บทที่ 062: เฉินตงซีถูกไล่ออกจากบ้าน, ถุงน่องผ้าไหมเฉินหลี่หลี่
บทที่ 062: เฉินตงซีถูกไล่ออกจากบ้าน, ถุงน่องผ้าไหมเฉินหลี่หลี่
บทที่ 062: เฉินตงซีถูกไล่ออกจากบ้าน, ถุงน่องผ้าไหมเฉินหลี่หลี่
"เฉินตงซี นายทำเกินไปแล้ว!"
"นายทิ้งภรรยาตัวเองไว้บนยอดเขาคนเดียว นายรู้ไหมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?"
หวังอวิ้นจือต่อว่าเฉินตงซีไปพลาง เช็ดน้ำตาไปพลาง
พูดก็พูดเถอะ เธอเป็นเด็กผู้หญิงจากครอบครัวที่มีการศึกษา มีความละอายใจ และมีศีลธรรม
หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ เธอจะไม่มีทางนอกใจเด็ดขาด
เป็นเพราะเฉินตงซีบอกว่าจะไปตั้งแคมป์บนยอดเขาเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ แต่กลับทิ้งเธอไว้ตรงนั้นแล้วหนีไป
สุดท้ายด้วยความบังเอิญ เธอและฉีหลินก็มีความสัมพันธ์กัน
"อวิ้นจือ เธอ.. เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง? เมื่อคืนตกลงเกิดอะไรขึ้น?"
เฉินตงซีพอได้ยิน ในใจก็เริ่มกังวล เริ่มคิดไปในทางนั้น
ภรรยาตัวเองสวยงามดั่งดอกไม้ รูปร่างหน้าตาดีเยี่ยม ขอแค่เป็นผู้ชาย ล้วนยากที่จะต้านทานเสน่ห์ของเธอ
เฉินตงซีไม่ใช่ผู้ชายที่มีรสนิยมชอบสวมหมวกเขียว (โดนนอกใจ) พอคิดว่าภรรยาตัวเองถูกคนอื่นเอาเปรียบ เขาก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดใจ
หวังอวิ้นจือมองด้วยสายตาโกรธเคือง: "บนภูเขามีสัตว์ป่า ฉันหวาดผวามาทั้งคืน นายรู้ไหมว่าฉันเกือบกลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าแล้ว?"
ฉีหลินและเฉินตงซีมีความขัดแย้งกัน บวกกับเธอและฉีหลินเกิดเรื่องขึ้น หวังอวิ้นจือถึงจะโง่แค่ไหนก็ไม่มีทางพูดเรื่องที่อยู่กับฉีหลินทั้งคืนออกไป
เรื่องของฉีหลินพูดไม่ได้ เรื่องที่ถูกโจรปล้นสุสานและพ่อค้าของเก่าไล่ตามทีหลังยิ่งพูดไม่ได้
เฉินตงซีพอได้ยินหวังอวิ้นจือบอกว่าบนเขามีสัตว์ป่า ก็อดหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้: "อวิ้นจือ เธอพูดเล่นใช่ไหม! บนภูเขาอุทยานเป็นเขตท่องเที่ยว จะมีสัตว์ป่าได้ยังไง?"
ไฟโกรธในดวงตาของหวังอวิ้นจือลุกโชนขึ้นอีก: "นายหมายความว่าฉันพูดโกหกเหรอ?"
เฉินตงซีรีบโบกมือ: "ฉันจะกล้าได้ไง"
เวลาผู้หญิงอารมณ์เสีย เด็ดขาดอย่าไปเถียงกับเธอ
"ที่รัก ฉันยอมรับผิดแล้วได้ไหม? ฉันรับประกันกับเธอเลย ไม่ว่าวันหลังจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่ผิดนัดอีก ขอแค่เป็นเรื่องของเธอ ฉันจะวางมือจากเรื่องที่ทำอยู่เป็นอันดับแรก แล้วมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"
เขางัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้ เพื่ออยากจะง้อหวังอวิ้นจือให้ดีใจ
ความโกรธในดวงตาของหวังอวิ้นจือยังไม่จางหาย
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะยอมยกโทษให้เฉินตงซีเพียงเพราะคำพูดสองสามคำของเขาได้ยังไง
เฉินตงซีเห็นหวังอวิ้นจือไม่พูด ก็เตรียมจะเข้าไปกอดเอวบางๆ ของเธอ
"ที่รัก เรื่องวันเกิดขอโทษจริงๆ นะ วันนี้พอดีวันเสาร์ ฉันพาเธอไปเที่ยว เธออยากไปไหน อยากซื้ออะไรก็ได้หมดเลย"
แววตาของหวังอวิ้นจือเย็นเยียบ หลบมือของเฉินตงซีโดยไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย
"วันเกิดฉันเมื่อวานมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องมาทำดีเอาหน้าอีก"
"นายไปเก็บของซะ กลับไปหาพ่อนาย ช่วงนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก"
เฉินตงซี: ".........."
ช่วงนี้ แม้แต่มือของอวิ้นจือเขายังไม่ได้จับเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขึ้นเตียง
ตอนนี้แค่อยากจะจู๋จี๋กับภรรยาตัวเองนิดหน่อย ไม่เพียงแต่โดนปฏิเสธตรงๆ แต่ยังจะโดนไล่ออกจากบ้านอีก
นี่เขาเป็นไอ้หน้าโง่หรือไง?
"ที่รัก แบบนี้ไม่ดีมั้ง? แค่เรื่องเล็กน้อยเอง จำเป็นต้องแยกกันอยู่ด้วยเหรอ? แล้วถ้าฉันกลับบ้านไป จะอธิบายกับพ่อแม่ฉันยังไง?"
เฉินตงซีไม่อยากไปอยู่แล้ว ยังคงคิดจะกู้สถานการณ์กลับมา
หวังอวิ้นจือกลับเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา: "สำหรับนาย การทิ้งฉันไว้บนยอดเขาทั้งคืน เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยใช่ไหม?"
"ได้ ในเมื่อนายไม่ไป งั้นฉันไปเองก็ได้ใช่ไหม?"
พูดจบ หวังอวิ้นจือก็เดินไปที่ห้องนอนแขกอย่างไม่ลังเล ลากกระเป๋าเดินทางออกมา
พอเห็นภาพนี้ เฉินตงซีก็ตกใจแทบแย่
เขาออกไปสักสองสามวัน รอให้ภรรยาหายโกรธ ค่อยกลับมาก็ยังได้
แต่ถ้าปล่อยให้หวังอวิ้นจือกลับบ้านแม่ล่ะก็ เรื่องมันจะใหญ่โตแน่
เขาฝืนยิ้มขวางหน้าหวังอวิ้นจือไว้: "ได้ๆๆ ที่รักว่าไงก็ว่าตามนั้น ฉันจะรีบเก็บของออกไปเดี๋ยวนี้แหละ ได้ไหม?"
ด้วยเหตุนี้ เฉินตงซีจึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ หิ้วกระเป๋าโดนไล่ออกจากบ้านไป
แน่นอน นี่ไม่ได้หมายความว่าหวังอวิ้นจือและเฉินตงซีตัดขาดกันแล้ว
ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างทั้งสองคนยังคงมีอยู่ ท้ายที่สุดก่อนที่ฉีหลินจะปรากฏตัว ทั้งสองคนก็รักกันดี
หวังอวิ้นจือไล่เฉินตงซีออกไป เป็นเพียงเพราะตอนนี้เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเฉินตงซียังไง
แค่นึกถึงความบ้าคลั่งกับฉีหลินเมื่อคืน ในใจเธอก็รู้สึกประหม่า รู้สึกผิดอย่างมาก
เมืองเจียงเฉิง, โรงพยาบาลศูนย์กลางเมือง, แผนกฉุกเฉิน
ห้องทำแผล
"คุณเฉินหลี่หลี่ บังเอิญจริงๆ มาเจอคุณที่นี่ได้ไง"
ฉีหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้
เฉินหลี่หลี่ที่สวมเสื้อกาวน์สีขาว กางเกงสีขาว รองเท้าสีขาว ถุงเท้าสีขาวกำลังก้มหน้าดูบาดแผล
ฉีหลินก้มหน้ามองขากางเกงของเฉินหลี่หลี่แวบหนึ่ง
อื้ม
ถุงเท้าดันเป็นวัสดุผ้าไหมสีขาว
โอ๊ะ ใส่ถุงน่องไว้ข้างในกางเกงซะด้วย
เฉินหลี่หลี่ยิ้มอย่างเขินอาย: "คุณฉีหลินเกรงใจไปแล้ว เรียกฉันว่าหลี่หลี่ก็พอค่ะ"
"จริงสิ แผลนี่ไปโดนอะไรมาคะ? ถึงกับทะลุฝ่ามือเลยเหรอ?"
ตรวจแผลของฉีหลินเสร็จ แววตาของเฉินหลี่หลี่ก็มีแววสงสัยวาบผ่าน
ฉีหลินยิ้มตอบ: "ตอนตกแต่งบ้านไม่ระวังน่ะ โดนปืนยิงตะปูลมยิงเอา"
เฉินหลี่หลี่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร พยักหน้ารับ
"เดี๋ยวฉันเจาะเลือดตรวจให้คุณก่อนนะคะ ดูว่ารอบๆ แผลมีสิ่งแปลกปลอมตกค้างไหม"
"แล้วก็พาคุณไปเอ็กซเรย์ ดูว่าข้างในแผลมีเศษโลหะตกค้างไหม หรือว่าโดนกระดูกหรือเปล่า ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ฉันค่อยเย็บแผลพันผ้าให้คุณค่ะ"
ฉีหลินยิ้ม: "งั้นรบกวนหลี่หลี่ด้วยนะ"
พอได้ยินฉีหลินไม่ทำตัวห่างเหิน เรียกตัวเองว่าหลี่หลี่ เฉินหลี่หลี่ก็ยิ้มบางๆ
"รอสักครู่นะคะ ฉันไปเอาอุปกรณ์ก่อน"
ลุกขึ้น เฉินหลี่หลี่เดินออกไป
มองตามแผ่นหลังของเฉินหลี่หลี่ที่มีใบหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นดาวของโรงพยาบาลศูนย์กลาง ฉีหลินก็รู้สึกเจริญหูเจริญตา
"ใส่เสื้อกาวน์ยังปิดบังหุ่นอรชรไม่ได้เลย โชคดีนะที่คราวก่อนตอนรถชนช่วยเธอออกมาได้ ไม่งั้นโลกนี้คงขาดผลงานศิลปะที่พระเจ้าตั้งใจสร้างสรรค์ไปอีกหนึ่งชิ้น"
ไม่นานเฉินหลี่หลี่ก็ยกถาดอุปกรณ์กลับมา
มือเล็กๆ ขาวเนียนเรียวยาวและเย็นเฉียบของเธอ วางมือข้างหนึ่งของฉีหลินลงอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของเธออ่อนโยน: "เจาะเลือดอาจจะเจ็บนิดหน่อยนะคะ คุณทนหน่อยนะ ฉันจะพยายามทำเบาๆ"
ฉีหลินยิ้มถาม: "ทำไมคุณดูไม่ค่อยถนัดเลย คุณน่าจะเป็นพยาบาลแผนกต้อนรับไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
น้ำเสียงของเฉินหลี่หลี่แฝงรอยยิ้ม: "คุณฉีหลิน คุณลองดูดีๆ สิคะ ว่าฉันใส่ชุดอะไร"
ฉีหลินจับดูทีหนึ่ง: "นี่ไม่ใช่ชุดพยาบาลเหรอ?"
ดวงตาของเฉินหลี่หลี่แฝงความอ่อนใจนิดๆ: "นี่มันชุดหมอค่ะ ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะเป็นแค่หมอฝึกหัด แต่ก็เป็นหมอไม่ใช่เหรอคะ?"
ได้ยินเฉินหลี่หลี่พูดแบบนี้ ฉีหลินก็อดหัวเราะไม่ได้
ดูหนังผู้ใหญ่ประเทศซากุระมากไปหน่อย เลยแยกไม่ออกระหว่างชุดพยาบาลกับชุดหมอซะแล้ว
"งั้นคุณก็เก่งมากเลยนะ ผมได้ยินมาว่าหมอต้องเรียนป.ตรี 5 ปี บวกกับฝึกอบรมเฉพาะทางในโรงพยาบาลอีก 3 ปี ถึงจะได้เป็นหมอเต็มตัว ปกติมีแต่ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ถึงจะทนเรียนจนจบได้ คุณเป็นผู้หญิงแต่ได้เป็นหมอ เก่งจริงๆ"
ฉีหลินยกนิ้วโป้งให้
ดวงตาของเฉินหลี่หลี่แฝงรอยยิ้ม
ด้วยความที่หน้าตาดีเยี่ยม ตั้งแต่เล็กจนโตไม่รู้ว่าได้ยินคำชมมามากแค่ไหน แต่เฉินหลี่หลี่ก็แค่ยิ้มรับผ่านๆ ไปเสมอจนชินชา
อาจเป็นเพราะฉีหลินเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอ พอได้ยินคำชมครั้งนี้ ในใจเฉินหลี่หลี่กลับรู้สึกดีใจมาก
"ถ้าอย่างนั้น เมื่อก่อนคุณไม่เคยเจาะเลือดคนไข้เลยเหรอ?"
ฉีหลินยิ้มถาม
เฉินหลี่หลี่พยักหน้ายิ้มรับ: "ใช่ค่ะ การเจาะเลือดเป็นหน้าที่ของพยาบาล คุณก็ถือว่าเป็นคนไข้คนแรกของฉันเลยนะคะ"
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ท่าทางการเจาะเลือดของเฉินหลี่หลี่นั้นเบามือและมั่นคง ฉีหลินแทบไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย
จากจุดนี้ บอกได้เลยว่าเฉินหลี่หลี่ไม่ใช่แค่สวยแต่รูปจูบไม่หอม แต่มีความสามารถจริงๆ
"ฉันเอาเลือดไปส่งแผนกห้องปฏิบัติการก่อนนะคะ คุณรอฉันอยู่นี่แป๊บนึงนะ"
เฉินหลี่หลี่ลุกขึ้น ยิ้มบางๆ ให้ฉีหลินทีหนึ่ง แล้วยกถาดเครื่องมือออกไป
ตอนเดินผ่านหน้าห้องทำงานของรองผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรม เฉินหลี่หลี่ก็ถูกเรียกไว้
"หลี่หลี่ ในมือเธอถืออะไรอยู่น่ะ?"
ซางเจียลุกขึ้นเดินมา หยุดอยู่ตรงหน้าเฉินหลี่หลี่
เฉินหลี่หลี่พอเห็นว่าเป็นซางเจีย ก็ยิ้มออกไป: "เพื่อนฉันมือเจ็บน่ะค่ะ ฉันเลยเจาะเลือดไปตรวจให้เขาหน่อย"
ซางเจียพอได้ยินเฉินหลี่หลี่พูดแบบนี้ ก็อดอึ้งไปไม่ได้
อย่าเห็นว่าเฉินหลี่หลี่พูดจาอ่อนหวานกับฉีหลินนะ
แต่ซางเจียที่คุ้นเคยกับเฉินหลี่หลี่ดีนั้นเข้าใจดี ว่าเฉินหลี่หลี่มีนิสัยเก็บตัว ไม่ชอบคุยกับใคร เพื่อนก็น้อย ปกติจะไม่ไปยุ่งเรื่องของคนอื่น
การมายิ้มแย้มแจ่มใส บอกว่าจะทำแผลให้เพื่อนแบบตอนนี้ ถือว่าผิดปกติมากๆ
"เพื่อนเธอเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?"
ซางเจียแกล้งถามอย่างไม่ใส่ใจ
เฉินหลี่หลี่เป็นคนฉลาด มีหรือจะไม่รู้ว่าซางเจียคิดอะไรอยู่
น้ำเสียงของเธอเง้างอน: "เราก็แค่เพื่อนธรรมดากันเท่านั้นแหละค่ะ คุณจะคิดเหลวไหลอะไรเนี่ย? ตอนนี้ยังเป็นเวลางานอยู่นะคะ ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว เดี๋ยวเพื่อนร่วมงานมาเห็นเข้า"
พูดจบ เฉินหลี่หลี่ก็ยกถาดเครื่องมือ สวมรองเท้าสีขาวเดินจากไป
มองดูแผ่นหลังของเฉินหลี่หลี่ รอยยิ้มบนใบหน้าของซางเจียก็หายไป ในใจเกิดความระแวดระวังขึ้นมาสายหนึ่ง
ซางเจีย,
โรงพยาบาลศูนย์กลางเมืองเจียงเฉิง, รองผู้อำนวยการแพทย์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ปีนี้เพิ่งจะอายุครบ 30 ปี เรียกได้ว่าเป็นคนหนุ่มอนาคตไกลอย่างแท้จริง
ถ้าเป็นหมอคนอื่นอยากมาถึงตำแหน่งนี้ อย่างน้อยก็ต้องอายุสี่สิบขึ้นไปแล้ว
นอกจากนี้ ซางเจียและเฉินหลี่หลี่ยังเรียนจบจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเหมือนกัน ถือว่าเป็นรุ่นพี่ของเฉินหลี่หลี่
มีอยู่ช่วงหนึ่ง ซางเจียในฐานะศิษย์เก่าดีเด่นของคณะแพทย์ ได้กลับมาบรรยายที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง และเฉินหลี่หลี่ในฐานะตัวแทนนักศึกษาดีเด่น ก็ได้ขึ้นเวทีไปอภิปรายเรื่องวิชาการแพทย์กับซางเจีย
ไปๆ มาๆ ทั้งสองคนก็เลยรู้จักกัน
ครั้งแรกที่ได้เห็นเฉินหลี่หลี่ที่มีรูปร่างหน้าตางดงามจับใจ ซางเจียก็ถูกเธอตกเข้าให้ เกิดความรู้สึกชอบพอ ตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องจีบรุ่นน้องคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้
โดยอาศัยเส้นสายในคณะแพทย์ ซางเจียคอยดูแลเฉินหลี่หลี่อยู่หลายครั้ง ทำให้เธอได้ทุนการศึกษาอย่างราบรื่น มีผลงานทางวิชาการ และเรียนจบอย่างสมบูรณ์แบบ
เผชิญหน้ากับความห่วงใยและการดูแลเอาใจใส่อย่างดีของซางเจีย เฉินหลี่หลี่ก็มักจะตอบกลับด้วยความเกรงใจเป็นคำทักทายสั้นๆ
และเมื่อไม่นานมานี้ ซางเจียก็ใช้เส้นสายของตัวเอง ย้ายเฉินหลี่หลี่มาที่โรงพยาบาลศูนย์กลางเมืองเจียงเฉิง จนได้เป็นหมอ
ทว่า เนื่องจากโรงพยาบาลห้ามมีความรักในที่ทำงาน ดังนั้นความสัมพันธ์แบบคนรักของทั้งสองคน จึงมีเพียงน้อยคนนักที่รู้
ในบรรดาคนเหล่านั้น ก็รวมถึงจ้าวเนี่ยนหวังด้วย
นี่ก็เป็นสาเหตุที่คราวก่อนตอนที่จ้าวชิงเหรินบอกว่าจะหาแฟนให้ฉีหลิน แล้วมองไปที่เฉินหลี่หลี่ ถึงได้พูดคำว่าเสียดายออกมา
เพราะเขารู้ว่า เฉินหลี่หลี่เป็นผู้หญิงของหมอซางเจีย
ด้วยความสัมพันธ์ของเฉินหลี่หลี่ ผลตรวจเลือดและฟิล์มเอ็กซเรย์ของฉีหลินก็ออกมาเป็นอันดับแรก......
มองดูเฉินหลี่หลี่ที่เดินผ่านประตูไปพร้อมรอยยิ้มเบิกบาน ซางเจียก็สูดหายใจเข้าลึกๆ
"ยังไงก็เถอะ ต้องไปดูสักหน่อย"
มีแฟนสวย ผู้ชายก็ต้องคอยหวาดระแวงอยู่เสมอ
ซางเจียลุกขึ้น เดินตามหลังเฉินหลี่หลี่ไปห่างๆ สองก้าว
"คุณฉีหลิน ผลตรวจเลือด แล้วก็ผลเอ็กซเรย์ออกมาแล้วค่ะ"
เฉินหลี่หลี่ผลักประตูห้องทำแผลเข้ามา พร้อมกับยิ้มพูด
ฉีหลินมองรอยยิ้มบนใบหน้าสวยๆ ของเฉินหลี่หลี่ ก็รู้ว่าคงไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต: "คุณบอกไม่ให้ผมเกรงใจ แล้วคุณยังเรียกผมว่าคุณฉีหลินอยู่อีกเหรอ?"
ใบหน้าขาวเนียนของเฉินหลี่หลี่ชะงักไปนิดนึง จากนั้นน้ำเสียงก็มีความเขินอายอยู่บ้าง: "ฉัน.. ฉันก็ไม่รู้จะเรียกคุณว่าอะไรดีเหมือนกันค่ะ"
ฉีหลินยิ้มถาม: "คุณเกิดปีไหนครับ?"
อายุเป็นความลับของผู้หญิง แต่เฉินหลี่หลี่กลับพูดโพล่งออกมาโดยไม่ต้องคิดเลย: "ฉันเกิดปี 2000 วันที่ 31 สิงหาคมค่ะ"
ฉีหลินอดหัวเราะออกมาไม่ได้: "ฮ่าๆ งั้นผมก็แก่กว่าคุณสิ ผมเกิดปี 1999 วันที่ 6 มิถุนายน คุณเรียกผมว่าพี่คงไม่เกินไปใช่ไหม?"
หมอนี่เริ่มเอาเปรียบคนอื่นเขาอีกแล้ว
ฉีหลินเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเฉินหลี่หลี่ พอได้ยินฉีหลินพูดแบบนี้ เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าผลีผลาม แต่กลับแอบดีใจซะอีก: "พี่หลิน!"
มุมปากฉีหลินแฝงรอยยิ้มขี้เล่น: "พี่หลินมันดูห่างเหินไป เรียกพี่หลินจ๋าดีกว่า"
ใบหน้าสวยของเฉินหลี่หลี่แดงระเรื่อเป็นครั้งแรก
พี่หลินจ๋า ฟังดูแล้วทำไมเหมือนพี่ชายที่แสนดี (ในเชิงชู้สาว) จังเลย?
แต่ฉีหลินเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอ เขาว่าไงก็ต้องว่าตามนั้น
"พี่หลินจ๋า" กัดริมฝีปากล่างเบาๆ เฉินหลี่หลี่เรียกด้วยเสียงเบาหวิวราวกับยุง
"น้องสาวคนดี ตอนนี้คุณบอกได้แล้วนะว่าแผลผมเป็นยังไงบ้าง"
"รู้สึกเหมือนคุณกำลังล้อฉันเล่นอยู่เลย"
เฉินหลี่หลี่บ่นอุบอิบเสียงเบา
"ปืนยิงตะปูลมที่ยิงคุณน่าจะสะอาดนะคะ ไม่พบเชื้อบาดทะยัก หรือสารพิษอื่นๆ นอกจากนี้ เอ็กซเรย์แสดงให้เห็นว่า ฝ่ามือของคุณมีแค่เนื้อเยื่อที่ทะลุไป ไม่โดนกระดูกและเส้นเอ็น ขอแค่ล้างแผลฆ่าเชื้อ แล้วเย็บปิดแผลภายนอกก็พอแล้วค่ะ"
เฉินหลี่หลี่บอกผลการตรวจออกมา
ได้ยินคำนี้ ฉีหลินก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
พวกแก๊งโจรปล้นสุสานนั่นยังพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ได้อาบยาพิษในเข็มบิน
แต่ฉีหลินไม่รู้ว่า ไม่ใช่ว่าแก๊งโจรปล้นสุสานไม่โหดเหี้ยมพอ
แต่เป็นเพราะพวกเขาคิดไม่ถึง ว่าบนโลกนี้จะมีคนหลบเข็มบินที่ซ่อนเร้นและร้ายกาจขนาดนี้ได้พ้น
ถ้าเป็นคนอื่น คงโดนเข็มบินเจาะสมอง ม่องเท่งไปตั้งนานแล้ว
"พี่.. พี่หลินจ๋า ล้างแผลกับเย็บแผล มันจะเจ็บกว่าตอนเจาะเลือดเยอะเลยนะ พี่ต้องทนหน่อยนะคะ"
เฉินหลี่หลี่ยกเครื่องมือเย็บแผลมาตรงหน้าฉีหลิน เตรียมจะเย็บแผลให้เขา
ฉีหลินขมวดคิ้ว: "ไม่ฉีดยาชาเหรอ?"
เฉินหลี่หลี่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า: "ยาชาเฉพาะที่ผลมันงั้นๆ ยังไงก็รู้สึกเจ็บอยู่ดี ยกเว้นจะวางยาสลบไปเลย"
ไม่ใช่ผ่าตัดใหญ่อะไร วางยาสลบมันอันตราย
"เอาเถอะ งั้นก็เย็บให้ผมแบบนี้แหละ แผลแค่นี้เอง ถ้าผมร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว ผมก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของคุณแล้ว"
ฉีหลินพูดอย่างหนักแน่น
เฉินหลี่หลี่พยักหน้า: "งั้นฉันเริ่มเลยนะคะ"
พูดพลาง มือเล็กๆ ขาวเนียนของเธอก็สวมถุงมือไร้เชื้อ จากนั้นก็ล้างแผลฆ่าเชื้อให้ฉีหลิน แล้วทาเบตาดีน
ทำทั้งหมดนี้เสร็จ ก็เอาเข็มและด้ายเย็บแผลที่เตรียมไว้ แทงทะลุเนื้อบริเวณปากแผลของฉีหลิน
"อ๊าก!"
เพิ่งจะแทงเข้าไป ฉีหลินก็ร้องลั่นออกมา
เฉินหลี่หลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป หลุดขำพรืดออกมา: "คิกคิกคิก~ พี่บอกว่าจะไม่ร้องไงคะ? ถ้าร้องออกมา ก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของฉันนะ"
ฉีหลินเจ็บจนสูดปาก: "ผมก็ไม่ได้เป็นพี่ชายแท้ๆ ของคุณอยู่แล้ว ผมอุตส่าห์เป็นคนช่วยชีวิตคุณนะ เห็นผมเจ็บขนาดนี้ คุณรีบคิดหาวิธีหน่อยสิ!"
"คิกคิก~ รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวฉันทำเบาๆ นะ!"
เฉินหลี่หลี่อดหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้
ซางเจียมีนิสัยนิ่งขรึม สุภาพเรียบร้อย
ฉีหลินทั้งเท่ทั้งกวน หรือที่เรียกว่าบ้าระห่ำ.........ถุยๆๆ เขาไม่ใช่ไอ้บ้าซะหน่อย
สรุปก็คือ เฉินหลี่หลี่ก็เพิ่งเคยเจอคนที่น่าสนใจแบบนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน
อารมณ์ขันของฉีหลิน ขจัดความรู้สึกห่างเหินระหว่างคนทั้งสองไปจนหมดสิ้น
บวกกับที่ทั้งสองคนเรียกกันเป็นพี่เป็นน้อง เฉินหลี่หลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ แล้วก็ทำพฤติกรรมอย่างหนึ่ง
เธอเย็บแผลให้ฉีหลินไปพลาง ก้มตัวลง ริมฝีปากเล็กๆ อวบอิ่มสีชมพูเผยอขึ้นเล็กน้อย เป่าลมใส่แผลให้ฉีหลินเบาๆ
"ยังเจ็บอยู่ไหมคะ?"
จังหวะที่ว่าง เฉินหลี่หลี่ก็ถามเสียงเบา
ฉีหลินเหลือบมองความขาวเนียนเต่งตึงตรงหน้าแวบหนึ่ง
"ไม่เจ็บแล้ว มียาชาแบบนี้ทำไมไม่รีบเอาออกมาแต่แรกล่ะ ปล่อยให้ผมทนอยู่ตั้งนาน"
"คิกคิก~" เฉินหลี่หลี่ถูกฉีหลินทำให้ขำอีกแล้ว
ถ้าแค่เป่าแล้วหายเจ็บได้เทียบเท่ายาชา คนไข้ทั้งโรงพยาบาลไม่มาหาเธอหมดเลยหรือไง
เฉินหลี่หลี่ไม่ได้สนใจฉีหลินอีก
รีบเย็บแผลให้ฉีหลินอย่างรวดเร็วไปพลาง เป่าลมเบาๆ ไปพลาง
ลมพัดกลิ่นหอมหวานนั้น ทำให้ฉีหลินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
"หลี่หลี่! เธอทำอะไรน่ะ!"
ในชั่วพริบตาที่แผลกำลังถูกเย็บ ห้องทำแผลก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มมาอีกคน
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ตะคอกใส่เฉินหลี่หลี่