บทที่ 1 เกมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก

บทที่ 1 เกมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก

【ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก อย่างที่พวกคุณเห็น ทุกคนได้มายังสถานที่อันแปลกตาแล้ว】

【การมีชีวิตรอดคือเป้าหมายเดียวของพวกคุณ หากอยากมีชีวิตอยู่ให้นานที่สุด โปรดจำประเด็นสำคัญดังต่อไปนี้:】

【1. ภัยพิบัติจะรีเฟรชเป็นระยะ โดยเจ็ดวันก่อนการรีเฟรช ผู้รอดชีวิตทุกคนจะได้รับประกาศเตือน】

【2. อย่าเพิ่งวางฐานที่มั่นของคุณตามใจชอบ การหาสถานที่อันเหมาะสมในการติดตั้ง จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตได้อีกระดับ】

【3. อันตรายและโอกาสมาคู่กัน ในเขตรกร้างอาจมีทรัพยากรสำหรับประทังชีวิต และอาจมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่อันตราย การเอาชนะพวกมันจะมีรางวัลที่น่าประหลาดใจ】

【4. ค้นหาทรัพยากรให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นี่คือหลักการพื้นฐานในการเอาชีวิตรอด】

【5. เมื่อวางฐานที่มั่นแล้วจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ในการวางครั้งแรกคุณจะมีสิทธิ์เลือกว่าจะอยู่บนดินหรือใต้ดิน】

【6. หากพวกคุณบังเอิญพบเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ ยินดีด้วย บางทีพวกคุณอาจเป็นพันธมิตร แลกเปลี่ยน หรืออาจจะปล้นชิงทรัพยากรที่อีกฝ่ายสะสมมาอย่างยากลำบาก】

【7. การรวบรวมสมาธิจะสามารถเปิดแผงควบคุมเกมได้ ยังมีฟังก์ชันอีกมากมายรอให้พวกคุณสำรวจ】

【8. ไม่ต้องกังวลเรื่องคนชราและเด็กเล็ก เวลาในการส่งตัวพวกเขาจะช้ากว่าพวกคุณมาก อีกทั้งยังพิจารณาความสัมพันธ์ทางเครือญาติเป็นอันดับแรก ขอให้ทุกคนสนุกกับเกม】

ท่ามกลางพื้นที่รกร้างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ซูหมัวขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะมองดูคู่มือการเอาชีวิตรอดในมือ

ตัวอักษรสีดำขนาดเล็กลอยเด่นอยู่บนหน้าแรก และเมื่อเขาพลิกไปยังหน้าที่สอง แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาทันที

เมื่อแสงจางลง หนังสือเล่มนั้นก็หายไป แทนที่ด้วยกระดองเต่าที่เปล่งประกายแสง

“เกมเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกงั้นเหรอ?”

เมื่อมองดูหน้าจอสีฟ้าใสที่สั่นไหวและเคลื่อนที่ตามสายตา ซูหมัวก็ยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็ว

วันที่ 22 ธันวาคม 2022 ไม่มีใครคาดคิดว่าคำทำนายของชาวมายาจะมาถึงอย่างกะทันหันหลังจากเลื่อนไปสิบปี

พายุสุริยะปะทุ ดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนโลก ในวินาทีที่เขาเห็นเปลวเพลิงมหาศาลร่วงหล่นลงมา ซูหมัวก็หมดสติไป

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

【ฐานที่มั่น】:

1. เลือกวางบนดิน จะกลายเป็นบ้านไม้ขนาด 120 ตารางเมตร ความสามารถในการต้านทานภัยพิบัติต่ำมาก ศักยภาพในการพัฒนาดีเยี่ยม

2. เลือกวางใต้ดิน จะกลายเป็นหลุมหลบภัยใต้ดินสูง 4 เมตร พื้นที่ 100 ตารางเมตร ความสามารถในการต้านทานภัยพิบัติต่ำ ศักยภาพในการพัฒนาด้อย

ซูหมัวหยิบกระดองเต่าขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด จนมีตัวอักษรสีดำเล็กๆ สองบรรทัดปรากฏขึ้น

เขามองไปยังเขตรกร้างรอบตัว แล้วล้มเลิกความคิดที่จะวางมันลงทันที ก่อนจะนึกถึงคำแนะนำก่อนหน้านี้และรวบรวมสมาธิเรียกแผงควบคุมเกมออกมา

มันคล้ายกับฟังก์ชันในเกมทั่วไป

บนแผงควบคุมมีตัวเลือกต่างๆ

【แชท】, 【แลกเปลี่ยน】, 【ผลิต】, 【ไอเทม】...

ที่มุมขวาบนของแผงควบคุมมีไอคอนแสดงจำนวนวัน

5 วัน

เมื่อซูหมัวรวบรวมสมาธิไปที่จำนวนวัน ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้น

【นับถอยหลังสู่การปะทุของภัยพิบัติครั้งถัดไป: 5 วัน】

【เหตุการณ์ภัยพิบัติ (การคุ้มครองมือใหม่): ฝนกรด】

“อีกห้าวันฝนกรดจะมาเหรอ? โชคดีที่ไม่ได้เลือกวางฐานที่มั่นทันที”

สีหน้าของซูหมัวเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เขาเบนสายตาไปยังปุ่มแชท

หน้าจอเปลี่ยนไป

มีปุ่มใหม่สองปุ่มปรากฏขึ้น

คือ 【ช่องแชทโลก】 และ 【ช่องแชทภูมิภาค】

เขาเข้าไปในช่องแชทโลกก่อน

“ฉันไม่ได้อยู่ในบ้านเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงมาโผล่ในที่เฮงซวยนี่ได้?”

“ข้างๆ ฉันมีสิงโตตัวหนึ่ง ช่วยด้วย! มันจ้องฉันอยู่!”

“วันสิ้นโลกของมนุษย์มาถึงแล้ว ฮ่าๆ ทุกคนต้องตาย!”

“พวกคุณก็มีฐานที่มั่นที่วางได้แค่หลังเดียวเหมือนกันใช่ไหม?”

ข้อความบทสนทนาไหลผ่านไปเรื่อยๆ

ซูหมัวสังเกตเห็นไอคอนลำโพงขนาดเล็กข้างปุ่มส่งข้อความ

มีตัวเลข 1 ตามหลังอยู่

【ลำโพงขนาดเล็ก: ในช่วงเริ่มเกม สามารถส่งข้อความในช่องแชทโลกได้เพียงวันละหนึ่งข้อความ ทุกครั้งที่ผ่านพ้นภัยพิบัติ จำนวนลำโพงต่อวันจะ +1 หากต้องการคุยอย่างอิสระ สามารถเข้าสู่ช่องแชทภูมิภาคได้】

“จำกัดไม่ให้ผู้เล่นรวมกลุ่มกัน? หรือจำกัดอำนาจของรัฐ?”

ซูหมัวละสายตาออกมา

จากสถานการณ์ปัจจุบันสรุปได้ว่า ทุกคนถูกขังอยู่ในเขตรกร้าง เริ่มต้นไม่ต่างกัน คือมีฐานที่มั่นเป็นจุดเริ่ม

“การพูดได้แค่วันละประโยค ต่อให้เป็นกลไกของรัฐในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ย่อมไม่สามารถรวบรวมคนได้มากพอที่จะพัฒนา อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าที่นี่กว้างใหญ่แค่ไหน”

ซูหมัวออกจากช่องแชทโลก

เขาเข้าไปดูในช่องแชทภูมิภาคอีกครั้ง

มันคล้ายกับกลุ่มแชททั่วไป ในรายการสมาชิกแสดงจำนวน 1000 คน

รูปโปรไฟล์ของทุกคนในกลุ่มแชทเป็นรูปจริง ส่วนชื่อเล่นคือ ชื่อ + ส่วนสูง

“มีแค่ภูมิประเทศเขตรกร้างอย่างเดียวเหรอ มีใครอยู่ใกล้แหล่งน้ำไหม ฉันหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว”

“อย่าเลือกวางฐานที่มั่นใต้ดินเด็ดขาด บัดซบ! ซวยฉิบหาย! ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีการระบายอากาศ ทางระบายน้ำก็ไม่มี ถ้าฝนกรดมา การอยู่ในนี้ก็ไม่ต่างจากสุสาน”

“ทุกคนอย่าเพิ่งถอดใจ เปิดหน้าการผลิตดูสิ ผู้เล่นสายวางแผน ต้องชอบแน่ๆ ให้เลือกวางฐานที่มั่นบนที่สูงไว้ก่อน”

“คนทั้งโลกถูกส่งมา แต่ไม่มีใครอยู่ใกล้แหล่งน้ำเลยเหรอ? บ้าไปแล้ว!”

ซูหมัวเฝ้าสังเกตเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง หลังจากรวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้บ้างเขาก็เลือกกดออก

เกมเอาชีวิตรอดรอบแรกได้คัดคนชราและเด็กออกไป ที่เหลือคือคนวัยหนุ่มสาว หากตัดพวกที่ไม่เคยลำบาก ส่วนใหญ่มักจะเริ่มตอบสนองและหาทางช่วยตัวเองทันที

แต่ก็ยังมีคนสะเพร่าที่วางฐานที่มั่นลงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนตอนนี้ต้องติดอยู่กับที่

จากนั้น ซูหมัวก็ตรวจสอบฟังก์ชันการแลกเปลี่ยน

แพลตฟอร์มการแลกเปลี่ยนให้ผู้เล่นแลกเปลี่ยนสิ่งของต่อสิ่งของ

กฎการแลกเปลี่ยนยุติธรรมและเป็นอิสระ สามารถระบุผู้เล่นเพื่อส่งของให้ได้ด้วย

ในฟังก์ชันการแลกเปลี่ยนยังมีฟังก์ชันการประมูลเพิ่มเข้ามา

โดยไม่มีการเก็บค่าธรรมเนียมคนกลาง

“เปิดหน้าการผลิต”

ซูหมัวมองไปยังอีกฟังก์ชันหนึ่ง

พรึ่บ!

ปรากฏรายการเต็มหน้ากระดาษ

【แผ่นไม้: ไม้ 0/1】

【กล่องไม้: ไม้ 0/4】

【ถ่านไม้: ไม้ 0/1, แหล่งไฟ】

【พลั่วเหล็กทั่วไป: ไม้ 0/2, เหล็กแท่ง 0/2】

....

มีของใช้พื้นฐานหลายสิบรายการ อุปกรณ์แต่ละอย่างล้วนต้องการวัสดุที่แตกต่างกันในการประกอบ

เห็นได้ชัดว่า การรวบรวมและผลิตวัสดุมีความสำคัญอย่างยิ่งในเกมเอาชีวิตรอด

เขาเบนสายตาไปยังฟังก์ชันสุดท้าย — ไอเทม

เมื่อฐานที่มั่นในมือถูกเก็บเข้าสู่ช่องเก็บของ และถูกเรียกกลับมาในมืออีกครั้งตามความคิด ซูหมัวก็คุ้นเคยกับฟังก์ชันพื้นฐานของเกมแล้ว

“ต้องรีบเลือกสถานที่วางฐานที่มั่นแล้ว”

เมื่อเห็นดวงอาทิตย์อยู่ตรงหัวพอดี ซูหมัวก็ใจหายวาบ รีบมองไปรอบๆ

บนที่ราบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีต้นไม้ไม่ทราบชื่อสูงระดับเอวขึ้นอยู่ทั่วไป มีวัชพืชปกคลุมดินเล็กน้อย ทำให้ดูไม่รกร้างจนเกินไป

ในระยะสายตา มองไม่เห็นร่องรอยของแม่น้ำหรือทะเลสาบเลย

“คงต้องเลือกที่สูงสักแห่งเพื่อวางแล้วสินะ?”

เขาเดินจากจุดเริ่มต้นไปเรื่อยๆ พลางก้มลงมองความลาดชันของภูมิประเทศเป็นระยะ

ในที่สุด ซูหมัวก็เลือกเนินทรายขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

หลังจากหยิบกระดองเต่าฐานที่มั่นออกมา ตัวเลือกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

บนดินหรือใต้ดิน

ทางเลือกแรกคือบ้านไม้บนดิน นี่น่าจะเป็นตัวเลือกที่ค่อนข้างมาตรฐาน ซึ่งสามารถผ่านพ้นภัยพิบัติมือใหม่ช่วงแรกได้อย่างมั่นคง และไม่ต้องกังวลเรื่องการพัฒนาในอนาคตมาก

ตราบใดที่สามารถขยายพื้นที่ข้างฐานที่มั่นได้อย่างต่อเนื่อง ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจกลายเป็นเมืองเลยก็ได้

ทางเลือกที่สองคือใต้ดิน การเลือกสิ่งนี้จะมีข้อได้เปรียบด้านความปลอดภัยตามธรรมชาติ เช่น เมื่อเกิดฝูงสัตว์คลั่ง หรือภัยพิบัติประเภทความหนาวเย็น มันจะมีการป้องกันในตัว ภัยพิบัติที่ผ่านไปได้ยากบนดิน อาจผ่านไปได้อย่างง่ายดายเมื่ออยู่ใต้ดิน

แต่ก่อนที่ฝนกรดซึ่งเป็นภัยพิบัติแรกจะมาถึง หากใต้ดินไม่มีระบบระบายน้ำที่เพียงพอ เกรงว่ามันจะกลายเป็นหายนะ

ซูหมัวครุ่นคิดอยู่นาน

หากคำสำคัญของตัวเลือกแรกคือ ศักยภาพในการพัฒนา

คำสำคัญของตัวเลือกที่สองก็คือ ความมั่นคงและความปลอดภัย

ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ของวันสิ้นโลกแบบนี้ การก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวอาจส่งผลกระทบไปตลอด หากเริ่มต้นได้ไม่ดี ภัยพิบัติถัดไปอาจพัฒนาไม่ทัน

“ฝนกรด... ที่สูง... ศักยภาพในการพัฒนาสำคัญมาก...”

“ดังนั้น ฉันเลือก……”

ซูหมัวส่ายหัวพลางหมุนกระดองเต่าในมือเล่น ก่อนจะเลือกข้อที่สองอย่างไม่ลังเล

【คุณได้เลือกสร้างหลุมหลบภัยใต้ดิน กำลังสร้างภูมิประเทศ....】

กระดองเต่าระเบิดแสงสีแดงออกมา มันกระโดดออกจากมือและตกลงบนพื้น

พร้อมกับแสงที่เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ก้อนหินบนเนินทรายค่อยๆ ละลาย แทนที่ด้วยภูมิประเทศที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

พื้นที่ที่เคยสูงขึ้นเล็กน้อยกลับกลายเป็นลาดชันขึ้น ราวกับมีเนินเขาลูกเล็กๆ นูนขึ้นมา

เมื่อแสงสีแดงค่อยๆ จางหายไป ตรงหน้าของซูหมัวก็ปรากฏประตูไม้ที่ฝังอยู่ในดิน

【ยินดีด้วย หลุมหลบภัยใต้ดินสร้างเสร็จสมบูรณ์ คุณสมบัติปัจจุบันของหลุมหลบภัยสามารถตรวจสอบได้ในแผงควบคุม】

“ติ๊ง! ตรวจพบว่าคุณมีหลุมหลบภัยที่สมบูรณ์แล้ว ต้องการผูกมัดกับระบบการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกหรือไม่?”