ตอนที่ 165 : ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ! รางวัล : หุ้นจำนวน 100% ของร้านอาหารมิชลินระดับ 3 ดาว!

ตอนที่ 165 : ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ! รางวัล : หุ้นจำนวน 100% ของร้านอาหารมิชลินระดับ 3 ดาว!

หนิวต้ายู่เดินออกไปจากห้องก่อนจะเดินวนไปครึ่งรอบแล้วก็พบกับลูกชายของเขาหนิวเสี่ยวเฉียงที่กำลังกินข้าวกับเพื่อนตัวเองอยู่

เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวเฉียง”

“ครับพ่อ มัอะไรหรอครับ?”

“ไม่ต้องมาพูดไร้สาระแล้ว มากับพ่อเร็วพ่อจะพาแกไปหาพวกคนใหญ่คนโต!”

เมื่อหนิวเสี่ยวเฉียงได้ยินตาของเขาก็เป็นประกาย

พบกับคนใหญ่คนโต!

สิ่งนี้เขาจะสามารถเอาไปโอ้อวดให้ใครต่อใครฟังได้!

และแน่นอนว่าหนุ่มสาวทั้งหลายที่อยู่ข้างหลังเขาต่างมองมาด้วยสายตาที่กำลังอิจฉา

ในใจของพวกเขาพ่อของหนิวเสี่ยวเฉียงนั้นก็แข็งแกร่งมากแล้วแตพ่อของหนิวเสี่ยวเฉียงกลับยังเรียกคนกลุ่มนั้นที่กำลังจะไปพบว่าคนใหญ่คนโตคนพวกนั้นจะต้องยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน?!

“เดินนำไปเลยพ่อ!” หนิวเสี่ยวเฉียงลุกขึ้นยืนก่อนจะหันกลับไปบอกกับเพื่อนของเขา “พี่น้องทุกคน ฉันจะไปทักทายกับพวกคนใหญ่คนโตก่อนเดียวฉันกลับมา”

จากนั้นหนิวต้าเย่ก็พาลูกชายของตัวเองเดินตรงไปยังห้องของเจียงเฉิน

“พ่อครับ พวกคนใหญ่คนโตที่พ่อพูดถึงเขาทำอะไรกันบ้าง?”

หนิวเสี่ยวเฉียงถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นระหว่างที่กำลังเดิน

หนิวต้าเย่พูดออกมา “ฉันจะบอกแกก่อนก็แล้วกันแล้วก็ค่อยมาขอบคุณฉัน ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นล้วนแล้วแต่เป็นคนใหญ่คนโตที่มีชื่อเสียง พวกเขาต่างก็อยู่ระดับเดียวกับบอสลู่ ถ้าพวกเขาทำเงินหลุดลอดออกมาจากง่ามนิ้วมือพวกเขามันก็มากพอให้แกไปซื้อรถสปอร์ตได้หลายคันแล้ว!”

หนิวเสี่ยวเฉียงตาโต!

ฉันต้องไปทักทายเขาให้ได้!

หรือถ้าจะให้เรียกพวกเขาว่าพ่อฉันก็ยอม!

“มาถึงแล้ว!”

หนิวต้าเย่เดินมาหยุดอยู่หน้าประตู

ชัดหน้าจัดคอเสื้อให้เรียบร้อย

เคร่งขรึมมาก!

หนิงเสี่ยวเฉียงที่เห็นก็ไม่รอช้าเขาเลียนแบบตามทันทีเขาเริ่มจัดการกับใบหน้าของตัวเองให้เรียบร้อย

หนิวต้าเย่ : รอยยิ้มจริงใจ +1

หนิวเสี่ยวเฉียง : รอยยิ้มจริงใจ +2

ผลักประตูเข้าไปข้างใน

หนิวต้าเย่ “ฮ่าฮ่าฮ่า~~~ คุณเจียง คุณจาง คุณลู่ พี่เว่ย....ผมกลับมาแล้ว!”

เมื่อหนิวเสี่ยวเฉียงเห็นเหล่าบรรดาคนใหญ่คนโตในห้อง....

รอยยิ้ม -1 -1 -1 -1....

ใบหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที!

เขาเริ่มร้องไห้อยู่ในใจ

...

เมื่อหนิวเสี่ยวเฉียงเดินตามหนิวต้าเย่เข้าไปในห้อง เจียงเฉินกับคนอื่นๆในห้องก็จำเขาได้ทันที

นี่ไม่ใช่เจ้าเด็กกำพร้าก่อนหน้านี้งั้นหรอ?

เขาไม่มีทางเลือกแล้ว หนิวเสี่ยวเฉียนเพิ่งจะทำตัวอวดดีต่อหน้าคนพวกนี้ไป!

เจียงเฉิน “…”

จางเทียนเหิง ลู่เว่ย เว่ยหย่งเซียง โจวหมิง “…”

บรรยกาศเริ่มให้ความรู้สึกแปลกๆ

หนิวต้าเย่ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรเขาก็ดุงลูกชายของเขาหนิวเสี่ยวเฉียนเข้าไปที่โต๊ะทันที

ก่อนจะเริ่มทำการแนะนำลูกชายของเขาออกมา

“พี่ชายทั้งหลาย นี่คือลูกชายของผมหนิวเสี่ยวเฉียน เขาจบมาจากมหาวิทยาลัยในวอชิงตัน ประเทศสหรัฐอเมริกาผลการเรียนของเขาดีมากเลยทีเดียว.... เขานั้นเป็นคนที่ทั้งอบอุ่นและเป็นมิตร ถ่อมตัวและยังมีจิตใจดีชอบช่วยเหลือคนอื่น.....”

เจียงเฉินกับคนอื่นๆ “…”

อบอุ่นเป็นมิตร ถ่อมตัว ใจดีชอบช่วยเหลือ?

นี่ใช่คนเดียวกันกับที่พวกเราเพิ่งจะเจอรึเปล่าเนี่ย?

หรือฝาแฝด?

หนิวเสี่ยวเฉียงที่ได้ยินสิ่งที่พ่อของตัวเองแนะนำออกไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอามือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง

แม้แต่ตัวเขาก็ไม่อยากจะฟังแล้ว!

ในอดีต ทุกๆครั้งที่เขานั้นมีโอกาศได้เจอกับคนใหญ่คนโต หนิวต้าเย่ก็จะแนะนำตัวเขาแบบนี้และหนิวเสี่ยวเฉียงที่ได้ฟังแล้วก็ไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร!”

แต่ตอนนี้เมื่อเขาคิดถึงตอนที่เขาขับเรือยอชท์ไปรบกวนการตกปลาของคนกลุ่มนี้มาแถมยังเยาะเย้ยไปอีกแล้วตอนนี้พ่อของเขาก็พูดแนะนำตัวเขาว่าทั้งอบอุ่นเป็นมิตรถ่อมตัว...ทั้งๆที่ความเป็นจริงมันตรงข้ามกันทั้งนั้น!

“อะแห่ม” จางเทียนเหิงพูด “น้องหนิวนี่ลูกชายนายหรอ? นายมีลูกฝาแฝดรึเปล่า?”

หนิวต้าเย่ชะงักไปซักพักก่อนจะตอบกลับไป “ฝาแฝดหรอ? ไม่! ผมจะไปเอาวาสนาจากไหนมามีฝาแฝดกันล่ะครับผมมีแค่ลูกคนเดียว!”

เขาพูดออกมาพร้อมกับตบหน้าอกด้วยความภาคภูมิใจ

จางเทียนเหิงจ้องไปที่หนิวเสี่ยวเฉียง!

ยืนยันได้แล้ว!

เจ้าเด็กนี่ก็คือเจ้าเด็กกำพร้าคนนั้น!

หึ! ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะคิดบัญชีกับนายหรอกนะเพราะนายก็แค่คนที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรทั้งนั้นแต่ในเมื่อแกเอาตัวมาส่งถึงหน้าประตูแล้วงั้นก็อย่าหาว่าฉันหยาบคายก็แล้วกัน!

จางเทียนเหิงมองไปที่ลู่เว่ย

ลู่เว่ยก็เข้าใจได้ทันทีเขาพูดออกมา “โอ้ วันนี้ พวกเราไปตกปลาที่ทะเลสาบชิงหลงมา พี่ชายของพวกเราพี่เทียนเหิงก็เกือบจะจับปลาที่ใหญ่กว่า 20 กิโลกรัมได้ตอนนั้นพวกเรามีความสุขมากจนกระทั่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรก็ขับเรือยอชท์เข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเพื่อนๆของเขาที่ดูมีชีวิตชีวาและเรือนั้นก็ชนเข้ากับสายเบ็ดจนมันขาดออก! แน่นอนว่าพวกเราย่อมต้องไม่พอใจกลุ่มคนกลุ่มนั้น!”

หนิวต้าเย่ “???”

นี่เขาหมายความว่ายังไงกัน?

ทำไมฉันถึงไม่เข้าใจ?

แต่ตลอดเวลากลับรู้สึกแปลกๆ

ในเวลานี้เองหนิวต้าเย่ก็มองตามสายตาของลู่เว่ยที่กำลังจ้องไปที่หนิวเสี่ยวเฉียงที่อยู่ข้างหลังเขา

หนิวต้าเย่ก็เข้าใจได้ในทันที!!

เวรเอ้ย!!

ชายหนุ่มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรก็คือลูกชายของเขา!

ตอนนั้นเวลาที่คนมีโอกาศจับปลาใหญ่ขนาด 20 กิโลกรัมขึ้นมาได้เป็นใครก็ต้องดีใจแต่....หลังจากนั้นลูกชายของเขากลับขับเรือยอชท์เข้าไปและทำลายโอกาศนั้นของพวกเขา!

ดูท่าลูกชายของเขาคงจะภูมิใจไม่น้อยเลยที่ได้มีเพื่อนแบบนี้!

หนิวต้าเย่นั้นก็เป็นคนเก่งคนหนึ่งดังนั้นเขาจึงเดาสิ่งที่แฝงมากับคำพูดของลู่เว่ยได้ทันทีว่า!

พวกเขานั้นกำลังไม่พอใจเป็นอย่างมาก!

ในเวลานี้เองเจียงเฉินก็พูดออกมา “โอ้ พวกเขาก็แค่เด็กน้อย ไม่ต้องไปทุบตีพวกเขาหรอกนะ~~~”

ทุกคน “???”

เด็ก?

ไม่ต้องไปสนใจ

หนิวเสี่ยวเฉียงมองไปที่เจียงเฉินด้วยสีหน้าไม่บูดบึ้งและอยากจะร้องไห้อยู่ในใจ~~~

หนิวต้าเย่ก็เข้าใจคำพูดนี้ได้ทันที

เขาหันหลังกลับไปที่หนิวเสี่ยวเฉียงก่อนจะเริ่มทุบตีอีกฝ่าย!

“ฉันให้แกไปขับเรือยอชท์!”

“แต่พอแกเอาไปแล้วกลับทำตัวอวดดี!”

“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วให้แกทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน! แกโง่รึยังไงหะ? ถ้ารู้แบบนี้ฉันงคงเอาขี้เถ้ายัดปากแกตอนแกเกิดไปนานแล้ว!”

“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~~~”

หนิวเสี่ยวเฉียงร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า!

เขาพยายามเอามือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองแต่หนิวต้าเย่ก็พยายามตบหน้าเขา

ไม่นานใบหน้าของหนิวเสี่ยวเฉียงก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำและบวมเป่ง!

จางเทียนเหิง เจียงเฉินและคนอื่นๆที่เห็นกระบวนการทุบตีนี้ก็อดไม่ไดที่จะคิดออกมาว่า!

เรื่องในครอบครัวแบบนี้พสกเราไม่ควรเข้าไปยุ่ง!

แค่ดูก็พอแล้ว!

หลังจากการทุบตีหยุดลงความโกรธของเขาก็หายไป

จางเทียนเหิงโบกมือแล้วพูดออกมา “งั้นเรื่องนี้ฉันจะปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน”

หนิวต้ายู่มีความสุขมากเขารีบดึงตัวลูกชายมาขอโทษจางเทียนเหิงและคนอื่นๆทันทีก่อนจะดื่มเหล้าให้พวกเขาติดต่อกัน 9 แก้ว!

จากนั้นหนิวต้าเย่ก็รู้สึกว่ามันคงจะไม่ดีเท่าไหร่ถ้ายังปล่อยให้หนิวเสี่ยวเฉียงยังคงทำเรื่องน่าอายอยู่ที่นี่ดังนั้นเขาจึงให้ลูกชายออกไปทันที!

…..

หนิวเสี่ยวเฉียงออกมาจากห้องพร้อมกับเอามือกุมใบหน้าที่กำลังบวมเป่งเดินกลับไปที่โต๊ะของเขา

“เฮ้ พี่หนิวเกิดอะไรขึ้นกับหน้าของพี่กัน?” หญิงสาวคนหนึ่งถามออกมาอย่างสงสัย

หนิวเสี่ยวเฉียงโบกมือก่อนจะพูดออกมา “ไม่เป็นไรหรอกพอดีเมื่อกี้พ่อของฉันเขาขาหักแล้วตกบันไดฉันเลยเสี่ยงชีวิตไปช่วยเขาไว้จนหน้าไปกระแทกน่ะ~~”

ทุกคน “….”

ทุกคนมองไปที่หน้าของหนิวเสี่ยวเฉียงและก็พบว่ามีรอยตบอยู่บนนั้น

รอยตบงั้นหรอ?

เขาโดนตบมาตอนไหนกัน?

หญิงสาวหมายเลข 2 มองดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่หนิวไม่ใช่ว่าพี่ไปหาคนใหญ่คนโตมาหรอ?”

หนิวเสี่ยวเฉียงพูดตอบ “พ่อของฉันเขาไม่ยอมให้ฉันเข้าไปใกล้เพื่อไม่ให้ฉันไปทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนใหญ่คนโตน่ะ ฉันจะบอกอะไรให้นะคนใหญ่คนโตน่ะแตกต่งจากพวกเรามาก เพียงแค่ฉันเข้าไปในห้องกลิ่นอายรอบๆก็เปลี่ยนไปทันที จนตอนนั้นฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองนั้นเป็นแค่มดตัวเล็กๆเท่านั้น!”

………

ทางฝั่งของเจียงเฉินหลังจากที่จบงานเลี้ยงพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับทันที

กลับบ้านด้วยความสนุก!

ก่อนจบวันพวกเขายังได้ดูละครตลกๆด้วยซึ่งมันก็ทำให้พวกเขามีความสุขไม่น้อยเลย!

[ติ้ง! กิจกรรมพิเศษเปิดใช้งานสำเร็จ! ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ! รางวัล : หุ้น 100% ของร้านอาหารมิชลินระดับ 3 ดาวในเมืองหลวง [ซินหลงจี่]!]

[ระบบสัมผัสประสบการณ์ชีวิต 2.0! ค่าประสบการณ์ : (260500)]

“พระเจ้า!”

ดวงตาของเจียงเฉินเบิกกว้าด้วยความตกตะลึง

“เป็นประสบการณ์ชีวิตจริงๆด้วย!!”

เจียงเฉินมีความสุข~~~

ระบบนี่ใจกล้าจริงๆมันถึงกับส่งร้านอาหารมิชลินระดับ 3 ดาวมาให้?!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าร้าน [ซินหลงจี่] นี้เป็นร้านอาหารเพียงแห่งเดียวในเมืองหลวงในปี 2020 ที่ได้รับรางวัลมิชลินระดับ 3 ดาว!

และทั้งโลกก็มีร้านมิชลินระดับ 3 ดาวเพียง 113 ร้านเท่านั้น!

ทั้งโลกเชียวนะ!

และทั้งประเทศจีนก็มีเพียง 2 ที่เท่านั้นซึ่งหนึ่งในนั้นก็ตั้งอยู่ในเมืองหลวง!

และร้านนั้นก็คือร้าน [ซินหลงจี่]!

นักชิมบางคนนั้นต่างก็ออกมาบอกว่าร้านมิชลินระดับ 3 ดาสนั้นหากมีโอกาศต้องลองมาริ้มรสสักครั้งหนึ่งในชีวิต!

และร้าน [ซินหลงจี่] เองก็ถูกจัดไว้อยู่ในระดับนั้นหากจะโทรจองโต๊ะคิวนั้นก็ยาวไปจนถึงช่วงเดือนพฤษภาคมของปีหน้า!

ชั่งน่ากลัวจริงๆ!

เจียงเฉินตกตะลึง

ร้านอาหารระดับมิชลิน 3 ดาว

มันแตกต่างกับร้านอาหารที่เปิดให้กับคนทั่วๆไปอย่างร้านอาหารของจื่อหยวนกรุ๊ปมาก ที่ซินหลงจี่นั้นจะเน้นไปทางอาหารระดับไฮเอนด์ หรูหราและราคา...แพง!

พูดได้คำเดียวว่า!

แพง!

แพงแบบแพงเอามากๆ~~

ถ้าจะให้ยกตัวอย่างก็เช่น

ผักกะหล่ำปลีจีนทั่วไปๆราคาแค่ 30 หยวนต่อกิโลกรัม

แต่ใน [ซินหลงจี่] มันมีอาหารจานหนึ่งที่ชื่อว่า “ผัดกำหล่ำปรีพื้นบ้านเจียวโจว” ซึ่งมีราคาแพงกว่าปลิงทะเลหรือหอยเป๋าฮื้อซะอีก!

ผัดกำหล่ำปรีพื้นบ้านเจียวโจว : 320 หยวน!

ถ้าไม่ใช่ร้านมิชลินระดับ 3 ดาวใครจะไปกล้าตั้งราคาขนาดนี้กัน

ตัวร้านตั้งอยู่ในทำเลทอง มีพ่อครัวระดับโลกทั้งจากฝั่งตะวันออกและตะวันตก พร้อมกับป้ายชื่อร้านที่ทำด้วยสีทอง!

วัตถุดิบที่ร้านใช้ก็จะเลือกชิ้นที่สดใหม่และดีที่สุด!

ในเมืองหลวงที่แสนกว้างใหญ่ก็มีร้านอาหารหรูหราอยู่มากมายหลายสิบแห่ง แต่มีเพียงแค่[ซินหลงจี่] เพียงแห่งเดียวที่ กลายมาเป็นร้านมิชลินระดับสามดาว!

“แต่ตอนนี้ไม่ว่าร้านนี้มันจะสุดยอดแค่ไหน มันก็กลายมาเป็นของฉันแล้ว!”

เจียงเฉินยิ้มออกมา

ในเวลานี้เอง....

ตี้ตี้~

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เจียงเฉิน หยิบขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นเธอที่.....