บทที่ 230.แผนการ

ยอดฝีมือลึกลับค่อยๆร่อนลงมาจากร่างของราชันหมาป่าสวรรค์เก้าปีกเขามองทุกคนจากที่สูงด้วยท่าทีเหนือกว่า สีหน้าเย็นชาไร้ความปรานี

หลังจากนั้นยอดฝีมือลึกลับก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง

ยื่นนิ้วสองนิ้วออกมาโดยตรงปลายนิ้วระเบิดแสงสีขาวออกมาเป็นเส้นๆแสงรวมตัวกันจากนั้นก็ก่อตัวเป็นพลังกระบี่สายหนึ่งพลังกระบี่กรีดผ่านขอบฟ้าโดยตรงนอกจากเย่อวิ๋นเซินแล้วคนอื่นทั้งหมดถูกยอดฝีมือลึกลับฟันสังหารจนสิ้น!

เย่อวิ๋นเซินนั่งนิ่งงันอยู่บนพื้นมองภาพฉากนี้เขาไม่รู้ว่ายอดฝีมือลึกลับคนนี้เหตุใดจึงช่วยตนเองหรือว่าเป็นเพราะตนเองหล่อเกินไป?

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิตไม่ทราบว่าผู้อาวุโสคือ?” เย่อวิ๋นเซินค้อมกายคารวะยอดฝีมือลึกลับผู้นี้

ยอดฝีมือลึกลับเอ่ยปากอย่างราบเรียบว่า

“ผู้อาวุโสของพันธมิตรจักรพรรดิเซียนจงไปกับข้าสักเที่ยวเถอะ”

เย่อวิ๋นเซินชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ยังกล่าวว่า “ได้!”

ตอนนี้เขาเพิ่งมาถึงห้วงมิติแห่งความโกลาหลสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่ก็ยังไม่คุ้นเคยการตามยอดฝีมือลึกลับไปยังพันธมิตรจักรพรรดิเซียนบางทีอาจเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุด

จากนั้นยอดฝีมือลึกลับก็พาเย่อวิ๋นเซินหายไปจากที่เดิม……

ภายในหออมตะเฉินเซวียนกับเทพศักดิ์สิทธิ์และระดับสูงทั้งหมดของหออมตะรวมตัวกันอยู่ด้วยกันกำลังหารือแผนการควบรวมสองแดนเทพมารในลำดับต่อไป

เทพศักดิ์สิทธิ์เอ่ยปากว่า

“แผนการถัดไปของพวกเราก็คือแผนการรวมสองแดนเทพมารแล้วแต่ในแผนการนี้มีจุดสำคัญอยู่หนึ่งอย่างนั่นก็คือสองแดนเทพมารของพวกเราจะรวมกันอย่างไร”

เทพศักดิ์สิทธิ์กล่าวถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “หากต้องการให้สองแดนใหญ่นี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันพวกเราจำเป็นต้องคำนึงถึงความขัดแย้งและการปะทะที่ดำรงอยู่ระหว่างขุมอำนาจทั้งสองฝ่ายเพราะนับตั้งแต่ข้าร่วงหล่นไปความขัดแย้งของสองแดนเทพมารก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นจนตอนนี้ได้มาถึงระดับที่ค่อนข้างไม่อาจไกล่เกลี่ยได้แล้วต่อให้ข้าออกหน้าให้พวกเขารวมกันอย่างฝืนบังคับพวกเขาก็ยังจะลงมือกันลับหลังอยู่ดี”

เมื่อได้ยินคำพูดของเทพศักดิ์สิทธิ์เฉินเซวียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นกันแล้วกล่าวว่า “พูดเช่นนี้เจ้าก็แก้ไขไม่ได้สินะ?”

เทพศักดิ์สิทธิ์ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่รู้ สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อนยังต้องการเวลาอีกเล็กน้อยอีกทั้งยังต้องเตรียมการให้พร้อมก่อนจึงจะได้”

เฉินเซวียนได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุผลที่เปิ่นจั่วคืนชีพเจ้าเป็นเพราะอะไรหากเรื่องเพียงเท่านี้เจ้าก็ทำไม่ได้เช่นนั้นเปิ่นจั่วคืนชีพเจ้ามาจะมีประโยชน์อันใด?”

เทพศักดิ์สิทธิ์รีบค้อมกายกล่าวว่า

“ใต้เท้า ข้า……”

เทพศักดิ์สิทธิ์เพิ่งคิดจะกล่าวอะไรบางอย่างกลับถูกเฉินเซวียนตัดบทเสียก่อน

“พอแล้วเรื่องมากกว่านี้เปิ่นจั่วไม่อยากฟังอีกตอนนี้เจ้าหลอมรวมผลึกแกนกลางไปได้เท่าไรแล้ว?” เฉินเซวียนเอ่ยปากถาม

เทพศักดิ์สิทธิ์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงตอบว่า “หลอมรวมผลึกแกนกลางไปสิบก้อนแล้ว”

เฉินเซวียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วกล่าวว่า “ไม่เลว ยังเหลืออีกสองก้อนจงพยายามต่อไปในเมื่อเจ้าหลอมรวมผลึกแกนกลางไปสิบก้อนแล้วมีความรู้สึกอย่างไรบ้าง?”

เทพศักดิ์สิทธิ์คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปากกล่าวว่า “ข้ารู้สึกว่าแดนเทพในตอนนี้สามารถยกระดับไปเป็นมิติระดับเซียนได้ทุกเมื่อแต่รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปอยู่เล็กน้อยทว่าสิ่งที่ขาดหายไปอย่างเป็นรูปธรรมคืออะไรนั้นกลับพูดไม่ชัดเจนสรุปก็คือยังขาดไปบางส่วนอีกทั้งข้ารู้สึกว่าต่อให้หลอมรวมผลึกแกนกลางทั้งสิบสองก้อนก็ไม่อาจยกระดับได้”

เฉินเซวียนหัวเราะแล้ว

“นั่นเป็นเพราะผลึกแกนกลางทั้งสิบสองก้อนนี้ไม่ได้เป็นของแดนเทพทั้งหมดยังมีบางส่วนที่เป็นของแดนมารอีกทั้งสองแดนเทพมารเดิมทีก็เป็นหนึ่งเดียวหากไม่รวมสองแดนเทพมารย่อมไม่อาจยกระดับไปเป็นมิติระดับเซียนได้ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าเหตุใดจึงให้เจ้ารวมสองแดนใหญ่? ดูท่าคงเพราะตายนานเกินไปเพิ่งฟื้นคืนชีพมาแล้วยังตั้งสติไม่ทัน”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเซวียน เทพศักดิ์สิทธิ์ก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง

“เข้าใจแล้วใต้เท้า”

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็เอ่ยปากอย่างราบเรียบว่า

“รีบใช้เวลาหลอมรวมผลึกแกนกลางจากนั้นควบรวมสองแดนเทพมารเถอะผู้ใดต่อต้านฆ่าโดยไม่ละเว้น!”

“ขอรับ ใต้เท้า!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของเฉินเซวียนเทพศักดิ์สิทธิ์ก็พยักหน้ารับคำอย่างเคารพจากนั้นจึงถอยออกจากตำหนักใหญ่

รอจนเทพศักดิ์สิทธิ์จากไปแล้วเต๋าสวรรค์ก็เอ่ยปากว่า

“พี่ใหญ่เช่นนั้นตอนนี้พวกเราควรทำอะไร?”

เฉินเซวียนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“มิติระดับเซียน…อาจจะไม่เหมาะกับพวกเจ้าถึงเวลานั้นสองแดนเทพมารควบรวมกันแดนเทพมารยกระดับเป็นมิติระดับเซียนพลังบ่มเพาะของพวกเจ้าก็จะทะลวงอย่างรวดเร็วที่สุดเช่นกันแต่มิติระดับเซียนไม่เหมาะกับพวกเจ้าแล้วสิ่งที่ข้าคิดก็คือพาพวกเจ้าไปบุกฝ่าในมิติระดับสูงสุดโดยตรงแต่รู้สึกว่าค่อนข้างรีบร้อนไปหน่อยดังนั้นจึงอยากถามความเห็นของพวกเจ้า”

เต๋าสวรรค์และระดับสูงของหออมตะได้ยินดังนั้นต่างก็ตกใจทั้งสิ้นทุกคนกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า “เร็วถึงเพียงนี้?”