ตอนที่ 180 : ลูกชิ้นปลาน้อยที่ตกใจจนร่วงหล่นหมด ~~

ตอนที่ 180 : ลูกชิ้นปลาน้อยที่ตกใจจนร่วงหล่นหมด ~~

เฉียนเสี่ยวยู่เริ่มแผนการ!

เขาคุกเข่าขอหญิงสาวแต่งงานด้วยใบหน้าที่จริงจัง

“โย่วโย่ว ผมชอบคุณมานานแล้ว”

“แม้ว่าผมจะไม่มีเงินมาก แต่หัวใจของผมก็รักคุณคนเดียวผมได้แต่ขอให้คุณนั้นยอมรับหัวใจที่ต่ำต้อยของผม แหวนวงนี้เป็นแหวนที่ผมใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อมา ผมขอสาบานผมจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับคุณและมอบหัวใจของผมแก่คุณเท่านั้น!”

แต่ใครจะรู้~~

พนักงานเสิร์ฟสาวมองเขาด้วยสายตาดูถูกก่อนจะทำหน้าบึ้งใส่เขาและดูถูกอย่างรุนแรง

“หึ! เป็นแค่คางคกแต่กลับอยากกินเนื้อหงส์งั้นหรอ? เอาหน้าไปส่องกับหม้อไฟหน่อยไหมว่าตัวเองเป็นยังไง? นายคู่ควรกับฉันหรอ?”

เธอปัดมือของเฉียนเสี่ยวยู่ที่กำลังถือแหวนเพรชอยู่ออกก่อนจะเดินตรงมาทางเจียงเฉินแล้วกระพริบตาพร้อมกับยิ้มออกมา “หนุ่มหล่อคนนี้ดูก็รู้แล้วว่าเป็นคนรวย! คุณดีกว่าเขาที่เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นที่กำลังคุกเข่าอยู่ตั้ง 99,999 เท่า! ผลไม้จานนี้ฉันให้ฟรีค่ะ~ เรามาทำความรู้จักกันหน่อยไหมคะ?”

เฉียนเสี่ยวยู่ลุกขึ้นมาและชี้ไปที่เจียงเฉินด้วยใบหน้าหน้าที่เศร้าโศกและโกรธเคืองก่อนจะพูดออกมา “ทุกคนลองดูสิ เจียงเฉินคนนี้กลั่นแกล้งผมใช้อำนาจมาข่มเหงรังแกคนจนๆแบบผม! ขุดหลุมฝังผมทั้งเป็นแถมยังใช้เงินมาหลอกล่อหญิงสาวที่ผมรักที่สุด ชีวิตขิงผมมันน่าสงสารจริงๆ~~”

ฉากสุดคลาสสิก(แบบเดิมๆ) คนจนผู้ถูกรังเกียจและคนรวยผู้ถูกรักดึงดูดคนเข้ามาสนใจอีกครั้ง

ผู้คนมากมายต่างพูดคุยกัน

“มีเงินมันสุดยอดขนาดนั้นเลยหรอ?”

“แม้แต่ผู้หญิงของเพื่อนร่วมชั้นเขาก็ยังกล้าไปยั่วยวน? นี่เขาไม่มีความเป็นพี่น้องเลยหรอ?”

พูดจบก็มีคนโต้แย้งทันที

“นายใช้ตาข้างไหนดูกัน ถึงได้เห็นหนุ่มหล่อคนนั้นยั่วยวนพนักงานคนนั้นน่ะ?”

“เห็นได้ชัดเลยว่าพนักงานสาวคนนั้นตกหลุมรักหนุ่มหล่อคนนั้นเองมันไม่เกี่ยวอะไรกับเงินเลยโอเคไหม?”

“ฉันเองก็รู้สึกว่าพนักงานเสิร์ฟชายคนนี้จะเล่นเกินจริงไปหน่อย เหมือนเขาจะจงใจรีดไถเงินไปทุกที่มากกว่า?”

.......

เจียงเฉินมองไปทางพนักงานเสิร์ฟสาวที่มีคะแนนความสวยอยู่แค่ 60 คะแนนก่อนจะหันกลับไปมองที่ซูเสี่ยวเสี่ยวสาวสวยระดับเทพธิดาที่มีความสวย 95 คะแนน!

ซูเสี่ยวเสี่ยว 95 คะแนน!

พนักงานเสิร์ฟสาว 60 คะแนน!

ทั้งๆที่ฉันมีแฟนสาวสวย 95 คะแนนอยู่ข้างๆอยู่แล้วเขาจะไปเข้าหาหญิงสาวที่มีความสวยอค่ 60 คะแนนไปทำไม??

นี่สมองของเธอตายไปแล้วรึเปล่า?

และก็มีคนไม่น้อยที่เห็นเรื่องนี้เช่นกัน พวกเขาพากันหัวเราะแล้วพูดออกมา “แฟนของเขาสวยกว่าเธอตั้งเป็นร้อยเท่า โอเคไหม?”

“ถ้าเขาทิ้งดอกไม้งามของตัวเองมาเอาดอกหญ้าข้างทางแบบเธอเขาก็คงไม่มีสมองแล้ว!”

“พรูด! ตลกจริงๆ”

“….”

เฉียนเสี่ยวยู่ไม่สนใจเขาพยายามเล่นละครต่อไป

“หึ! เจียงเฉินฉันมองนายออกแล้ว! แม้ว่านายจะทำเป็นพบเธอเป็นครั้งแรกแต่ความจริงนายแอบติดต่อกับเธอมานานแล้วใช่ไหม? นายกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?”

“ภรรยาของเพื่อน นายไม่ควรมายุ่ง!”

“แต่เจียงเฉิน เพราะการที่นายมีเงินนายก็เลยจะกลั่นแกล้งฉันใช่ไหมล่ะ?”

เจียงเฉินยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะพูดกับพนักงานเสิร์ฟสาว “คุณชื่อโย่วโย่วใช่ไหม? คุณได้อ่านบทจากเขามาก่อนไหม? คุณได้ช่วยเขาแสดงรึเปล่า? ผมไม่เคยรู้จักคุณมาก่อนใช่ไหม?”

หญิงสาวใจแข็งพยายามเล่นละครต่อเธอเดินไปหาเฉียนเสี่ยวยู่และพูดออกมาเสียงดัง “ฉันขอบอกนายให้ชัดเจนเลยนะ! ฉันน่ะรู้จักเพื่อนร่วมชั้นของนายมานานแล้วและฉันก็ชอบเขาด้วย! เขาทั้งรวยทั้งหน้าตาดี ไม่ว่าเขาจะมีแฟนหรือไม่ฉันก็ยังชอบเขาอยู่ดี! แต่ฉันไม่มีวันชอบคนแคระแบบนายหรอก!”

เฉียนเสี่ยวยู่คุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะเอาแหวนออกมา “โย่วโย่ว! ก่อนหน้านี้ผมจนก็จริงแต่ให้โอกาศฉันเถอะนะ 30 ปีในเหอตงและอีก 30 ปีในเหอซี อย่าได้รังแกหนุ่มสาวจนๆเด็ดขาด!”

เจียงเฉิน “???”

ทำไมประโยคนี้ฟังดูคุ้นๆ?

โย่วโย่วทำสีหน้าเย็นชาและหยิ่งยโสเธอปัดมือของเฉียนเสี่ยวยู่จนแหวนหลุดลอยจากมือของเขาก่อนมาตกหน้าเจียงเฉิน

โย่วโย่วพูดเสียงดัง “นายมันคนไร้ค่า! แม้ว่าเมื่อก่อนนายจะมีพรสวรรค์ก็เถอะ~~ โอ้....ไม่สิต้องเรียกว่าแค่พรสวรรค์ในการเรียน! แต่ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ? นายไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ทั้งเตี้ยแล้วก็จน! เป็นแบบนี้แล้วยังกล้ามาจีบฉันอีกหรอ? หึ! ฉันไปตามจีบเจียงเฉินดีกว่า”

เฉียนเสี่ยวยู่ในตอนนี้ได้เขาสู่จุดสูงสุดของการขายหน้าที่น่าสังเวชแล้วเขาหัวเราะออกมาอย่างน่าสงสาร

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า~~”

“โลกนี้แทบจะทำให้ฉันขำจนบ้าตาย!”

“วัตถุสิ่งของและเงินเท่านั้นสินะที่สำคัญกับผู้หญิง”

“แต่ร้กแท้ของฉันมันกลับไร้ค่า!”

(°ー°〃)?

เจียงเฉินดูพูดไม่ออก เขาหยิบแหวนขึ้นมาก่อนจะส่งไปให้เฉียนเสี่ยวยู่

“อ่ะ ของนายเชิญแสดงต่อไปเถอะ!”

เฉียนเสี่ยวยู่ยิ้มออกมา “ฉันไม่อยากเห็นแหวนนี้อีกแล้ว! โยนมันออกไปให้ฉัน! โยนมันออกไป!”

เขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่หม้อไฟ

เจียงเฉิน “โอ้~~”

เจียงเฉินโยนไปที่หม้อไฟ

แต่ใครจะคิดเฉียนเสี่ยวยู่เริ่มเล่นละครอีกครั้งเขาตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง “นายยังรังแกฉันไม่พออีกหรอ? นายเอาแหวนเพรชของฉันโยนลงไปในหม้อไฟได้ยังไง? นั่นเป็นแหวนเพรชที่ฉันต้องใช้เงินเก็บทั้งหมดของฉันซื้อมาเลยนะ!”

คนรอบๆเริ่มพากันเห็นใจเฉียนเสี่ยวยู่~~

“น่าสงสารจังเลย”

“มันน่าสงสารจริงๆ แย่มาก!”

“เขาไม่ได้ตั้งใจรึเปล่า?”

“ทำให้คนอื่นแค้นโดยการแย่งคนรักเขาไปยังไม่พอ ยังน่ำยีเขาอย่างนี้ยังจะอีกหรอ?”

เจียงเฉินพูดไม่ออก~~

ไม่เสียแรงที่เฉียนเสี่ยวยู่ทำงานร้านหม้อไฟเขาโยนหม้อทิ้งลงไปบนพื้นอย่างแรง~~

ซูเสี่ยวเสี่ยวกระซิบกับเจียงเฉิน “สามี~ เพื่อนร่วมชั้นของนายมีปัญหากับที่นี่รึเปล่า?”

เจียงเฉินกระซิบตอบ “ดูการแสดงของเขาต่อไปก่อน~ ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าเขาจัยังเตรียมอะไรไว้อีก”

แน่นอนว่าหลังจากที่เตรียมตัวมานานจุดพีคก็มาถึง!

เฉียนเสี่ยวยู่ชี้ไปที่เจียงเฉินอย่างโกรธเคือง “เจ้าสุนับคู่นี้!”

เขาวิ่งไปหลังร้านด้วยความโกรธ~

ผ่านไป 1 นาที

…..

พวกเขาก็เห็นเฉียนเสี่ยวยู่ในชุดสูทแบรนด์ดังเดินออกมาพร้อมกับแว่นกันแดด

นอกจากเขาแล้วก็ยังตามมาด้วยพนักงานเสิร์ฟในชุดเครื่องแบบขาวดำหลายสิบคน~

หนุ่มหล่อ สาวสวยพากันร้องเต้นออกมาพร้อมกัน~~

ยิ่งใหญ่มาก!

ทุกคนในร้านพากันงงกันหมด~~

เรื่องเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

เขาไม่ได้จะหนีหรอ?

เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟไม่ใช่หรอ?

ทำไมจู่ๆถึงได้กลายมาเป็นเถ้าแก่ผู้ร่ำรวยไปแล้ว?

แถมยังมีชายหญิงมากมายออกมาร้องเพลงและเต้นให้เขา?

การเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหันแบบนี้ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง!

แม้แต่ “หญิงสาว” ที่เยาะเย้ยเขาก่อนหน้านี้ก็อยากคุกเข่าเลียแข้งดลียขาของเขา~~

ซูเสี่ยวเสี่ยว : Σ(°△°|||)︴

ลูกชิ้นปลาที่อยู่บนจานในมือของซูเสี่ยวเสี่ยวล่วงหล่นลงไปทั้งจาน~~

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เฉียนเสี่ยวยู่เดินอย่างโอ้อวดตรงไปทางเจียงเฉิน

เขามองลงมาอย่างดูถูกราวกับตัวเองเป็นราชาที่กลับมาเกิดใหม่เขาพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ “เป็นยังไงล่ะ มัวแต่ดูถูกฉันรู้รุยังว่าฉันเก่งแค่ไหน จริงๆแล้วหลังจากเรียนจบฉันก็เริ่มธุรกิจหม้อไฟจนทุกวันนี้มันก็มีสาขาทั่วประเทศ! เมื่อกี้ฉันก็แค่มาสำรวจร้านเล่นๆด้วยตัวเองแต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกับนายแถมยังมาทำตัวอวดดีต่อหน้าฉันตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะหลังจากโดนฉันตบหน้าไป? ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เจียงเฉินหัวเราะออกมา

ใครกันแน่ที่โอ้อวดออกมา~~

เป็นนายเองไม่ใช่รึยังไงที่สร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาแล้วปลอมตัวเป็นหมูกินเสือน่ะ?

จงใจแกล้งจนแล้วรอตอกหน้ากลับ....

น่าขยะแขยงจริงๆ!

ฉันเจียงเฉินไม่เคยแสดงความแข็งแกร่งออกมาโดยเฉพาะการแกล้งจนฉันคนนี้ยิ่งไม่เคย!

และที่เขายอมเก็บตัวเงียบๆก็เพราะ [ระบบลงชื่อเข้าใช้ประสบการณ์ชีวิต]

ของฉันมันไม่ใช่แค่การแกล้งทำแต่เป็นเพราะระบบนั้นต้องการไม่อย่างงั้นเขาก็จะไม่มีรางวัลจากระบบ

แต่เฉียนเสี่ยวยู่คนนี้กลับจงใจทำ!

เขานั้นรู้ดีว่าเจียงเฉินนั้นไม่ได้ต้องการที่จะกลั่นแกล้งตัวเองและยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เจียงเฉินจะไปกลั่นแกล้งเขา แต่เขากลับจงใจวางกับดักแล้วทำให้เจียงเฉินกลายมาเป็นหินรองเท้าให้เขาเหยียบขึ้นไป

และตอนนี้เขาก็เริ่มการแสดงอีกครั้ง

สิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดนั้นยังมาไม่ถึง!

เฉียนเสี่ยวยู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก~~

“ฮัลโหล? พ่อบ้านใช่ไหม? ตอนนี้ผมเบื่อที่จะออกมาเที่ยวข้างนอกแล้ว [ไหตี่เลา] ก็ถูกฉันทำให้เป็นร้านอาหารระดับประเทศไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ ฉันคงไม่ได้กลับไปสืบทอดมรดกพันล้านแล้ว!”

เขายิ้มเยาะและมองมาทางเจียงเฉิน

โย่วโย่วคนก่อนหน้านี้ที่ดูถูกเขาก็เปลี่ยนสีหน้าไปในทันที เธอมองไปทางเจียงเฉินแล้วพูดออกมา “ฉันมองนายออกแล้ว นายมันก็แค่พวกอันธพาล!”

พูดจบเธอก็วิ่งเข้าไปและทุบขาของเฉียนเสี่ยวยู่และบอกว่าเธอนั้นเสียใจมากเธอคุกเข่าต่อหน้าเขาเพื่อขอคืนดี

การแกล้งจนและการโอ้อวดถูกแสดงออกมาต่อหน้าคนทั้งร้าน~~

จากนั้นเฉียนเสี่ยวยู่ก็ตะโกนออกมาอย่างมีชัย “เจียงเฉินนายคงคิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะว่าฉันถึงกับกล้าทิ้งมรดกจากตระกูลนับพันล้านและออกมาหาประสบการณ์ชีวิตแบบนี้”

“วันนี้มีพนักงานของฉันคนหนึ่งที่ป่วยและก็บังเอิญที่ฉันมาเจอพอดีฉันก็เลยลงมาทำงานแทนเขาอย่างมีความสุขแบบนี้ยังไลล่ะ~~”

“และนั่นก็เป็นสาเหตุที่นายดูถูกฉัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า แต่ฉันคงต้องขอโทษด้วยนะ ที่ทำนายเข้าใจผิดเพราะจริงๆแล้วฉันนั้นทั้งหล่อทั้งรวย~”

เฉียนเสี่ยวยู่ที่คิดว่าตัวเองนั้นประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างสูงก็หัวเราะออกมาอย่งบ้าคลั่ง....

เจียงเฉินหัวเราะออกมา “แบบนั้นก็ดีแล้ว~~”

เจียงเฉินยืนขึ้นแล้วโยนเงิน 5,000 หยวน

“ฉันยังมีธุระที่ต้องทำ นายก็เล่นละครต่อไปก็แล้วกัน นี่เงินค่าอาหารของฉัน”

เฉียนเสี่ยวยู่ชี้ไปที่เจียงเฉินแล้วหัวเราะออกมา “ฉันเพิ่งส่งคนไปตรวจสอบนายมา นายน่ะขับตี้ตี้จริงๆ~~ นายจะกล้าเสียเงินขนาดนี้จริงหรอ?”

เจียงเฉินยิ้มแล้วพูดออกมา “ฉันได้เงินมาจากการขับตี้ตี้ก็จริงแต่การทำงานหนักมันก็ได้เงินจริงไหมล่ะ?”

เจียงเฉินดึงตัวซูเสี่ยวเสี่ยวขึ้นมาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ที่นี่มีคนอ้างตัวราวกับตัวเองเป็นจักรพรรดิดังนั้นสามีคนนี้คงต้องพาเธอไปกินที่อื่นแล้ว~”

ซูเสี่ยวเสี่ยวจ้องมองไปที่เฉียนเสี่ยวยู่อย่างรังเกียจและรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ปัญญาอ่อนมากจริงๆ!

เพื่อที่จะอวดดีตัวเองนั้นก็ไม่เลือกวิธีการไม่ว่ามันจะชั่วร้ายแค่ไหนก็ตาม!

บรรดาลูกค้าที่อยู่รอบๆก็เริ่มเข้าใจแผนการของเฉียนเสี่ยวยู่กัน พวกเขาต่างกัดฟันด้วยความโกรธเคือง!

“แม่งเอ๊ย! ที่แท้ก็คนอวดดีนี่เอง!”

“หึหึ! ทุกอย่างที่เขาทำเป็นการแสดงทั้งหมด!”

“เขาเรียนจบจากมหาลัยสุยมู่เพื่ออะไรกัน? ออกมาแกล้งจนหรอ? ความรู้สึกของเขามันต้องแย่ขนาดไหนกันถึงได้ทำแบบนี้และใส่ร้ายเพื่อนร่วมห้องสุดหล่อคนนั้นแล้วก็ค่อยเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา?!”

“พนักงานของร้านก็เอากับเขาด้วย ไร้สาระจริงๆ!”

“โอ้ย! ฉันแทยจะอ้วกอยู่แล้ว!”

บรรดาลูกค้าพากันถ่มน้ำลายลงหม้อเพื่อระบายความโกรธแค้นกันทีละคน

จ่ายบิลเดินออกไป~~

ในเวลานี้เอง Roll-Royce Cullinan ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านหม้อไฟ

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินลงมา

ฉินกั๋วต่ง!