บทที่ 8 ออกแบบการระบายอากาศและแสงสว่าง

บทที่ 8 ออกแบบการระบายอากาศและแสงสว่าง

“มาลองคิดดูว่าจะปรับปรุงระบบระบายอากาศของฐานที่มั่นยังไงดี นี่คือปัญหาใหญ่ของหลุมหลบภัยใต้ดิน”

ซูหมัวนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ค่อนข้างเจ็บก้นเล็กน้อย แล้วเริ่มระลึกถึงความรู้ในยุคอารยธรรม

รวมถึงการออกแบบที่หลบภัยในหนังวันสิ้นโลกเรื่องต่างๆ...

หลุมหลบภัยใต้ดิน จำเป็นต้องมีระบบกรองและปรับอากาศขนาดใหญ่ แต่ท่อระบายอากาศใดๆ ที่เปิดออกสู่ภายนอกล้วนกลายเป็นความเสี่ยงด้านความปลอดภัย

ดังนั้นในจินตนาการของซูหมัว การใช้ระบบหมุนเวียนภายในได้ย่อมดีที่สุด แต่เงื่อนไขคือต้องมีน้ำและไฟฟ้า เพื่อที่จะสามารถแยกน้ำด้วยไฟฟ้าเพื่อผลิตออกซิเจน ซึ่งจะช่วยให้ระบบหมุนเวียนอากาศภายในอาคารทั้งหมดเป็นไปได้

แน่นอนว่า มันไม่สามารถปิดผนึกกับภายนอกได้อย่างสมบูรณ์ สภาพแวดล้อมที่ปิดผนึกโดยสมบูรณ์แบบนี้มีความมั่นคงต่ำมาก ช่องระบายอากาศที่เชื่อมต่อกับภายนอกยังคงมีความจำเป็นอยู่ดี

เพื่อความแนบเนียน ท่อระบายอากาศเหล่านี้ต้องไม่ใหญ่เกินไป และต้องมีสวิตช์ที่สามารถปิดผนึกได้ทุกเมื่อ

หากไม่มีข้อจำกัดด้านภูมิประเทศ การติดตั้งช่องระบายอากาศไว้ใต้โขดหินที่จะโผล่พ้นน้ำเมื่อระดับน้ำลดต่ำลงในลำธาร หรือบนเกาะร้าง ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ท่อเรียวเล็กเหล่านี้สามารถสูบอากาศบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรองและทำความสะอาดแล้วเข้ามาในที่กำบังได้ และสามารถปิดได้ในยามคับขันเพื่อใช้ระบบหมุนเวียนภายใน

แต่ด้วยเงื่อนไขและอุปกรณ์ในหลุมหลบภัยตอนนี้ ความคิดนี้จึงเป็นได้เพียงจินตนาการ

หลังจากตรวจสอบแผงการแลกเปลี่ยนเพื่อดูไอเทมที่วางขายอยู่ในปัจจุบัน ซูหมัวจึงตัดสินใจใช้การออกแบบเชิงกลที่เรียบง่ายที่สุด

โดยใช้โครงสร้างแบบกล้องส่องเหนือผิวน้ำของเรือดำน้ำ

โดยการเปิดหน้าต่างที่ทำหน้าที่สองอย่าง คือระบายอากาศกับรับแสงไว้ตรงกลางหลุมหลบภัยพอดี

การออกแบบที่เฉพาะเจาะจงคือการขุดด้านบนหลุมหลบภัย แล้วติดตั้งกระจกที่มีอัตราการส่องผ่านของแสงค่อนข้างดี

จากนั้นเจาะรูระบายอากาศบนกระจก เพื่อให้แน่ใจว่าอากาศสามารถไหลเวียนผ่านท่อได้

ตามหลุมที่ขุดลงมา ภายในหลุมสามารถทำช่องโค้งงอเป็นรูปตัว "Z" ไว้ตรงกลาง

ติดตั้งกระจกเงาสองบานที่ขนานกันและทำมุม 45 องศากับแสงที่ส่องเข้ามาภายในช่องรูปตัว "Z" เพื่อส่งผ่านแสงที่ส่องเข้ามาไปยังที่หลบภัยผ่านการสะท้อนสองครั้งเพื่อแก้ปัญหาแสงสว่างในตอนกลางวัน

หลังกระจกระบายอากาศชั้นแรก สามารถออกแบบกระจกกันระเบิดแบบกลไกอีกชั้น เพื่อให้แน่ใจว่าสามารถปิดกระจกกันระเบิดได้ในยามเกิดภัยพิบัติ เพื่อป้องกันของเหลวหรืออากาศพิษไหลเข้ามา

การออกแบบที่เรียบง่ายขนาดนี้ แม้แต่นักเรียนมัธยมก็ยังคิดออก แต่การจะลงมือทำให้สำเร็จนั้น ถือเป็นงานช้างทีเดียว

หากไม่มีเครื่องมือที่เหมาะสม การจะขุดให้ได้ความแม่นยำและทะลุลงไปถึงหลุมหลบภัยใต้ดินลึกห้าเมตร ถือเป็นเรื่องยากมาก

แต่ว่า...

“ฉันมีระบบนี่นา!”

ด้วยความเข้าใจระบบในตอนนี้ ซูหมัวเข้าใจวิธีการเล่นของระบบอย่างถ่องแท้แล้ว

ในยามที่ไม่มีวัสดุ ระบบต้องการใช้คะแนนการเอาชีวิตรอดเพื่อสร้างวัสดุขึ้นมาจากความว่างเปล่า ซึ่งมันสิ้นเปลืองอย่างมาก

แต่เมื่อมีวัสดุแล้ว หน้าที่ของระบบจะคล้ายกับทีมก่อสร้างมากกว่า ขอเพียงใช้คะแนนการเอาชีวิตรอดเพียงเล็กน้อย ก็บรรลุเป้าหมายการอัปเกรดได้ทันที

เมื่อคำนวณในใจและยืนยันความเป็นไปได้แล้ว ซูหมัวจึงเปิดแผงการแลกเปลี่ยน

ในปัจจุบัน ทรัพยากรที่เขาสามารถใช้ได้มีดังนี้:

น้ำแร่ทั่วไป (1000 มิลลิลิตร), น้ำพลังไซออนิก (600 มิลลิลิตร), ขนมปังปาเน็ตโตเน่ 10 กิโลกรัม

(ขนมปังปาเน็ตโตเน่ เป็นขนมปังสัญชาติอิตาเลียน มีเนื้อนุ่มฟู โดดเด่นด้วยทรงโดมสูง มักอบผสมเปลือกส้มและผลไม้หมัก)

ส่วนไข่สัตว์เลี้ยงและแบบแปลนรถจักรยานพลังงานที่เหลือ เขาไม่คิดจะนำออกมาแลกเปลี่ยน

แผงการแลกเปลี่ยน

【ผู้ขาย: ซูหมัว】

【ไอเทมแลกเปลี่ยน: น้ำพลังไซออนิก 50 มิลลิลิตร】

【ไอเทมที่ต้องการ: กระจกกันระเบิด】

【หมายเหตุ: น้ำที่สามารถเสริมสร้างร่างกายได้ เดินผ่านมาอย่าพลาด รับแค่กระจก 2 หน่วย ใครมีคุณภาพดีซิบมาคุยกัน】

...

【ผู้ขาย: ซูหมัว】

【ไอเทมแลกเปลี่ยน: น้ำแร่ 15 มิลลิลิตร (สูงสุด 975 มิลลิลิตร)】

【ไอเทมที่ต้องการ: เหล็กแท่ง 1 หน่วย (หนึ่งคนแลกเปลี่ยนได้ 1/1 ครั้ง)】

【หมายเหตุ: หนึ่งคนทำรายการได้ครั้งเดียวเท่านั้น】

หลังจากไอเทมทั้งสองรายการขึ้นขายสำเร็จ ซูหมัวก็ใช้น้ำ 25 มิลลิลิตรซื้อกระจกเงาที่มีคุณสมบัติสะท้อนแสงดีสองบาน โดยใช้น้ำแร่ทั่วไปจนหมด

ซูหมัวใช้น้ำ 15 มิลลิลิตรแลกเหล็กแท่ง 1 หน่วย แม้จะเป็นพฤติกรรมพ่อค้าหน้าเลือดขั้นสุด แต่สำหรับผู้เล่นที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นตายของชีวิต มันก็ไม่ต่างจากการกระทำของพระผู้ช่วยให้รอด

นอกจากนี้ เหตุผลที่จำกัดให้แต่ละคนแลกเปลี่ยนได้เพียงครั้งเดียว ซูหมัวย่อมมีแผนของตัวเอง

ฐานะของน้ำ ณ ตอนนี้ เปรียบเสมือนทองคำเหลวในเวลานี้ สิ่งที่เขาต้องการคือให้มันถูกบริโภค ไม่ใช่ถูกคนที่มีเจตนาบางอย่างกว้านซื้อไปกักตุน

ช่องแชทโลก

“ใครที่ขาดน้ำแต่มีเหล็กแท่ง รีบไปดูที่แผงการแลกเปลี่ยนเร็ว ท่านเทพซูขายน้ำอีกแล้ว! หนึ่งคนแลกได้ครั้งเดียว รีบๆ หน่อย!”

“บัดซบ! ท่านเทพซูใจป้ำมาก!”

“เหอะ! สายไปแล้วล่ะ โชคดีที่ฉันกดติดตามช่องส่วนตัวของท่านเทพซูไว้ก่อน เลยแย่งน้ำมาได้หนึ่งอึก ไม่ดูบ้างล่ะว่าตอนนี้ท่านเทพซูมีแฟนคลับตั้งสี่แสนกว่าคน พวกขาจรอย่างพวกนายจะแย่งทันเหรอ?”

“ซูหมัวคนนี้เอาน้ำมาจากไหน เมื่อวานใช้ไป 700 มิลลิลิตรซื้อคู่มือ วันนี้ยังใช้อีก 1000 มิลลิลิตรรับซื้อเหล็กแท่ง น้ำมันเยอะจนล้นเกินไปหรือไง?”

“ทุกคน รีบไปดูสิ น้ำพลังไซออนิกที่ท่านเทพซูแขวนไว้ มันเสริมสร้างร่างกายและรักษาโรคได้ด้วยนะ ต้องการแค่กระจกกันระเบิด ใครมีรีบไปแลกเร็วเข้า!”

“เฮ้อ คนเรามันต่างกันจริงๆ ฉันขุดมาทั้งเช้ายังไม่เจอน้ำสักหยด แม่งเอ๊ย! หิวน้ำจนจะตายอยู่แล้ว!”

“....”

จำนวนครั้งในการส่งข้อความต่อวันมีเพียงครั้งเดียว แต่ก็ยังมีคนกลุ่มใหญ่มาออรวมกันที่ช่องแชทโลกเพื่อถกเถียงกัน ไม่ต้องพูดถึงความคึกคักในช่องแชทภูมิภาคเลย

แม้แต่ข้อความส่วนตัวของซูหมัวในตอนนี้ ยังถูกเบียดจนแทบระเบิด

อย่างแรกคือใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที เหล็กแท่งที่แขวนรับซื้อไว้ก็แลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เหล็กแท่ง 65 หน่วยในตอนนี้ วางอยู่อย่างสงบในช่องเก็บของ

ขนาดนี้แล้ว ยังมีคนอีกนับไม่ถ้วนที่ถือทรัพยากรอื่นมาตะโกนขอแลกน้ำสักอึก

“น้ำเป็นที่ต้องการมากจริงๆ!”

ซูหมัวคำนวณในใจเงียบๆ

สองวันนี้ ในขณะที่คนอื่นแขวนทรัพยากรเพื่อซื้อน้ำ มีเพียงเขาที่ใช้น้ำแลกทรัพยากร ย่อมดูโดดเด่นเป็นธรรมดา

เขาใช้ฟังก์ชันคัดกรองในข้อความส่วนตัว โดยใช้คำสำคัญว่าเหล็กแท่ง เพื่อคัดกรองข้อความส่วนตัวที่ไร้ประโยชน์ออกไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์

จากนั้นก็ใช้การค้นหา คัดกรองข้อความส่วนตัวหลายสิบข้อความที่มีกระจกกันระเบิดออกมา แล้วเริ่มตรวจสอบ

หลังจากเปิดดูข้อความส่วนตัวหลายข้อความติดต่อกันที่ต้องการใช้กระจกกันระเบิดระดับทั่วไปเพื่อซื้อน้ำเพิ่ม ในที่สุดซูหมัวก็เจอข้อความที่สะดุดตา

เฟิงเมิ่งเยว่ “ท่านเทพซู ฉันมีกระจกกันระเบิดระดับทั่วไปหนึ่งบาน แต่ฉันคิดว่าคุณคงมองข้ามมันไปแน่ ถ้าคุณยอมเพิ่มราคา ฉันสามารถแลกเปลี่ยนกระจกกันระเบิดระดับดีเยี่ยมหนึ่งบาน และระดับหายากหนึ่งบานให้คุณได้ค่ะ”

รูปโปรไฟล์เป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าคุณภาพสูง และแฝงไปด้วยความกล้าหาญ

เมื่อเห็นคำว่าดีเยี่ยมกับหายาก ซูหมัวพลันใจกระตุกเล็กน้อยและยิ้มออกมา

การแบ่งระดับคุณภาพในปัจจุบันมีห้าระดับคือ ทั่วไป, ดีเยี่ยม, คุณภาพสูง, สมบูรณ์แบบ, หายาก

เฟิงเมิ่งเยว่ที่เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง กลับสามารถหากระจกกันระเบิดระดับหายากมาได้ตั้งแต่วันที่สองของการเริ่มต้น ดวงของเธอช่างน่าประทับใจจริงๆ

“เปิดปากมาก็ขอเพิ่มราคา แต่ไม่เสนอราคาเอง ดูท่าจะเป็นคนรับมือยากเหมือนกันแฮะ”

ซูหมัวส่ายหัว ไม่ยอมหลงกล และตอบกลับไปในเชิงรุก

ซูหมัว “เธอควรเข้าใจมูลค่าของน้ำพลังไซออนิกในตอนนี้ ในตลาดมีของตั้งมากมาย สิ่งที่สามารถเสริมสร้างร่างกายได้มีเพียงของของฉันอย่างเดียว ส่วนกระจกกันระเบิด ฉันซื้อมาเพื่อเปลี่ยนหน้าต่างที่หลบภัย จะดีหน่อยหรือแย่นิด ความจริงมันก็ไม่ต่างกันเลย”

เฟิงเมิ่งเยว่ “300 มิลลิลิตรได้ไหมคะ?”

ซูหมัว: “อย่าหวังเลย แค่กระจกสองบานเอง มูลค่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ถ้าเธอไม่เอา บ่ายนี้ฉันจะดื่มมันเองแล้วกัน”

เฟิงเมิ่งเยว่ “ฉันขอคิดดูก่อน”

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ซูหมัวก็หัวเราะออกมา

ในตลาดมีเพียงเขาที่ขายน้ำพลังไซออนิก เขาเป็นฝ่ายคุมตลาดโดยสมบูรณ์ เมื่อเขาตัดสินใจไม่ขาย ฝ่ายซื้อก็ทำได้เพียงจ้องตาปริบๆ

ผ่านไปสองนาที ข้อความของเฟิงเมิ่งเยว่ก็ส่งมาอีกครั้ง

เฟิงเมิ่งเยว่ “กระจกสองบาน ฉันเพิ่มข้อมูลให้อีกอย่าง แลกน้ำพลังไซออนิก 300 มิลลิลิตร”

ซูหมัว: “ข้อมูลอะไร?”

เฟิงเมิ่งเยว่ “ข้อมูลเกี่ยวกับว่า ฉันได้กระจกพวกนี้มายังไง”

เมื่อเห็นข้อความในกล่องแชท ซูหมัวครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกตกลง

ในวันสิ้นโลก ทรัพยากรมีราคา แต่ข้อมูลนั้นประเมินค่าไม่ได้

เหมือนกับการสังหารกิ้งก่า หากไม่มีข้อมูลที่เพียงพอ เกรงว่าต่อให้เขาสวมอุปกรณ์ครบชุดเข้าไปก็คงได้กลายเป็นอาหารมันแน่ๆ

เขาแขวนรายการแลกเปลี่ยนส่วนตัว อัปโหลดน้ำพลังไซออนิก 300 มิลลิลิตรระบุผู้ขายเป็นเธอ การแลกเปลี่ยนก็เสร็จสิ้น

【บันทึก】: คุณสูญเสียน้ำพลังไซออนิก 300 มิลลิลิตร

【บันทึก】: ยินดีด้วย คุณได้รับกระจกกันระเบิด (ดีเยี่ยม) x 1, ยินดีด้วย คุณได้รับกระจกกันระเบิด (หายาก) x 1

【บันทึก】: ต้องการดูข้อมูลกระจกหรือไม่

“ดูข้อมูล”

เมื่อสิ้นเสียง ข้อความเสียงก็ดังขึ้นในหลุมหลบภัยที่ว่างเปล่า

“ในเขตรกร้างจะมีโบราณสถานรีเฟรชขึ้นมาเป็นระยะ ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า มีโบราณสถานลึกลับรีเฟรชขึ้นมาข้างๆ ฉัน ข้างในดูอันตรายมาก ฉันเลยเก็บกระจกมาได้แค่ไม่กี่บานจากรอบนอก พอฉันคิดจะสำรวจต่อ โบราณสถานก็หายไปกะทันหัน”