บทที่ 10 - ตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตา มีคนขาดทุนย่อยยับ!

บทที่ 10 - ตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตา มีคนขาดทุนย่อยยับ!

"เทพมารอย่างพวกเราอยู่สูงสุด ใครกล้าบังอาจมาควบคุมล้อเล่นกับโชคชะตาของพวกเรา? เส้นด้ายแห่งโชคชะตา จงขาดสะบั้นให้ข้า!"

ท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรีอันเก่าแก่ บนดวงดาวที่ส่องสว่างเป็นตัวแทนของมหาเต๋าแห่งการรังสรรค์ จู่ๆ ภาพจำแลงของเทพมารแห่งการรังสรรค์ก็ปรากฏขึ้น เขาตะโกนก้อง มหาเต๋ากลายเป็นดังคมมีดฟันฉับลงบนเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่เชื่อมต่อกับตัวเขาอย่างแรง

นับตั้งแต่เทพมารแห่งโชคชะตาถือกำเนิดขึ้น แม่น้ำแห่งโชคชะตาก็ปรากฏ โชคชะตาของสรรพสัตว์ทั้งมวลล้วนตกอยู่ใต้การควบคุมของเทพมารแห่งโชคชะตา แม้แต่เทพมารโกลาหลผู้สูงส่งก็ไม่เว้น ด้วยเส้นด้ายแห่งโชคชะตานี้ เทพมารแห่งโชคชะตาถึงขั้นสามารถบงการการตัดสินใจของเทพมารโกลาหลตนอื่นในเรื่องบางเรื่องได้ในระดับหนึ่ง ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าเทพมารแห่งการรังสรรค์ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้น จะลงมือตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของตนเองทิ้งทันที ทำให้เทพมารแห่งโชคชะตาไม่สามารถควบคุมเขาได้อีกต่อไป!

"การรังสรรค์ เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!"

บนดวงดาวที่เป็นตัวแทนของมหาเต๋าแห่งโชคชะตา เต่ายักษ์ตัวหนึ่งแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า เสียงอันเกรี้ยวกราดนั้นดังชัดเจนไปถึงดวงดาวดวงอื่นในเวลานั้น

"หึ เทพมารแห่งโชคชะตา พวกเราต่างก็เป็นเทพมารโกลาหลเหมือนกัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบงการโชคชะตาของพวกข้า!"

เมื่อเผชิญกับเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดของเทพมารแห่งโชคชะตา เทพมารแห่งการรังสรรค์กลับแสดงท่าทีดูแคลน อย่างไรเสียเจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่แล้ว จะโกรธไปก็เท่านั้นแหละ!

"เทพมารแห่งการรังสรรค์บัดซบ อย่าให้ข้าหาเจ้าเจอนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะดึงจิตวิญญาณของเจ้าออกมาทิ้งไว้ก้นแม่น้ำแห่งโชคชะตา ให้โดนสายน้ำชำระล้างให้สาสมเลยคอยดู!"

เทพมารแห่งโชคชะตาโกรธจนแทบคลั่ง ต้องรู้ว่าวิถีแห่งโชคชะตาคือรากฐานของเขา และหนทางเดียวที่จะหลุดพ้นก็คือการควบคุมเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของเทพมารโกลาหลทุกตน และทำให้มันสมบูรณ์แบบ ทว่าตอนนี้การกระทำของเทพมารแห่งการรังสรรค์ ทำให้วิถีแห่งโชคชะตาของเขาไม่สมบูรณ์อีกต่อไป อนาคตจะหลุดพ้นได้หรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา การทำลายมรรคาวิถีของผู้อื่นนับเป็นความแค้นอันใหญ่หลวง ความแค้นนี้ได้ถูกผูกมัดไว้แล้ว!

"ฮ่าฮ่า เทพมารแห่งการรังสรรค์พูดถูก เทพมารแห่งโชคชะตา พวกเราต่างก็เป็นสามพันเทพมารโกลาหล เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบงการโชคชะตาพวกข้า ในเมื่อเทพมารแห่งการรังสรรค์เป็นคนเริ่ม ข้าย่อมต้องทำตามบ้างแล้ว!"

ภาพจำแลงของเทพมารแห่งวิถีกรรมปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวแห่งนี้เช่นกัน สำหรับเรื่องที่เขาถูกสือเฉินกับหยางเหมยรุมเล่นงานเมื่อหนึ่งร้อยมหายุคโกลาหลก่อน เขาก็ยังแค้นเคืองไม่มีที่ระบาย ตอนนี้พอเห็นเทพมารแห่งโชคชะตากำลังซวย เขาเลยประกาศขอร่วมแจมด้วย ไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่ระบายอารมณ์เท่านั้น

"วิถีกรรม เจ้ากล้าหรือ!"

เทพมารแห่งโชคชะตาร้อนรน หายไปหนึ่งคนก็แย่แล้ว ถ้าตอนนี้วิถีกรรมมาทำอีกคน เขาคงอกแตกตายแน่!

"ฮ่าฮ่า เส้นด้ายแห่งโชคชะตา จงขาดสะบั้นให้ข้า!"

"แครก!"

สิ้นคำพูดของเทพมารแห่งวิถีกรรม เส้นด้ายสีขาวที่เชื่อมต่อกับเขาอยู่เงียบๆ ก็ขาดสะบั้นลง และเทพมารแห่งโชคชะตาก็สัมผัสได้ว่าความเชื่อมโยงทางโชคชะตาระหว่างเขากับเทพมารแห่งวิถีกรรมถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ ตอนนี้เขาไม่อาจล่วงรู้ความเป็นไปทางโชคชะตาของวิถีกรรมและการรังสรรค์ได้อีกต่อไป

"วิถีกรรมและการรังสรรค์บัดซบ! พวกเจ้าไม่คู่ควรเป็นเทพมารโกลาหล!"

เทพมารแห่งโชคชะตาโกรธจัด เห็นเพียงแม่น้ำแห่งโชคชะตาปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขา แม่น้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตนั้นเต็มไปด้วยสีสันอันลึกลับราวกับแม่น้ำแห่งกาลเวลา ทั้งศักดิ์สิทธิ์และเก่าแก่!

"ไปตายซะ!"

สายน้ำม้วนตัวกลับ เกิดเป็นคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ เทพมารแห่งโชคชะตาควบคุมแม่น้ำแห่งโชคชะตาจำแลงให้พัดถาโถมเข้าใส่วิถีกรรมและการรังสรรค์ เขาต้องการระบายความโกรธแค้นในใจ แม้ว่าตอนนี้จะฆ่าพวกมันไม่ได้ ก็ต้องทำให้พวกมันชดใช้อย่างสาสม ให้พวกมันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่เทพมารโกลาหลรุ่นหลังอย่างพวกมันจะมาหาเรื่องได้

"โชคชะตา ไอ้บ้าเอ๊ย!"

เมื่อเห็นสภาพของเทพมารแห่งโชคชะตา เทพมารแห่งวิถีกรรมก็หายวับไปจากตรงนั้นทันที เมื่อเผชิญหน้ากับเทพมารแห่งโชคชะตาที่กำลังคลุ้มคลั่ง อย่าว่าแต่วิถีกรรมเลย ต่อให้หยางเหมยมาเองก็ยังต้องถอยหนีไปสามโยชน์!

จู่ๆ ร่างกายของเทพมารแห่งโชคชะตาก็สั่นเทาเล็กน้อย จากนั้นคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่วิถีกรรมและการรังสรรค์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก เพราะเมื่อครู่เขาสัมผัสได้ว่าเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของตนหายไปอีกสองเส้น ส่วนว่าเป็นของใคร ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นสือเฉินกับหยางเหมยแน่ๆ เพราะตอนนี้ในความโกลาหลมีเทพมารโกลาหลแค่ห้าตนเท่านั้น

สองตนอยู่ตรงหน้า อีกสองตนไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของความโกลาหล การขาดสะบั้นของเส้นด้ายแห่งโชคชะตาทั้งสี่เส้นนี้ ทำให้วิถีแห่งโชคชะตาของเขาที่เดิมทีก็ยังไม่ค่อยชัดเจนนักเพราะเทพมารโกลาหลตนอื่นยังไม่ถือกำเนิด ยิ่งเลือนลางหนักเข้าไปอีก

"ไปตายซะ!"

คราวนี้โชคชะตาคลุ้มคลั่งเข้าจริงๆ เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว สายน้ำแห่งโชคชะตาอันกว้างใหญ่กลืนกินท้องฟ้าดวงดาวอันเก่าแก่ทั้งหมดในชั่วพริบตา แม้แต่ดวงดาวจำแลงมหาเต๋าของหยางเหมยและสือเฉินก็ถูกครอบงำไปด้วย เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมจะชำระความกับหยางเหมยและสือเฉินรวบยอดไปเลยทีเดียว

"เทพมารแห่งโชคชะตาเจ้านี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง!"

ในเวลานี้ สือเฉินเองก็รู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาเหมือนกัน ก็แค่ตัดเส้นด้ายแห่งโชคชะตาของตัวเองทิ้ง ถึงกับต้องคลุ้มคลั่งขนาดนี้เลยหรือ ทำอย่างกับว่าพวกเขารวมหัวกันไปกลั่นแกล้งโชคชะตามาอย่างนั้นแหละ ให้ตายเถอะ!

ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับเทพมารแห่งโชคชะตาที่กำลังคลุ้มคลั่ง สือเฉินย่อมไม่อาจเพิกเฉยได้ หากปล่อยให้แม่น้ำแห่งโชคชะตากลืนกินท้องฟ้าดวงดาวทั้งหมดไปจริงๆ มรรคาวิถีของเขาก็ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย ดังนั้นคงต้องลงมือขัดขวางเสียหน่อยแล้ว

"โชคชะตา เจ้าจะบ้าหรือไง ไสหัวกลับไปซะ!"

เสียงของสือเฉินดังก้องขึ้นบนดวงดาวจำแลงมหาเต๋าของเขา และในพริบตานั้น เวลาทั่วทั้งท้องฟ้าดวงดาวก็ไหลย้อนกลับทันที คลื่นยักษ์แห่งแม่น้ำโชคชะตาที่เคยถาโถมก็สลายไปในความโกลาหลภายใต้อิทธิพลของมหาเต๋าแห่งกาลเวลา

"สือเฉิน ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าแส่เข้ามา!"

พอเห็นสือเฉิน เทพมารแห่งโชคชะตาก็อยากจะพุ่งเข้าไปจัดการทันที สิ่งที่เจ้าเพิ่งทำไปลืมไปหมดแล้วหรือไง ตอนนี้กลับมาตั้งคำถามว่าทำไมข้าถึงทำแบบนี้เนี่ยนะ?

"ไสหัวกลับไป ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาอาละวาด ถ้าอยากจะอาละวาดก็บอกพิกัดของเจ้ามา พวกเราจะบุกไปดูเจ้าอาละวาดถึงที่เอง!"

สือเฉินพูดกับเทพมารแห่งโชคชะตาตรงๆ ท่าทางเหมือนกำลังบอกว่าถ้าอยากอาละวาดก็บอกพิกัดมา ส่วนถ้าไปถึงที่แล้วโชคชะตายังกล้าอาละวาดอีก นั่นก็คงเป็นความผิดของสือเฉินเองแล้วล่ะ

"เจ้า! หึ เรื่องนี้ข้าจำไว้แล้ว มันไม่จบแค่นี้แน่!"

เทพมารแห่งโชคชะตาถลึงตาใส่สือเฉินอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหันหลังกลับและจากไปทันที

บอกพิกัดงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าเขาไร้เดียงสาหรือโง่กันแน่ ขืนเขาบอกพิกัดไปตอนนี้ วินาทีต่อมาต้องมีคนสองคนบุกมาจัดการเขาถึงหน้าประตูแน่ๆ ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลย เพราะตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมหาเต๋าแห่งห้วงมิติของหยางเหมยแล้ว ลูกผู้ชายไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ หนีก่อนดีกว่า

อย่างไรเสียตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกยาวไกลกว่าเขาจะหลุดพ้น ความแค้นนี้ขอจดไว้ก่อน รอให้ถึงเวลาค่อยมาชำระความทีหลัง!

"ไอ้ขี้ขลาด!"

เมื่อเห็นเทพมารแห่งโชคชะตาเผ่นแน่บไป สือเฉินก็พูดอย่างไม่พอใจ คราวก่อนเพราะเทพมารแห่งวิถีกรรมตัดเส้นด้ายแห่งเหตุและผลทิ้ง เขาเลยหาจังหวะลงมือไม่ได้ อุตส่าห์จับตัวได้อีกคน แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะบอกพิกัด นี่มันขี้ขลาดกว่ากันไปอีกขั้นแล้วใช่ไหมเนี่ย!

(จบแล้ว)