บทที่ 202.พายุมิติ

“อาวู้ อาวู้~”

สัตว์ธาตุโกลาหลโบกปีกเล็กๆของมันบินมาอยู่ในมือของเฉินเซวียนจากนั้นก็ใช้ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของตนเองจ้องมองเฉินเซวียนอยู่เช่นนั้น

“เจ้าตัวน้อยเจ้ากำลังแสร้งทำตัวน่ารักอยู่หรือ?”

เฉินเซวียนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือขวาออกไปลูบศีรษะของสัตว์ธาตุโกลาหลเขาพบว่าขนนุ่มฟูของสัตว์ธาตุโกลาหลนั้น นุ่มนิ่มเหลือเกินจริงๆราวกับผ้าแพรไหมเช่นนั้น

มือของเฉินเซวียนสัมผัสเข้ากับศีรษะของสัตว์ธาตุโกลาหล มันก็ใช้ดวงตากลมโตของตนเองจ้องมองเฉินเซวียนทันที

เมื่อมองสัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าอารมณ์ของเฉินเซวียนก็พลันดีขึ้นมากมุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มออกมาจากนั้นก็ยื่นมือไปลูบศีรษะของสัตว์ธาตุโกลาหลอีกครั้งแล้วกล่าวเสียงเบาว่า “เจ้าตัวเล็ก เจ้าชื่ออะไร?”

“อาอู้~”

หลังจากสัตว์ธาตุโกลาหลได้ยินคำพูดของเฉินเซวียนมันก็อ้าปากส่งเสียงคำรามต่ำๆใส่เฉินเซวียนทันทีราวกับกำลังตอบคำพูดของเฉินเซวียน

“ข้าชื่อเสี่ยวเจ๋อ”

เฉินเซวียนมองปฏิกิริยาของสัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยตรงหน้ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งเข้มขึ้นจากนั้นจึงถามต่อว่า “เจ้าตัวน้อยเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”

หลังจากสัตว์ธาตุโกลาหลได้ยินคำพูดของเฉินเซวียนแววตาของมันก็ฉายความลังเลเสี้ยวหนึ่งออกมาแต่จากนั้นก็ส่ายหน้าและยังคำรามใส่เฉินเซวียนขึ้นมาอีกครั้ง

“หืม? ไม่ยินดีตอบคำพูดของข้าหรือ?”

เฉินเซวียนมองสัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยตัวนี้บนใบหน้ามีความสงสัยอยู่

“อาวู้~”

สัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยคำรามใส่เฉินเซวียนอีกหลายเสียงแสดงว่ามันไม่ใช่ไม่ยอมตอบหากแต่ตัวมันเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดจึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เมื่อมองท่าทางสงสัยเต็มใบหน้าของสัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยเฉินเซวียนก็รู้ว่าสิ่งที่มันกล่าวเป็นความจริงทว่าสัตว์โกลาหลปรากฏตัวอยู่ที่นี่นับว่าน่าทึ่งอยู่จริงๆ

หลังจากนั้นเฉินเซวียนจึงเอ่ยปากถามด้วยเสียงเบา

“เช่นนั้นเจ้าตัวน้อยเจ้ายินดีติดตามข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าหรือไม่?”

“อาวู้~”

สัตว์ธาตุโกลาหลตัวน้อยดูเหมือนกำลังลังเลแต่สุดท้ายมันก็ยังตัดสินใจเลือกเชื่อมนุษย์ตรงหน้าผู้นี้ที่ดูแล้วไม่ได้เลวร้ายเท่าใดนัก

เฉินเซวียนเห็นเช่นนี้ก็พลันดีใจขึ้นมาทันทีนี่คือสัตว์ธาตุโกลาหลเชียวนะต่อให้อยู่ในห้วงมิติแห่งความโกลาหลก็ยังนับว่าเป็นสัตว์โกลาหลชนิดหนึ่งที่อยู่ระดับสูงสุดคิดไม่ถึงว่าวันนี้จะสยบสัตว์โกลาหลได้ตัวหนึ่งอย่างง่ายดายเช่นนี้คงไม่ต้องพูดเลยว่าเฉินเซวียนดีใจมากเพียงใด

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็หยิบแหวนออกมา

“เสี่ยวเจ๋อเช่นนั้นเจ้าเข้าไปอยู่ในแหวนก่อนเถอะรอหลังจากกลับไปแล้วข้าค่อยปล่อยเจ้าออกมาดีหรือไม่?”

เสี่ยวเจ๋อพยักหน้าจากนั้นก็มุดเข้าไปในแหวนของเฉินเซวียนและถือโอกาสดูดหินชิงอวิ๋นเข้าไปในแหวนอีกวงหนึ่งด้วย

ตอนนี้เฉินเซวียนคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วเขาจะฝึกฝนสัตว์ธาตุโกลาหลตัวนี้ให้ดีภายหลังสัตว์ธาตุโกลาหลตัวนี้ก็สามารถกลายเป็นไพ่ตายใบหนึ่งในมือของตนเองได้บางครั้งใช้เอาไว้แสดงความเหนือชั้นก็ยังได้ไม่แน่ว่ายังอาจทำให้มันกลายเป็นพาหนะของตนเองได้อีกทั้งสัตว์ธาตุโกลาหลตัวหนึ่งมาเป็นพาหนะของตนเองแค่คิดก็รู้สึกว่ายอดเยี่ยมอย่างยิ่งแล้ว

หลังจากนั้นสายตาของเฉินเซวียนก็มองไปยังหินชิงอวิ๋นอีกครั้งแล้วตกอยู่ในห้วงครุ่นคิด

“ของสิ่งนี้ภายในช่วงเวลาสั้นๆก็นำปัญหามาให้ข้ามากมายเช่นนี้หากเอาไปไว้ในหออมตะจะนำเคราะห์ร้ายมาให้ด้วยหรือไม่?”

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็ส่ายหน้า

“น่าจะคิดมากไปเองก็แค่วัสดุหลักในการหลอมสร้างอาวุธระดับเซียนชิ้นหนึ่งเท่านั้นเมื่อครู่คงเป็นเรื่องบังเอิญทั้งหมด”

หลังจากนั้นเฉินเซวียนใช้พลังของระบบดูดหินชิงอวิ๋นเข้าไปในระบบ ระบบพลันเด้งข้อความเกี่ยวกับหินชิงอวิ๋นออกมา

หินชิงอวิ๋น: (วัสดุหลอมอาวุธ) หนึ่งในวัสดุหลอมอาวุธที่หาได้ยากของโลกเซียนแฝงไปด้วยพลังงานอันแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบเอาไว้และยังเป็นหนึ่งในวัสดุหลักสูงสุดสำหรับหลอมสร้างอาวุธเซียนด้วย

เฉินเซวียนพยักหน้าเบาๆ

“ไม่เลวจริงๆคิดไม่ถึงว่าวันนี้โชคดีถึงกับได้พบหินชิงอวิ๋น”

ทว่าเฉินเซวียนก็มองระบบอีกครั้ง

“เฮ้อ.....เจ้าระบบจะตื่นขึ้นมาเมื่อไรกันนะคิดถึงมันอยู่บ้างจริงๆ”

หลังจากนั้นเฉินเซวียนคิดจะฉีกมิติออกจากสถานที่แห่งนี้คิดไม่ถึงว่าพลังแห่งกฎเกณฑ์ของที่นี่จะแข็งแกร่งถึงขั้นแม้แต่มิติก็ยังฉีกเปิดไม่ได้

เฉินเซวียนสบถด่าในใจเสียงหนึ่ง “บัดซบ!!!”

ทันใดนั้นเฉินเซวียนพลันตระหนักถึงบางอย่างขึ้นมา

“ใช่แล้วข้าไม่ได้ยังมีระบบอยู่หรอกหรือ ฮี่ๆ มีระบบอยู่แล้วยังจะกลัวอะไรอีก”

จากนั้นเฉินเซวียนจึงใช้พลังของระบบบังคับฉีกเปิดมิติออกมาเฉินเซวียนไม่พูดพร่ำทำเพลงกระโดดเข้าไปทันทีแต่ผลลัพธ์ของการทำเช่นนี้ก็คือก่อให้เกิดพายุมิติ

ต้องรู้ว่าพายุมิตินั้นเป็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวกว่าทัณฑ์สวรรค์เสียอีกพลังและอานุภาพของมันมากกว่าทัณฑ์สวรรค์ถึงหลายร้อยหลายล้านเท่า

พายุมิติหรืออีกชื่อหนึ่งเรียกว่ากระแสปั่นป่วนแห่งกาลมิติ ทันทีที่พายุมิติปรากฏขึ้นก็จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถทำลายได้อย่างบ้าคลั่ง

ทุกสถานที่ที่พายุมิติพัดผ่านล้วนจะกลายเป็นความว่างเปล่าทว่าปกติแล้วพายุมิติจะไม่ปรากฏขึ้นเมื่อใดที่ปรากฏขึ้นแล้วนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายเพียงแต่ต่อให้ปรากฏพายุมิติก็จะถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์กำจัดทิ้งพลังแห่งกฎเกณฑ์เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมให้พายุมิติปรากฏอยู่ในจักรวาล

และทันทีที่พายุมิติปรากฏขึ้นเช่นนั้นระดับของพายุมิติย่อมสูงกว่าพลังแห่งกฎเกณฑ์อย่างแน่นอนถึงตอนนั้นจึงจะเป็นสภาพสิ่งมีชีวิตล้มตายทุกหย่อมหญ้าจริงๆจักรวาลทั้งหมดล้วนจะถูกพายุมิติลบล้างอย่างไร้ความปรานีทว่าโชคดีที่พายุมิติตรงหน้าเฉินเซวียนไม่ได้แข็งแกร่งมากนักอีกไม่นานก็จะถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์ของที่นี่กำจัดทิ้งแล้ว

หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นย่อมต้องถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์ลบล้างอย่างไร้ความปรานีตั้งแต่เพิ่งก้าวเข้าสู่ห้วงมิติแล้วแต่เฉินเซวียนเป็นใครกันเขาคือบุรุษผู้ครอบครองระบบจะกลัวพายุมิติเพียงแค่นี้ได้อย่างไร

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็ไม่คิดมากอีกไม่นานก็เดินออกมานอกห้วงมิติ พายุมิติเห็นว่าประตูมิติถูกเปิดออกก็คิดจะพุ่งออกไปทันทีแต่พลังแห่งกฎเกณฑ์จะยอมให้พายุมิติออกไปได้อย่างไรจากนั้นประตูมิติก็หายไปในทันทีเฉินเซวียนหันศีรษะกลับไปมองก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเหตุใดที่นี่จึงถูกเรียกว่าเขตต้องห้ามมันเต็มไปด้วยอันตรายทุกหนทุกแห่ง

ทว่าเฉินเซวียนพลันรู้สึกว่าตนเองโง่มากแม้มิติแห่งความว่างเปล่าจะใช้ไม่ได้แต่เขามีระบบอยู่หากรู้แต่แรกก็ใช้ระบบไปแล้วยังทำให้ตนเองเกือบเสียโฉมอีก

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็กลายเป็นสายลมใสสายหนึ่งแล้วหายไปจากที่เดิม....