บทที่ 5 ไอ้หนุ่ม ความปรารถนาของมึงคืออะไร?

“ซี้ด!”

“เชี่ย! ไฟแช็กดูปองต์ ไอ้เวร นี่มึงไปปล้นธนาคารมาเหรอวะ!”

ไฮ่กงกงแกะกล่องบรรจุภัณฑ์ พอเห็นไฟแช็กสีเงินสุดประณีตที่นอนนิ่งอยู่ข้างใน ก็สูดลมหายใจเข้าลึกทันที ตาเบิกโพลงจนแทบถลน

“ปล้นธนาคารบ้าอะไรล่ะ ต่อให้กูจะปล้นธนาคารจริงๆ ก็ต้องให้มึงไปดูต้นทางให้สิวะ”

ถังอี้กรอกตาใส่อย่างหงุดหงิด

“ปล้นธนาคารอะไรกัน พวกมึงสองตัวอยากตายหรือไงวะ”

“นี่ไอ้ถัง ช่วงนี้มึงผลุบๆ โผล่ๆ นะเว้ย แถมยังไปยืมเงินแล้วก็พูดเรื่องปล้นธนาคารอีก มีเรื่องอะไรมึงต้องบอกพวกกูนะเว้ย ห้ามปิดบังเด็ดขาด”

เจ้าอ้วนกับเอ้อร์ฉุยก็มาถึงพอดี พอทั้งสองคนมาถึงก็ได้ยินถังอี้พูดเรื่องปล้นธนาคาร ทำเอาสองคนนี้ตกใจไม่ใช่น้อย

“อย่ามาพูดจาหมาๆ กูจะมีเรื่องอะไรได้วะ”

“ไม่ใช่ว่ากูอยากจะปิดบังพวกมึงหรอกนะ แต่กูไม่รู้จะอธิบายยังไงว่ะ เอาเป็นว่าพวกมึงแค่จำไว้ก็พอว่า พวกเราเป็นเพื่อนกัน เป็นเพื่อนแท้กันไปตลอดชีวิตก็พอแล้ว”

“เป็นเพื่อนกัน ก็ไม่ต้องถาม!”

ถังอี้เรียกให้ทั้งสองคนนั่งลง แล้วหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา

“เชี่ยเอ๊ย! รองเท้ายีซี่สีดำ! ไอ้ถัง นี่มึงรวยแล้วจริงๆ สินะ”

เจ้าอ้วนแกะกล่องออกดู ทั้งตกใจทั้งดีใจ

ปฏิกิริยาของเอ้อร์ฉุยก็ไม่ต่างกันนัก เขาถือแว่นกันแดดเรย์แบนของแท้สุดเท่เอาไว้ในมือ ชอบอกชอบใจใหญ่

“ก็พอได้เงินมานิดหน่อยว่ะ”

“อีกไม่กี่วันกูต้องไปนครปักกิ่ง คืนนี้พวกเราพี่น้องก็เลยต้องมาฉลองกันหน่อย”

“ไอ้ไฮ่ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดมึงแล้ว มึงมีความปรารถนาอะไรไหมล่ะ ตราบใดที่มันไม่เวอร์เกินไป กูก็จะหาทางทำให้สมหวังเอง”

ถังอี้เลี่ยงประเด็นสำคัญ เปลี่ยนเรื่องพาทั้งสามคนออกทะเลไปเลย

พวกเขาก็แค่เด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้า ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งนัก

และก็เป็นไปตามคาด

พอได้ยินถังอี้พูดแบบนี้ เจ้าอ้วนกับเอ้อร์ฉุยก็พากันนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะถึงวันเกิดของไฮ่กงกงแล้ว ทั้งสองคนเลยแย่งกันถามว่าเขาอยากได้ของขวัญอะไร แล้วตั้งใจจะจัดงานยังไง

“ความปรารถนาเหรอ?”

“ฮี่ๆ มึงแน่ใจนะว่าถ้ากูพูดออกมาแล้ว มึงจะหาทางช่วยให้กูสมหวังจริงๆ น่ะ?”

ไฮ่กงกงเห็นว่าถังอี้ไม่ได้มีเรื่องเดือดร้อนอะไรจริงๆ ก็เลยวางใจ เขาหมุนไฟแช็กเล่นในมือพลางมองถังอี้อย่างตื่นเต้น

“เชี่ย มึงมองกูด้วยสายตาแบบนั้นทำไมวะ กูไม่ได้เป็นเกย์นะเว้ย!”

ถังอี้ถูกมองจนขนลุก รีบหดตัวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

เขากลัวจริงๆ ว่าไอ้หมอนี่จะรสนิยมเปลี่ยนไปเพราะเรื่องน้ำเสียงของตัวเอง

“พ่อมึงสิ มึงคิดบ้าอะไรของมึงเนี่ย!”

“ถ้าพูดถึงความปรารถนา กูก็มีอยู่อย่างหนึ่งว่ะ พูดก็พูดเถอะ กูโสดมาสิบแปดปีแล้ว มึงช่วยหาแฟนให้กูสักคนสิวะ”

ดวงตาของไฮ่กงกงเป็นประกาย รอยยิ้มเริ่มดูหื่นกามขึ้นเรื่อยๆ

“ไสหัวไปเลย กูโสดนานกว่ามึงตั้งหลายเดือนนะเว้ย แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าความปรารถนาหรอก เขาเรียกว่าเพ้อเจ้อ!”

“ใช่ๆ เดี๋ยวพวกเราก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ได้ยินมาว่าสาวๆ ในมหาวิทยาลัยใจกล้ากันจะตาย ถึงตอนนั้น... วะฮ่าๆ”

ถังอี้ยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าอ้วนกับเอ้อร์ฉุยก็สวนขึ้นมาก่อน

หึ!

แฟนงั้นเหรอ มึงคิดว่ากูไม่อยากมีหรือไงวะ

ถังอี้ยิงฟัน ทำหน้าดำคร่ำเครียดพลางพูดว่า “ตุ๊กตายางเอามั้ยล่ะ ถ้าเอากูจะซื้อให้”

“เชอะ มึงเก็บไว้เล่นเองเถอะ”

ไฮ่กงกงชูนิ้วกลางใส่เขา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเลียริมฝีปากตามสัญชาตญาณ กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

“พวกมึงจำตอนที่หลี่เฟิงจัดงานเลี้ยงฉลองสอบติดได้ปะ?”

หืม?

ถังอี้เลิกคิ้วขึ้น มองเขาด้วยความสงสัย

“พวกมึงรู้ไหมว่าตอนที่มันจัดงานเลี้ยงน่ะ โต๊ะนึงราคาเท่าไหร่?”

เขารีบชิงตอบโดยไม่รอให้ถังอี้กับเพื่อนอีกสองคนได้อ้าปาก “3,880 หยวน! โคตรจะอลังการเลย แต่ละโต๊ะมีกุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่มด้วย รสชาติโคตรอร่อย อร่อยกว่ากุ้งเครย์ฟิชตามร้านอาหารข้างทางตั้งเยอะ เสียดายที่คนร่วมโต๊ะเยอะไปหน่อย กูกินไปได้แค่คำเดียวก็หมดซะแล้ว พวกเวรเอ๊ย แย่งกันอย่างกับโจร!”

บางทีอาจจะเป็นเพราะนึกถึงรสชาติแสนอร่อยของกุ้งมังกร ไอ้หมอนี่ถึงได้น้ำลายสอจนแทบจะยืดอยู่แล้ว

“สรุปว่าความปรารถนาของมึงตอนนี้ก็คือ อยากกินกุ้งมังกรอีกสักครั้งงั้นสิ?”

ถังอี้รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที จึงเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น

“อืม!”

ไฮ่กงกงพยักหน้าหงึกๆ อย่างหนักแน่น

อยากได้แฟน กูก็ช่วยไม่ได้หรอก

แต่อยากกินกุ้งมังกร เรื่องกล้วยๆ!

เพิ่งจะถอนเงินสดมา 6,000 หยวน ตอนนี้ยังเหลือแต้มพรแสวงอีก 6,000 กว่าแต้ม ตีเป็นเงินเหรินหมินปี้ก็ประมาณ 3,000 กว่าหยวน กินกุ้งมังกรสักมื้อน่ะ จ่ายไหวอยู่แล้ว

“ตกลง ไอ้ความปรารถนากระจอกๆ ของมึงเนี่ย เดี๋ยวพี่จัดให้ วันนี้พวกเราไม่ต้องฉลองกันหรอก เก็บกวาดท้องไว้ไปกินกุ้งมังกรที่โรงแรมไฮ่ซั่งไฮ่กันดีกว่า”

“เอาเป็นว่า พรุ่งนี้กูจะไปจองโต๊ะ มะรืนนี้ตอนหกโมงเย็น พวกเราไปเจอกันที่โรงแรมไฮ่ซั่งไฮ่ตรงเวลาเป๊ะเลยนะ ไอ้อ้วน เอ้อร์ฉุย พวกมึงก็มาด้วย ถือซะว่ามาฉลองวันเกิดล่วงหน้าให้ไอ้ไฮ่มัน”

ถังอี้แอบคำนวณในใจ ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาดตรงนั้นเลย

“โรงแรมไฮ่ซั่งไฮ่มันระดับห้าดาวเลยนะเว้ย พวกเราสี่คนไปกินกุ้งมังกรกัน มื้อนึงคงไม่ต่ำกว่าหลายพันหยวนแน่ๆ ไอ้ถัง มึงแน่ใจนะ?”

ถึงแม้เมื่อกี้ถังอี้จะบอกเองว่าได้เงินมานิดหน่อย แต่เจ้าอ้วนกับเอ้อร์ฉุยก็ยังรู้สึกลังเลอยู่ดี

ตั้งแต่เล็กจนโต เงินที่ผ่านมือพวกเขาอย่างมากก็แค่หลักพันหยวน พวกเขารู้ไส้รู้พุงกันดี เคยเจอเรื่องแบบนี้ซะที่ไหนล่ะ

“ไอ้ถัง มึงอย่าทำอะไรโง่ๆ นะ กูแค่พูดเล่นเฉยๆ มึงอย่าแอบขโมยเงินที่บ้านมาเด็ดขาดนะเว้ย”

“ใช่ๆๆ พวกเรากินอะไรก็ได้นี่หว่า กุ้งเครย์ฟิชอร่อยกว่ากุ้งมังกรอะไรนั่นตั้งเยอะ”

“ถังอี้ พวกเราเป็นเพื่อนซี้กัน ไม่ต้องไปทำเรื่องพวกนั้นหรอก”

ทั้งสามคนคิดตรงกันหมด พวกเขากลัวว่าถังอี้จะหน้ามืดไปขโมยเงินที่บ้านมาทำตัวป๋า

“เชี่ย พวกมึงคิดอะไรกันอยู่วะ กูดูเป็นคนไม่ได้เรื่องขนาดนั้นเลยเหรอ? สบายใจได้เลย อีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวกูจะทำเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ให้พวกมึงดู”

“ตกลงตามนี้นะ มะรืนนี้หกโมงเย็น เจอที่โรงแรมไฮ่ซั่งไฮ่ ไม่เจอไม่เลิกรา กูไปก่อนล่ะ”

ถังอี้กลัวพวกนั้นจะเซ้าซี้ต่อ เลยบอกลาแล้วลุกเดินหนีไปก่อน

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ถังอี้ก็รีบมาจองโต๊ะที่โรงแรมไฮ่ซั่งไฮ่ตั้งแต่เนิ่นๆ

เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ มองพนักงานสาวสวยวัยยี่สิบต้นๆ สองคนแล้วถามอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ พรุ่งนี้เย็นผมอยากจะเลี้ยงข้าวเพื่อน ไม่ทราบว่าที่นี่มีกุ้งมังกรสดๆ พร้อมเสิร์ฟไหมครับ?”

“มีค่ะ ทางโรงแรมเรามีกุ้งมังกรบอสตันกับกุ้งมังกรออสเตรเลียค่ะ เป็นกุ้งมังกรสดๆ ที่ส่งตรงทางอากาศมาเลยค่ะ”

พนักงานสาวคนซ้ายที่มีลักยิ้มสองข้างตอบกลับอย่างสุภาพ

“มีก็ดีครับ แล้วราคาคิดยังไงครับ?”

ถังอี้แอบดีใจ ตราบใดที่มีกุ้งมังกร ความปรารถนาของไฮ่กงกงก็สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“กุ้งมังกรบอสตันราคา 280 หยวนต่อครึ่งกิโลกรัม ส่วนกุ้งมังกรออสเตรเลีย 480 หยวนต่อครึ่งกิโลกรัมค่ะ”

ถังอี้พยักหน้าเบาๆ ในใจ ราคานี้ก็พอรับได้

“แล้วกุ้งมังกรออสเตรเลียตัวนึงหนักประมาณเท่าไหร่ครับ?”

“น้ำหนักประมาณหนึ่งกิโลกรัมถึงสองกิโลกรัมครึ่งโดยประมาณค่ะ”

“ตกลงครับ งั้นช่วยเตรียมกุ้งมังกรออสเตรเลียตัวใหญ่ๆ ให้ผมสี่ตัวนะครับ ส่วนเครื่องเคียงอะไรพวกนั้นคุณจัดมาให้พอเหมาะก็แล้วกันครับ พวกเราเน้นกินกุ้งมังกร ไม่รับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นะครับ”

ถังอี้คำนวณคร่าวๆ กุ้งมังกรน้ำหนักสองกิโลกรัมครึ่งตัวนึงก็ตกประมาณ 2,000 กว่าหยวน ตอนนี้เขามีแต้มพรแสวงเหลืออยู่เกือบ 9,000 แต้ม พอถึงบ่ายพรุ่งนี้ก็น่าจะมีสัก 13,000 แต้ม ยังไงก็จ่ายค่าอาหารมื้อนี้ไหวแน่นอน

“ได้ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายชื่ออะไรคะ ดิฉันจะได้ลงทะเบียนไว้”

“ถังครับ”

หลังจากจ่ายเงินมัดจำไป 1,000 หยวน และตกลงเวลาอาหารเย็นของวันพรุ่งนี้เรียบร้อย ถังอี้ก็หันหลังเดินจากไป

..........