บทที่ 361 คืนนี้ฉันจะไลฟ์สด

วันหยุดสุดสัปดาห์ ณ ห้องทำงานของเซียวโม่

เซียวโม่นั่งประจำที่ชงชา ต้มน้ำ อุ่นแก้ว ใส่ใบชา ทุกขั้นตอนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

วันนี้เปลี่ยนใบชาอีกแล้ว

นั่วหมี่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเซียวโม่

วันนี้เธอใส่เสื้อไหมพรมสีฟ้าอ่อน รวบผมขึ้น แล้วก็มีต่างหูคู่เล็กๆ ประดับอยู่ที่ติ่งหู

ดูดีขึ้นกว่าปกติเยอะเลย

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเซียวโม่ ข้างๆ เขาคือหวงเสวียหลี่

ใช่แล้ว

วันนี้เป็นงานดูตัวที่หวังเสี่ยวเลี่ยงกับนั่วหมี่ร่วมกันวางแผนและจัดฉากขึ้นมา

นักแสดงนำ... นั่วหมี่

ดารารับเชิญพิเศษ... หวงเสวียหลี่

ผู้กำกับและนักแสดงสมทบเพียงหนึ่งเดียว... หวังเสี่ยวเลี่ยง

เริ่มต้นก็ถือว่าปกติ แนะนำตัว ทักทายพอเป็นพิธี บรรยากาศดูเกร็งๆ นิดหน่อย

แต่หลังจากนั้นก็เริ่มออกทะเล

เซียวโม่จอมเก๋าเกม กับหวงเสวียหลี่จิ้งจอกน้อย คุยกันถูกคอเหมือนรู้จักกันมาแรมปี

"อาจารย์หวง คิดว่าสถานการณ์โลกในอนาคตจะเป็นยังไง"

เซียวโม่เป็นคนเปิดประเด็น

"ความแข็งแกร่งของประเทศเราจะต้องขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของโลกแน่นอนครับ อันนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก"

เซียวโม่พยักหน้าหงึกๆ เขาเองก็พูดประโยคนี้ในคลิปของตัวเองอยู่บ่อยๆ

"แต่สงครามก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน"

"ใช่ๆๆ! อิหร่าน เกาหลีเหนือ แล้วก็รัสเซีย ล้วนแต่เป็นตัวแปรที่ไม่แน่นอนทั้งนั้น... "

"คุณลองดูทางตะวันออกกลางสิ... "

"ใช่! เกมแย่งชิงพลังงานไง... "

ยิ่งคุยก็ยิ่งออกรส

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งจิบชาไปพลางๆ

มองเซียวโม่ที มองหวงเสวียหลี่ที

ไม่ได้ให้พวกนายสองคนมาจีบกันเองสักหน่อย

เขาชำเลืองมองนั่วหมี่

นั่วหมี่มองเซียวโม่ที มองหวงเสวียหลี่ที สีหน้าดูงุนงง

หวังเสี่ยวเลี่ยงใช้เท้าสะกิดเท้าเธอใต้โต๊ะ

นั่วหมี่เงยหน้าขึ้นมา

เขาเลิกคิ้วนิดนึง

... พูดอะไรหน่อยสิ

นั่วหมี่พยักหน้าเบาๆ

แปลว่า: ผู้ชายคนนี้ สอบผ่าน

หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะหลุดขำ

ก็แหงสิ เพื่อนรักผม ระดับหัวกะทิเชียวนะ ต้องรอให้คุณพยักหน้าด้วยหรือไง

ปัญหาคือคุณเป็นนางเอกนะ บทบาทคุณจะน้อยแบบนี้ได้ยังไง

ที่สำคัญคือมีเส้นสายเข้ามาด้วยนะเนี่ย

เซียวโม่ชงชาอีกรอบ รินเติมให้ทุกคน

"อาจารย์หวง เป็นคนที่ไหนเหรอ"

"คนที่นี่แหละครับ"

"ที่บ้านมีกี่คน"

หวงเสวียหลี่ยิ้มบางๆ

"สามคนครับ"

"พ่อแม่ทำงานอะไร"

"แม่ผมรับราชการตำแหน่งเล็กๆ ส่วนพ่อเป็นครูครับ"

ตอบได้ฉะฉาน ชัดเจน

เพิ่งจะหัววัน พวกเน็ตไอดอลยังไม่มากัน ทางเดินข้างนอกก็เลยเงียบกริบ

ชงชาไปได้ห้ารอบ

จู่ๆ ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากทางเดิน

ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จังหวะไม่เร็ว แต่หนักแน่น

ทั้งสี่คนในห้องทำงานเงียบกริบพร้อมกัน

เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตู

เจิงไห่เยี่ยน

เสื้อโค้ทสีอูฐ ผมดัดลอน ทาลิปสติกสีแดงสด ในมือถือกระเป๋า ยืนพิงกรอบประตู

"คืนนี้ฉันจะไลฟ์สด ก็เลยกะจะมาเลี้ยงข้าวพี่เซียวกับนั่วหมี่ก่อนน่ะ"

กวาดสายตามองไปรอบห้อง ไปหยุดที่หวงเสวียหลี่

"อาจารย์หวง? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ"

หวงเสวียหลี่ลุกขึ้นยืน

"แวะมาหาเสี่ยวเลี่ยงน่ะ"

เจิงไห่เยี่ยนเลิกคิ้ว

"งั้นก็ดีเลย ไปด้วยกันสิ ฉันรู้จักร้านอาหารส่วนตัวร้านนึง อยู่ใกล้ๆ นี่เอง"

เซียวโม่มองเจิงไห่เยี่ยนสลับกับหวงเสวียหลี่

"ไปสิ สาวสวยเป็นเจ้ามือทั้งที ไม่ไปก็เสียมารยาทแย่"

เขาเตรียมจะลุกขึ้นยืน

นั่วหมี่วางถ้วยชาลง

"ฉันไม่ไปนะ มีธุระต้องทำ"

เซียวโม่รีบรับช่วงต่อ

"ถ้างั้นรบกวนไห่เยี่ยนกับเสี่ยวเลี่ยงช่วยซื้อกลับมาเผื่อด้วยนะ อาจารย์หวงอยู่เป็นเพื่อนฉันนี่แหละ ดื่มด้วยกันสักสองสามจอก"

พูดจบก็หยิบเหล้าขาวออกมาจากตู้ วางลงบนโต๊ะ

"อาจารย์หวง ดื่มไหม"

"ดื่มครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นยืน ส่งสายตาให้หวงเสวียหลี่

หวงเสวียหลี่เข้าใจทันที นั่งลงตามเดิม แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบ

"พี่เซียว ชาตัวนี้รสชาติดีจังครับ พันธุ์อะไรเหรอ"

"เฟิ่งหวงตานฉง กลิ่นขี้เป็ดน่ะ"

"ชื่อแปลกดีนะครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงกับนั่วหมี่สบตากัน

ดูเหมือนแผนดูตัวของพวกเขาจะไปได้สวย บรรลุเป้าหมายที่วางไว้

ตามแผนที่วางไว้ หลังจากนี้ต้าหวงก็แกล้งมาที่นี่อีกสักสองสามครั้ง สุดท้ายก็จบลงด้วยเหตุผลที่ว่าไม่เหมาะจะเป็นแฟนกัน เป็นเพื่อนกันดีกว่า

ลงมาชั้นล่าง

เจิงไห่เยี่ยนเดินนำหน้า ก้าวฉับๆ

พอถึงลานจอดรถ เธอก็กดรีโมทรถ

ติ๊ด

ไฟหน้ารถเบนซ์ ซีคลาส สีขาว สว่างวาบ

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักเท้าไปจังหวะหนึ่ง

รถใหม่เอี่ยม ป้ายทะเบียนยังไม่ได้ติด มีแค่ป้ายแดง

การทำสื่อออนไลน์เปลี่ยนชีวิตคนได้จริงๆ นะเนี่ย

คิดดูสิ ตอนอยู่ฝูเฉิง เจิงไห่เยี่ยนงกขนาดไม่ยอมนั่งแท็กซี่ แต่ตอนนี้ขับเบนซ์แล้ว

เจิงไห่เยี่ยนเปิดประตูฝั่งคนขับ

"ขึ้นรถสิ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร

เข้าเกียร์

เหยียบคันเร่งมิด

รถพุ่งกระฉูดออกไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงหลังกระแทกเบาะ มือคว้าที่จับประตูอัตโนมัติ

ถึงสี่แยก

เหยียบเบรกมิด

หัวทิ่มไปข้างหน้า สายเข็มขัดนิรภัยรัดหน้าอกจนจุก

"ไห่เยี่ยน"

"หืม"

"เธอซื้อใบขับขี่มาหรือเปล่าเนี่ย"

"พูดบ้าๆ! ฉันเรียนจบจากโรงเรียนสอนขับรถมาอย่างถูกต้องนะ"

"เธอขับรถให้คนนั่งนะ ไม่ใช่กระสอบมันฝรั่ง"

เจิงไห่เยี่ยนไม่ขำ สงสัยจะไม่เข้าใจมุกของหวังเสี่ยวเลี่ยง

ออกตัวอีกครั้ง ก็เหยียบคันเร่งมิดอีกแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกพะอืดพะอมจนกระเพาะจะพลิก

ผู้หญิงคนนี้ขับรถ... เดี๋ยวเร่งเดี๋ยวเบรก เหมือนกำลังเต้นดิสโก้อยู่เลย เหยียบอย่างเดียวไม่ยอมผ่อน

โชคดีที่ร้านอยู่ไม่ไกล

พอถึงร้านอาหาร สั่งอาหาร แล้วรอห่อกลับบ้าน

ระหว่างรอ หวังเสี่ยวเลี่ยงเอนหลังพิงเก้าอี้พักเหนื่อยอยู่นาน

"ไห่เยี่ยน ถ้าพอมีกำลังทรัพย์ จ้างผู้ช่วยสักคนเถอะ เอาที่ขับรถเป็นน่ะ"

เจิงไห่เยี่ยนทำหน้าไม่พอใจ

"ฉันขับรถน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้าทันที แบบไม่ต้องคิด

"น่ากลัว น่ากลัวมาก"

เจิงไห่เยี่ยนเบ้ปาก

"ครูสอนขับรถยังชมเลยว่าฉันขับเก่ง ทำไมพวกนายถึงได้บ่นว่าฉันขับรถน่ากลัวกันนักนะ"

"ใครบ่นอีกเหรอ"

"พ่อฉันน่ะสิ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้พูดอะไรต่อ

ขากลับ เขาอาสาขับรถแทน เจิงไห่เยี่ยนนั่งหน้าบูดอยู่ข้างๆ ตลอดทางไม่ค่อยยอมพูดจา

หวังเสี่ยวเลี่ยงงงเป็นไก่ตาแตก ก็แค่บอกว่าขับรถแย่ แค่นี้เองนะ!

มันก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอ!

พอเอาอาหารขึ้นไปส่ง ชุดน้ำชาก็ถูกเก็บไปแล้ว

บนโต๊ะมีแก้วสองใบ กับขวดเหล้าขาวที่เปิดฝาแล้ว

นี่คงเตรียมการไว้ตั้งแต่แรกแล้ว มิน่าล่ะ สองคนนี้คอแข็งกันทั้งคู่

นั่งลง เริ่มกิน

เซียวโม่คีบกับข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

"กับข้าวร้านนี้อร่อยแฮะ ไห่เยี่ยนตาถึงจริงๆ"

เจิงไห่เยี่ยนยิ้มแก้มปริ เล่าประวัติของร้านนี้เป็นฉากๆ

เซียวโม่กับหวงเสวียหลี่ชนแก้วกันแค่สามรอบ

พอกำลังจะรินเพิ่ม นั่วหมี่ก็ยื่นมือมาคว้าขวดเหล้าไป

"ลูกพี่ คืนนี้มีไลฟ์สดนะ"

เซียวโม่ยอมเปลี่ยนมาดื่มชาแต่โดยดี

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ดื่มเหล้า เพราะตอนเย็นต้องไปรับจื่อจิน

พอกินเสร็จ หวงเสวียหลี่ก็วางตะเกียบแล้วลุกขึ้น

"พี่เซียว วันนี้คุยสนุกมากครับ วันหลังนัดกันใหม่นะครับ"

เซียวโม่ลุกขึ้นจับมือเขา

"ได้สิ รู้จักที่แล้วนี่ ว่างๆ ก็แวะมา ไม่จำเป็นต้องรอให้เสี่ยวเลี่ยงอยู่ด้วยหรอก"

"ได้เลยครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปส่ง เพราะตอนเช้าเขาเป็นคนไปรับหวงเสวียหลี่มา

หวงเสวียหลี่โบกมือปฏิเสธ

"ไม่ต้องไปส่งหรอก เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่เอง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"พี่เซียว กินกันตามสบายนะครับ ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะแวะไปส่งอาจารย์หวงด้วยเลย"

เซียวโม่พยักหน้ารับ

ทั้งสองคนเดินออกไปได้ไม่นาน นั่วหมี่ก็หิ้วเหล้าขาวลังหนึ่งเข้ามาในห้องทำงานของหวังเสี่ยวเลี่ยง

"ฝากให้อาจารย์หวงนะ แทนคำขอบคุณที่เขาให้ความร่วมมือในวันนี้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเหลือบมอง

เหล้าชั้นดีซะด้วย

"โอเค เดี๋ยวฉันเอาไปให้เขา"

นั่วหมี่ไม่ได้อยู่นาน หมุนตัวเดินออกไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงหิ้วลังเหล้าลงไปชั้นล่าง ยัดใส่ท้ายรถ

ปิดฝากระโปรงท้ายรถ

ยืนนิ่งอยู่สองวินาที

ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาหวงเสวียหลี่

รอสายแป๊บเดียว

"ฮัลโหล"

"พี่"

"มีอะไรเหรอ ทำไมถึงรีบโทรหาฉันล่ะ เป็นไงบ้าง การแสดงของฉันวันนี้ พูดตรงๆ นะ ถ้าไม่ติดว่านั่วหมี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฉันก็อยากจะสานสัมพันธ์ต่อเหมือนกันนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนพิงท้ายรถ

"พี่ไปคบกับเจิงไห่เยี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่"