เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 35 : ยัยโสเภนีหมานหมาน

ตอนที่ 35 : ยัยโสเภนีหมานหมาน

ตอนที่ 35 : ยัยโสเภนีหมานหมาน


ตอนที่ 35 : ยัยโสเภนีหมานหมาน

ชายที่มีรอยสักและหมานหมานก็เริ่มทะเลาะกันอีกครั้ง

ใครจะไปยอมเห็นแฟนเก่าของตัวเองมีโอกาศโบยบินกลายเป็นนกฟินิกซ์ง่ายๆกัน?

แน่นอนว่ามันต้องไม่มี!

เขารั้งเธอไว้อย่างดื้อดึง ด้วยการกระแทกมือของไปไว้ที่เอวของหมานหมาน!

“มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาย และนายก็ทำมันเอง”

ชายที่มีรอยสักมึนงงไปซักพักก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นอย่างนั้นหมานหมานก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ฮึ คิดจะสู้กับฉันคนนี้ นายยังอ่อนไปสิบปี”

หลังจากที่พูดจบเธอก็หันกลับมาทางเจียงเฉิน

กลุ่มนักแสดงที่ถูกเจียงเฉินจ้างมาต่างตกตะลึง

......

หมานหมานหัวเราะคิกคักและพูดว่า "ผู้กำกับเจียง ตอนนี้ฉันโสดแล้ว ฉันเป็นนางเอกในหนังของคุณได้แล้วรึยังคะ?"

เจียงเฉินส่ายหัว “ยัง ฉันต้องถามเธอก่อนว่าเธอมีพรสวรรค์บ้างไหม?”

“พรสวรรค์? เล่นเกมนับไหมคะ? ฉันเล่นเกม Game Thief 6!” หมานหมานพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

“ไม่นับ นี่เธอไม่รู้อะไรเลยรึยังไง แล้วอย่างนี้จะเป็นนางเอกได้ยังไง?”

เจียงเฉินพูดออกมาพร้อมหัวเราะ

หมานหมานตื่นตระหนกเพราะไม่ว่ายังไงเธอก็จะต้องคว้าโอกาศนี้มาให้ได้ "ถ้าอย่างนั้น ฉันควรทำอย่างไรคะ ผู้กำกับเจียง คุณต้องการให้ฉันทำอะไรบ้าง?"

“การจูบ เธอจูบเป็นไหม? เพราะในหนังย่อมต้องมีฉากจูบอยู่แล้ว” เจียงเฉินถามออกไป

“ฉากจูบงั้นหรอ?”

ดวงตาของหมานหมานเป็นกระกาย นี่แหละจุดแข็งของฉัน!

“ค่ะ ผู้กำกับเจียงจะลองดูหน่อยไหมล่ะคะ?”

หมานหมานจ้องเจียงเฉินอย่างโง่งม

ผู้กำกับเจียงเป็นผู้ชายชั้นยอด แถมเขายังต้องการจูบฉัน คิดแล้วตื่นเต้นจังเลย......

ถ้าเธอสามารถพิชิตผู้กำกับเจียงได้โดยใช้การจูบในครั้งนี้ ฉันจะยังต้องไปเป็นนักแสดงทำไม?

ไปเป็นคุณนายเจียงโดยตรงดีกว่า ใช้ชีวิตเพลิดเพลินกับเงินทองและสีเสียง และเห็นความเจริญรุ่งเรืองของโลก!

ฮิฮิ~

หมานหมานคนนี้ชั่งฉลาดจริง~

เจียงเฉิน “เอาสิ”

แกร็ก~

ชายคนหนึ่งที่หน้าตาดูขี้เหร่เดินออกมาและเดินไปทางหมานหมาน เขาใส่เสื้อสีเหลืองซีด หัวฟูๆ แถมยังมีลูกแมลงสาบอยู่บนหัวด้วย!

นี่คือบททดสอบสำหรับฉากจูบของคุณ ตามพล็อตเรื่อง เขาคือเจ้าชายตกอับแล้วเธอก็ต้องจูบเขา

เจียงเฉินอธิบายพล็อตเรื่องเล็กน้อย และคาดว่าหมานหมานจะกระโดดเข้ามาเล่นแทบจะทันทีอย่างแน่นอน

???

หมานหมานตกใจ

ไม่ใช่ว่าผู้กำกับเจียงจะจูบกับฉันหรอ ทำไมกลายมาเป็นสัตว์ประหลาดขี้เหร่นี่ได้?

“ผู้กำกับเจียง ช่วยเปลี่ยนคนหน่อยได้ไหมคะ?”

“ไม่นี่คือบททดสอบนักแสดงของคุณ”

“โอเคค่ะ”

“แอ็คชั่น”

หมานหมานพยายามฝืนตัวเอง หลับตาของเธอ และค่อยๆขยับเข้าใกล้ชายหน้าตาขี้เหร่คนนั้น ชายขี้เหร่เม้มริมฝีปากหนาราวกับไส้กรอกและเตรียมรับการจุมพิตจากสาวงาม!

กลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยออกมา หมานหมานเบิกตากว้าง

เธอเห็นภาพชายขี้เหร่ที่กำลังยื่นปากที่ราวกับไส้กรอกหนาๆออกมา

เมื่อเห็นฉากน่าสะอิดสะเอียน ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว!

"โอ้~~~"

เจียงเฉินผิดหวังและพูดอย่างเย็นชา “พอแล้ว ดูเหมือนว่าคุณไม่เหมาะที่จะเป็นนักแสดงนะ ผมคิดว่าคุณก็ลืมเรื่องนี้ไปซะเถอะ”

หมานหมานที่ได้ยินก็เริ่มกังวลก่อนจะวิ่งไปคว้าแขนของเจียงเฉินไว้ "ผู้กำกับเจียง! ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะนะคะ คุณอยากให้ฉันทำอะไรฉันก็จะทำ ให้โอกาศฉันอีกครั้งนะคะ!"

เจียงเฉินก็แสดงรอยยิ้มออกมาทันที "คุณรู้ไหม มีกฎบางอย่างที่คนในวงการจะไม่พูดถึงกันอยู่นะ"

"ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ! ฉันทำได้!"

เธอฉีกเสื้อผ้าของเธอ เผยให้เห็นไหล่สีขาวของเธอ

“ผู้กำกับเจียง ร่างกายของฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”

"รูปร่างของคุณก็อยู่ระดับปานกลาง ลืมมันไปเถอะ"

ฉากที่น่าอายแบบนี้ เจียงเฉินก็ไม่ทนดูต่อไป

ผู้คนรอบๆก็พากันวิพากษ์วิจารณ์

“โอ้วพระเจ้า ทุกวันนี้ผู้หญิงไม่มียางอายกันแล้วรึยังไง!”

“ในที่สาธารณะยังจะกล้าทำแบบนี้อีกหน้าด้านจริง!”

“จุ จุ จุ.... ถ้าเอาผู้หญิงคนนี้ไปถ่ายหนังมันคงเป็นหนังที่ดูน่ารังเกียจแน่ๆ!”

"..."

คนที่ผ่านไปผ่านมาเริ่มเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป บันทึกช่วงเวลาที่น่าสะอิดสะเอียนของผู้หญิงคนนี้

แต่หมานหมานที่แสนจะไร้ยางอายยังคงเพิกเฉยต่อเหตุการณ์รอบๆ

“ผู้กำกับเจียง ได้โปรดให้โอกาศกับฉันเถอะค่ะ ฉันมั่นใจว่าฉันสามารถแสดงได้ดีแน่นอน!”

เมื่อจื่อหมิงได้ยินสิ่งนี้ ฟางเส้นสุดท้ายที่ยึดหัวใจของเขาไว้ก็หลุดออกไปเปลี่ยนให้เขานั้นไม่รู้สึกอะไรต่อเธออีก!

“พี่เฉิน ช่วยผมจัดการกับเธอเลย!”

ได้ยินสิ่งที่จื่อหมิงกล่าวออกมา เจียงเฉินก็รู้แล้วว่าแผนของเขานั้นสำเร็จแล้ว และคงได้เวลาสลัดยัยผู้หญิงน่ารังเกียจนี่ทิ้งซะที

“ออกไป! เธอน่ะไม่เหมาะจะเป็นนักแสดง!”

หมานหมานถอยออกไปหนึ่งก้าว แต่มานานเธอก็รีบเดินกลับขึ้นมาและเกาะต้นขาของเจียงเฉิน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้า

“ผู้จัดการเจียง ฉันขอร้องได้โปรดให้โอกาศฉันเถอะค่ะ อย่าทิ้งฉันไป ฉันยอมเลิกกับแฟนของฉันแล้วคุณจะมากลับคำแบบนี้ไม่ได้นะ!”

เจียงเฉินไม่ขยับ

เขาเป็นคนที่จริงจัง!

ปรมาจารย์นักบอกเลิกต้องไร้ความรู้สึก!

ขับรถออกไปเลยดีกว่า!

เมื่อเห็นเจียงเฉินขึ้นรถไปแล้ว หมานหมานก็แสดงความโกรธออกมา รีบวิ่งไปข้างประตูและพยายามดึงประตูเพื่อเปิด

“จะไปก็ได้ แต่ต้องจ่ายค่าเสียหายมาด้วย!”

ใบหน้าของหมานหมานเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว วันนี้เธอขาดทุนเยอะไปแล้วและดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มบ้าเข้าไปอีก

ในเวลานี้เองจื่อหมิงก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “หมานหมาน จะให้จ่ายค่าทำขวัญงั้นหรอ ฝันไปเถอะ!”

หมานหมานในตอนนี้มีใบหน้าที่แสดงออกถึงความกลัว “แก! หมายความว่ายังไง? แกรู้เรื่องทั้งหมดใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ธุระของเธอ!”

จื่อหมิงเปิดประตูหลังก่อนจะเข้าไปในรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม

ระหว่างที่หมานหมานกำลังสนใจจื่อหมิงที่ขึ้นรถมาแล้ว เจียงเฉินก็ปิดประตู!

“บูมมมมม~”

เหยียบคันเร่ง!

รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้แต่ไอเสียจางๆ

หมานหมาวิ่งตามไปสองสามก้าว ก่อนที่ข้อเท้าของเธอจะพลิกและล้มหน้าคว้ำไปกับพื้น!

ทันใดนั้นผู้คนมี่อยู่รอบๆก็ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ออกมา

“ดูผู้หญิงราคาถูกนั่นดิ คงจะบ้าไปแล้วที่อยากไปเป็นนักแสดง”

“ยัยผู้หญิงบ้านี่มาจากไหนกัน โรงพยาบาลจิตเวชไม่ได้ปิดประตูไว้รึไงถึงได้ออกมาได้!”

“โคตรน่าสะอิดสะเอียนเลย เพื่อที่จะได้เป็นนักแสดง เธอก็ยอมที่จะเลียแข้งเลียขาหรือไม่แน่อาจจะไปนอนอ้าขาให้ด้วยซ้ำมั้ง?”

“ใช่ๆ ผู้กำกับเจียงหล่อขนาดนั้น เขาจะไปสนใจผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง?”

“คนทุกวันนี้นี่น้า ไม่อยากจะพูดเลยจริงๆ”

"..."

ในเวลานี้ ชายที่มีรอยสักเดินกลับมา และเห็นใบหน้าที่อัปยศของหมานหมานเขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมยินดีให้กับเธอ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไหงมานั่งเศร้าอยู่ตรงนี้ ไม่โชว์ความโกรธของตัวเองแล้วหรอ?”

หมานหมานไม่สนใจเขา เธอกำลังนั่งสนใจเรื่องที่แฟนเก่าของเธอจื่อหมิงนั้นรู้จักกับผู้กำกับเจียง!

นั่นหมายความว่า เธอยังมีโอกาศเป็นนางเอกอยู่!

ดังนั้นเธอจึงรีบเอาโทรศัพท์ของเธอออกมาแล้วโทรหาจื่อหมิงทันที

“จื่อหมิงเรามาคืนดีกันเถอะนะ ได้ไหม? ฉันผิดไปแล้ว!”

“อี*อก ผู้ชายคนนั้นของเธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังหมดแล้ว! ว่าเธอน่ะไปคอยตามตื้อเขามาตั้งนานแล้ว และตอนนี้ยังจะมีหน้ามาคุยกับฉันอีกหรอ?”

หมานหมานที่ได้ยินก็รู้สึกสิ้นหวังทันที เธอจ้องมองไปที่ชายมีรอยสัก

ชายที่มีรอยสักหัวเราะออกมาอย่างดัง “ใช่ เขามาหาฉันแล้วและฉันก็บอกเขาไปหมดแล้ว และการที่ฉันกลับมาก็เพื่อมาดูหน้าโง่ๆของแกไง! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“อา~~”

หมานหมานทรุดตัวลงอย่างสมบูรณ์ก่อนจะยกรองเท้าส้นสูงที่หักตอนเธอล้มก่อนหน้านี้ไปสู้กับชายที่มีรอยสัก!

ฝูงชนรอบๆต่างเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายเหตุการณ์นี้ไว้!

“ฉันเข้าใจแล้ว ยัยผู้หญิงนี่มันตัว*****ที่ยืนด้วยสองขาได้”

“นายน่ะเอาเลย ตีเธอแรงๆ ไม่ต้องไว้หน้าพวกเรา พวกเราเอาใจช่วย!”

“ใช่ๆพวกเราไม่เรียกตำรวจแน่นอนจัดเธอหนักๆ เอาให้สาสมเลย!”

“ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วทำไมฉันถึงยังรู้สึกดีที่เห็นผู้หญิงถูกตี ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“ผู้หญิงโสเภ**แบบนี้เอาให้ตายไปเลย!”

"..."

และด้วยแรงสนับสนุนจากฝูงชน ชายที่มีรอยสักก็เหมือนกับได้สูบฉีดอดีนารีนเพิ่มเข้าไปอีกทำให้เขากล้ายิ่งกว่าเดิม

หลังจากนั้นไม่นานก็มีตำรวจมาจับทั้งหมานหมานและชายที่มีรอยสักไป!

จบบทที่ ตอนที่ 35 : ยัยโสเภนีหมานหมาน

คัดลอกลิงก์แล้ว