บทที่ 115 การพบกันของสองคุน ราชาปะทะราชา

เมื่อคืนนี้ไป๋เป่าคุนต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม

ถ้าเลิกเสื้อขึ้น จะมองเห็นรอยฟันได้อย่างชัดเจน

แขนซ้ายหนึ่งรอย ขาหนึ่งรอย แขนขวาหนึ่งรอย ขาอีกหนึ่งรอย แล้วก็ยังมีอีกรอย... ลองเดากันเอาเองแล้วกัน

ไม่รู้ว่าเมื่อคืนพวกเธอแอบตกลงอะไรกันลับๆ อุบัติเหตุรถชนครั้งใหญ่คราวนี้ถึงได้ผ่านพ้นไปชั่วคราว

เอ่อ... จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกนัก!

วันนี้ไป๋เป่าคุนกลายเป็นลูกน้องถือกระเป๋าไปแล้ว เดินตามพวกเธอไปชอปปิงต้อยๆ อย่างน่าสงสาร

บัตรกินพักฟรีตามโรงแรมและร้านอาหารของไป๋เป่าคุนยังคงใช้งานได้ดีเหมือนเคย พวกสาวๆ ก็ชอบบัตรใบนี้เหมือนกัน

สาวๆ ทั้งห้าคนสวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัย เดินอย่างสง่างามบนถนนหลังฝนตก ช่างงดงามราวกับภาพวาด

"ไป๋เป่าคุน นายเร็วๆ หน่อยสิ ไม่ใช่ว่าขาอ่อนไปแล้วหรอกนะ"

"เหนื่อยอะ"

"หึๆ เมื่อวานใครบางคนทำตัวคึกเป็นม้ายังไม่เห็นบ่นเหนื่อยเลย ตอนนี้เดินแค่ไม่กี่ก้าวก็ไม่ไหวซะแล้ว"

ไป๋เป่าคุนถึงกับเหงื่อตก

พอผู้หญิงตกลงปลงใจเรื่องความสัมพันธ์แล้ว ระดับความเปิดเผยก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

นี่ดีนะว่ากำลังเดินชอปปิงอยู่ ถ้าอยู่ในห้องล่ะก็ คาดว่าคงบรรยายภาพออกมาเป็นตัวหนังสือไม่ได้แน่ๆ

"อะไรที่เรียกว่าไม่ไหว ผู้หญิงมีพรสวรรค์เรื่องการชอปปิงต่างหาก เรื่องเดินชอปปิงเนี่ย... ต่อให้จอร์แดนมาเองก็ยังเหนื่อยเลย"

เหมาเสี่ยวถงหัวเราะอย่างร่าเริง "ฮ่าๆ สมน้ำหน้านายแล้วล่ะ"

เธอมีความสุขมากกว่าสาวๆ คนอื่น

เมื่อก่อนไป๋เป่าคุนไม่ได้เป็นแบบนี้ เขามีนิสัยเย็นชาและหยิ่งยโส ไม่เคยกล้าออกไปเดินชอปปิงกับเธอเลย ทำให้รู้สึกอึดอัดมาก

เหมาเสี่ยวถงไม่เพียงแต่ทำความปรารถนาตลอดสามปีให้เป็นจริง แต่ความรู้สึกที่ได้มายืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดด้วยกันแบบนี้มันดีจริงๆ

แม้ว่าระหว่างนั้นจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาสวยงาม!

แต่ก็ไม่มีคำโกหกหรือการหลอกลวงใดๆ ต่างฝ่ายต่างสมยอมกันทั้งนั้น!

การที่วันนี้สามารถมายืนอยู่ด้วยกันได้ ไป๋เป่าคุนต้องขอบคุณสมุดบันทึกร่วมใจที่เป็นรางวัลจากพี่ระบบอีกครั้ง

[หญิงสาวที่มีความสัมพันธ์ด้วยจะถูกบันทึกไว้ในสมุด มีใจให้กัน ร่วมแรงร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว]

พวกเธออาจจะไม่พอใจไป๋เป่าคุนได้ แต่พวกเธอจะร่วมมือกันจัดการกับคนนอก!

พูดง่ายๆ ก็คือ คนของเรา พวกเราต้องเป็นคนรังแกเอง

"เมื่อคืนใครโดนจับข้อหาซื้อบริการบ้างเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ เมื่อคืนหลายๆ ทีมมัวแต่วุ่นอยู่กับการทำพีอาร์ฉุกเฉิน ไม่งั้นชื่อคงหลุดออกมาตั้งนานแล้ว"

"วันนี้มีใครกลับไปแล้วบ้าง?"

"วันนี้ไม่มีใครกล้ากลับหรอก ขืนกลับตอนนี้ก็ดูมีพิรุธสิ ไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็ต้องออกมาโผล่หน้าให้เห็นกันทั้งนั้นแหละ"

พรืด!

ฮ่าๆๆ!

เมื่อคืนเกือบจะกลายเป็นเรื่องซุบซิบให้คนอื่นเผือกซะแล้ว

แต่วันนี้กลับได้มาตามเผือกเรื่องของคนอื่นแทน

ดาราที่ถูกจับเมื่อคืน ถ้าไม่มียาเสพติดมาเกี่ยวข้องและเป็นแค่การซื้อบริการ ก็แค่จ่ายค่าปรับแล้วประกันตัวออกมาได้

แต่แถวสนามบินนานาชาติเหอฮวาและบริเวณใกล้เคียงกับโรงแรมใหญ่ๆ ล้วนมีปาปารัสซี่มาดักซุ่มอยู่เต็มไปหมด

เป็นเพราะคุณตำรวจไม่ได้ประกาศชื่อออกมา ทุกคนก็เลยกลัวว่าจะถูกโยง ใครชิงหนีไปก่อนก็คงได้หน้าแตกแน่ๆ

แน่นอนว่า ทุกคนต่างก็กำลังตามหาคนที่แจ้งเบาะแสเมื่อคืนนี้ด้วย

โคตรจะเล่นตุกติกเลย

ไป๋เป่าคุนไม่โดนกวาดล้างไปด้วย แต่พวกเราดันซวยตามไปด้วยซะงั้น

…………

วันนี้บนอินเทอร์เน็ตมีเรื่องให้เผือกเยอะเหลือเกิน

เพียงแต่ยังไม่มีการระบุชื่อแซ่ออกมาตรงๆ

ทั้งเรื่องหนุ่มน้อยหน้าใสแซ่ L ถูกคุณตำรวจสกัดจับได้ที่แหล่งซื้อบริการ

ทั้งเรื่องดาราดังระดับท็อปแซ่ W นอนกับแฟนคลับเมื่อคืนแล้วถูกคุณตำรวจจับได้

และยังมีเรื่องทำนองนี้อีกเพียบ

นักข่าวสายบันเทิงเอาแต่จับแพะชนแกะ ชาวเน็ตต่างก็พากันเดาสุ่มไปเรื่อย

เนื่องจากการแข่งขันที่เขาเทียนเหมินซานดึงดูดผู้คนมาเป็นจำนวนมาก ค่ำคืนของจางเจียเจี้ยจึงเต็มไปด้วยฮอร์โมนพลุ่งพล่านมากกว่าปกติ

"อ๊ะ คนนั้น... ก็ดาราเหมือนกันใช่มั้ย!"

หยางเชาเยว่ชี้ไปที่ร่างหนึ่งซึ่งอยู่ข้างหน้า โดยมีคนกลุ่มหนึ่งยืนล้อมรอบเขาอยู่

หลิวอี้เฟยจิ้มๆ ไป๋เป่าคุน "สเปกนายเลย!"

"ทุกคนถอยไป ให้ฉันดูหน่อย!"

ไป๋เป่าคุนเพ่งมอง นี่มันนักเรียนไช่ซวีคุนไม่ใช่หรือไง วันนี้อุตส่าห์ออกมาโผล่หน้าบนถนนกับเขาด้วยแฮะ

ใส่กางเกงเอี๊ยมดูหล่อทีเดียว ดูเป็นกันเองและติดดินมาก ถ้าตัดต่อเอาบอดี้การ์ดข้างกายออกไปได้คงจะดีกว่านี้

ไป๋เป่าคุนหิ้วถุงทั้งสองมือ แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

"ระยะเวลาฝึกซ้อมสองปีครึ่ง!"

"ร้อง เต้น แรป และบาสเกตบอล!"

"อาไก่"

"ไป๋เป่าคุน! ฉันหวังว่านายจะเรียกชื่อเต็มของฉันว่า ไช่ซวีคุน นะ"

"โอเค อาไก่"

"ขอบใจ"

"ด้วยความยินดี อาไก่"

ทันทีที่เห็นไป๋เป่าคุนเดินเข้ามา!

คนรอบข้างต่างก็พากันหลีกทาง การขับเคี่ยวของสองคุน ราชาปะทะราชาแล้วไงล่ะ

ขนาดบอดี้การ์ดยังอยากเผือก แล้วนับประสาอะไรกับคนเดินผ่านไปมาและนักข่าวบันเทิงล่ะ

"กรุณาอย่าถ่ายรูปมั่วซั่วนะครับ ขอร้องล่ะ"

"ได้เลย!"

ไช่ซวีคุนหันหลังปุ๊บ ทุกคนก็พร้อมใจกันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายปั๊บ

พอไป๋เป่าคุนกับพวกจ้าวลี่อิ่งเห็นฉากนี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"นายก็มีคำว่าคุนอยู่ในชื่อเหมือนกันนี่ ได้ยินมาว่าเมื่อคืนตอนที่เขากวาดล้างค้าประเวณี จริงๆ ตั้งใจจะไปกวาดล้างนายนะ"

"นั่นนายก็ได้ยินมาทั้งนั้นแหละ เมื่อคืนนี้นายก็ไม่ได้โดนคุณตำรวจจับไม่ใช่หรือไง!"

ใบหน้าของไช่ซวีคุนกระตุกเล็กน้อย

"ฉันจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ ไอ้เรื่องซื้อบริการหรือนอนกับแฟนคลับอะไรเนี่ยฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย"

"ใครบ้างล่ะจะไม่ใช่ ดูหน้าผากฉันสิ เขียนไว้เลยว่าสายละเว้นกิเลส"

ไช่ซวีคุนมองดูสาวสวยห้าคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลังของไป๋เป่าคุน——ฉันเชื่อ ฉันเชื่อชะมัดเลยมั้ง

บรรดาไทยมุงที่รอเผือกรอบๆ แทบจะหลุดขำออกมา เหมือนบรรยากาศมันจะดูแปลกๆ ไปนะ สองคนนี้ไม่น่าจะเปิดศึกปะทะคารมกันหรอกเหรอ?

"ไป๋เป่าคุน ฉันมีความคิดบ้าบิ่นอยู่อย่างนึง ไม่รู้ว่านายจะเอาด้วยไหม"

"สำนักคุนเหมินของพวกนายมีเรื่องงั้นเหรอ? เจ้าสำนักอย่างนายก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง? เอ๊ะ แล้วใครเป็นคนไปตามนายกลับมาล่ะเนี่ย"

"พวกเราออกทะเลไปหาปลา มองเห็นเขาตุ๊บป่องอยู่ทางฝั่งอเมริกาแต่ไกลเลย ถ้าช้ากว่านี้อีกสักอาทิตย์ คงมาแข่งรถที่เขาเทียนเหมินซานไม่ทันแน่"

พรืด!

ฮ่าๆๆๆ!

ไช่ซวีคุนทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม "นายพูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย?"

ชาวเน็ตรุ่นนี้รับมือยากจริงๆ

ไป๋เป่าคุนหัวเราะเบาๆ "คนเก่งๆ ก็แฝงตัวอยู่ในหมู่ประชาชนนี่แหละ เอาล่ะ ได้ยินมาว่ามีผู้บำเพ็ญอิสระมากันไม่น้อยเลย ไม่รบกวนการชุมนุมของสำนักพวกนายแล้วกัน!"

"หยุดก่อน"

"นายก็เข้ามาสิ"

เหล่าไทยมุงที่รอเผือกตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

นี่คงไม่ได้กำลังจะเปิดฉาก "พวกนายอย่าสู้กันเลย" หรอกนะ

ถ้าการขับเคี่ยวของสองคุนเกิดลงไม้ลงมือกันขึ้นมา——ได้จองพาดหัวข่าวใหญ่แน่ๆ

นักข่าวบันเทิงในที่เกิดเหตุต่างก็คึกคักกันใหญ่ ยอดเข้าชมข่าวนี้ต้องถล่มทลายอย่างแน่นอน

"นี่! ฉันมีความคิดบ้าบิ่นอยู่อย่างนึง"

"บ้าบิ่นขนาดไหนล่ะ ถ้าพูดเข้าท่าฉันจะดันให้นะ"

สายตาของไช่ซวีคุนมีความสงสัยเล็กน้อย

เดิมทีตั้งใจจะรุกฆาตต้อนไป๋เป่าคุนให้จนมุม แต่ท่าทีแบบนี้มันดูไม่ค่อยถูกเท่าไหร่นะ หรือว่าไป๋เป่าคุนจะนอนกับสาวๆ จนสมองเบลอไปแล้ว

ไป๋เป่าคุนเอาถุงที่หิ้วมาบังไว้ตรงหว่างขา "นายมองตรงไหนของนายเนี่ย ไม่ได้ใช้ไอ้นี่ดันเว้ย รีบๆ พูดธุระมา"

"อะแฮ่ม มีโครงการการกุศลชื่อว่า 'ก้าวไปข้างหน้าเพื่อความรักที่กุ้ยโจว' ฉันอยากจะส่องสว่างค่ำคืนในเขตภูเขาห่างไกลของมณฑลกุ้ยโจว เลยอยากเชิญนายมาร่วมโครงการไฟถนนนี้น่ะ"

"ฉันตกลง!"

ยังไงก็ดีกว่าบริจาคเงินในงานเลี้ยงการกุศลล่ะวะ!

บรรดาดาราที่ได้รับเชิญไปก็ต้องบริจาคเงินกันทั้งนั้น แต่เงินถูกเอาไปใช้ทำอะไรบ้างก็ไม่รู้

ทุกคนเบิกตากว้าง พวกนายสองคนกำลังเล่นตลกอะไรกันเนี่ย พวกเราอยากเผือกนะเฟ้ย

แต่ผลสุดท้าย คนนึงบอกจะทำกิจกรรมการกุศล ส่วนอีกคนก็ตกลงโดยไม่ต้องคิดเลยเนี่ยนะ

"เอาแบบนี้ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าสเกลของโครงการจะใหญ่ขนาดไหนแล้วจะนำไปปฏิบัติจริงยังไง ค่าตัวที่ได้จากการแข่งรถที่เขาเทียนเหมินซานครั้งนี้กับโบนัสค่าพรีเซนเตอร์ที่อู่หลิงหงกวงให้มา รวมแล้วเป็นเงินสองล้าน ฉันจะบริจาคให้โครงการนี้ทั้งหมดเลย"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ดึงดูดให้ผู้คนตามท้องถนนเข้ามายืนมุงดูกันมากขึ้นไปอีก

ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกลียดไป๋เป่าคุนหรือไม่ แต่เขาก็ควักเงินแท้ๆ ออกมาทำบุญจริงๆ

แถมโครงการก็ยังเป็นรูปธรรมมากด้วย ถ้าเป็นชาวกุ้ยโจวล่ะก็ คงได้เห็นการลงมือทำจริงอย่างแน่นอน

บางทีในหมู่บ้านของพวกเขา อาจจะมีไฟถนนที่เขาและไช่ซวีคุนร่วมกันบริจาคอยู่ก็ได้——นี่แหละคือความรักอันยิ่งใหญ่บนโลกมนุษย์!

"ขอบคุณมาก!"

ไช่ซวีคุนโค้งคำนับให้ไป๋เป่าคุน ทัศนคติของพี่ไก่นี่ไม่มีอะไรให้ต้องติเลยจริงๆ

"ฉันไม่โค้งตอบแล้วกัน ขืนฉันทำบ้างมันจะกลายเป็นการโค้งคำนับคู่กันไปซะเปล่าๆ ฉันก็ไม่เข้าใจนายหรอกนะ แต่ฉันน่ะเพศชาย รสนิยมชอบผู้หญิง"

"ฉันก็ปกติเหมือนกันนั่นแหละ"

พรืด!

ฮ่าๆๆ!

"เรื่องการกุศลก็ส่วนเรื่องการกุศล เรื่องของนายก็ส่วนเรื่องของนาย! เรื่องที่นายใช้แอคหลุมมาโจมตีฉันน่ะฉันจำได้นะ แน่นอนว่าฉันก็เป็นแอนตี้แฟนนายเหมือนกัน"

"ฉันชดใช้ค่าเสียหายไปแล้ว ทนายจางเหว่ยมาคุยกับเหลยจื่อผู้ช่วยของฉันแล้ว การขับเคี่ยวของสองคุน เราจะเป็นศัตรูกันไปชั่วชีวิต"

"สเนก?"

"ใช่!"