวกทนการยั่วยุไม่ได้ ยิ่งอยู่ต่อหน้าสาวงาม จะยอมแพ้ได้อย่างไร

ถ้าแพ้ตอนนี้แล้วจะเรียกว่าลูกผู้ชายได้ยังไง?

"ได้!"

ชายหนุ่มพูดจบก็เดินก้าวยาวๆ ไปด้านข้าง คนรอบๆ เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอามือตบหน้าผากตัวเอง ให้ตายเถอะ ถ้าไม่หาเรื่องใส่ตัวก็คงไม่เป็นไร พอหาเรื่องเข้าหน่อยก็จบเห่...

ทั้งสองคนเดินไปยังบริเวณที่น้ำยังไม่ได้รับการบำบัด ตอนนี้มลพิษยิ่งรุนแรงขึ้นจนน้ำเริ่มมีสีดำ ชายหนุ่มเห็นแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อก

"แกเริ่มก่อนเลย"

ซูหมิงยิ้มอย่างสบายๆ

"ฉันเริ่มก็ฉันเริ่ม!"

ชายหนุ่มพูดจบก็หยิบกระเป๋าเป้ออกมา เทสารเคมีกองหนึ่งออกมา แล้วผสมส่วนผสมเหล่านั้นเข้าด้วยกันอย่างลวกๆ จากนั้นก็โยนลงไปในน้ำ มันได้ผลจริงๆ น้ำตรงหน้าเขาใสขึ้นมาเล็กน้อย สีสันไม่น่าเกลียดเท่าเดิม ดูเหมือนกลิ่นเหม็นก็จะจางลงไปด้วย

ชายหนุ่มเห็นว่าวันนี้ทำสำเร็จในครั้งเดียว ก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง!

จากนั้นก็ใช้แก้วตักน้ำขึ้นมาหนึ่งใบ มองดูอย่างละเอียดแล้วก็ถือว่าไม่เลว คุณภาพน้ำใสจนเห็นก้นแก้ว มีเพียงตะกอนเล็กๆ ลอยอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่เป็นไร ดื่มของแบบนี้เข้าไปจะเสียหายอะไรนักหนา อย่างมากก็แค่ท้องเสียสองสามวัน!

"ตาแกแล้ว"

ชายหนุ่มมองซูหมิงอย่างท้าทาย ซูหมิงหัวเราะเบาๆ พลางหยิบยาเม็ดทำน้ำบริสุทธิ์ออกมาจากกระเป๋า

แล้วโยนลงไปในน้ำอย่างไม่ใส่ใจ

หลังจากเงียบไปสองสามนาที ก็เกิดเสียงฟู่ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นเหม็นที่ยากจะทานทนโชยออกมา!

"เร็วเข้าๆ!"

"ครั้งนี้พวกแกห้ามแย่งฉันนะ!"

"ฉันอายุมากกว่าแก!"

"ไสหัวไป!"

ยังไม่ทันที่ซูหมิงจะทำอะไร บรรดาผู้นำอาวุโสข้างหลังก็กรูกันเข้ามา เบียดเสียดกันอยู่ริมน้ำเพื่อสูดกลิ่น

ชายหนุ่มถึงกับตะลึงงัน

ใครช่วยบอกทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ ใครก็ได้ช่วยมาอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม ฉันดูไม่เข้าใจเลย?

ของแบบนี้มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกคุณมีความสุขกันขนาดนั้นเชียว?

แต่ละคนยืดคอจนยาวเป็นห่าน

สูดกลิ่นกันอย่างเมามัน

พวกคุณทำอะไรกัน? นี่มันอะไรกันเนี่ย?

ในวินาทีต่อมา ผิวน้ำก็พลันใสสะอาดอย่างหาที่เปรียบมิได้ บริเวณผืนน้ำตรงหน้าใสจนมองเห็นถึงก้นบึ้ง!

ซูหมิงยิ้มมุมปาก ใช้แก้วตักน้ำขึ้นมาแก้วหนึ่ง แล้วดื่มเข้าไปรวดเดียว

"อืม! หวานชื่นใจดี! ตานายแล้ว!"

ใบหน้าของชายหนุ่มเขียวคล้ำ

ของแบบนี้แกกล้าดื่มเข้าไปได้ยังไง?

ดื่มเข้าไปมีหวังได้ตายกันพอดี

แต่จะไม่ดื่มก็ไม่ได้ ลั่นวาจาไปแล้ว จะไม่ดื่มได้อย่างไร?

ดื่มก็ดื่ม!

ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง กัดฟันกระทืบเท้า!

แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียว!

"อึก..."

พอได้ดื่มเข้าไป ชายหนุ่มก็เหมือนกลายเป็นหิน แข็งทื่อไปในทันที รสชาติของน้ำนี้มันช่างยากจะบรรยาย ทั้งคาวทั้งเหม็น แถมยังเหนียวข้นเหมือนกับดื่มน้ำมันเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น น่าขยะแขยงเป็นที่สุด

"อ้วก..."

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็อาเจียนออกมาอย่างรุนแรง จากนั้นร่างกายก็อ่อนปวกเปียก

ล้มลงไปนอนกับพื้น ขยับตัวไม่ได้

ทุกคนถึงกับตกใจ

"จะทำยังไงดี"

"ยังไงก็เป็นช่างเทคนิคที่เบื้องบนส่งมา คงจะยังเด็ก ไม่รู้จักความ"

"ใช่ๆ"

"คนนั้นน่ะ พวกนายไปลากเขาไปไว้ใต้ต้นไม้ตรงนั้น แล้วก็ปลดกระดุมเสื้อตรงหน้าอกออก ให้เขาหายใจสะดวกหน่อย"

"ครับ"

ชายหนุ่มได้ยินแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ ไอ้หยา ถึงจะเป็นผู้อาวุโส แต่ก็ยังใจดีกับตัวเอง ถึงแม้ก่อนหน้านี้ตนจะทำตัวโอหังไปบ้าง แต่ดูสิ ตอนนี้พวกท่านก็ไม่ถือสาแล้วใช่ไหม?

แต่ในวินาทีต่อมา เรื่องที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงก็เกิดขึ้น

คนสองสามคนลากเขาไปไว้ใต้ต้นไม้ โยนทิ้งไว้แล้วก็ไม่สนใจอีกเลย

"เสร็จแล้วเหรอ? แค่นี้เหรอ?"

"แล้วไงต่อ? พวกคุณไม่โทรเรียกรถพยาบาล ไม่พาผมไปโรงพยาบาลหน่อยเหรอ?"

ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้างุนงง

"รถพยาบาลอะไร? โรงพยาบาลอะไร? ที่เราเอาแกมาไว้ตรงนี้ก็เพราะกลัวว่าเดี๋ยวแกตายแล้วจะส่งกลิ่นเหม็น รบกวนพวกเรา"

"แกก็มีโทรศัพท์มือถือไม่ใช่เหรอ? ก็โทรเรียกรถพยาบาลเองสิ"

"ลาก่อนนะ ขอให้โชคดี!"

นักศึกษาของศาสตราจารย์เฉินกะพริบตาปริบๆ แล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

(จบตอน)