บทที่ 186.ความน่ากลัวของวิชาเชื่อมวิญญาณ

เฉินเซวียนค่อยๆเดินออกมาจากห้วงมิติใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจเมื่อครู่นี้ตอนที่เขากำจัดพิษให้เจียงซือเยว่และข่งเจียเสวี่ยก็ถือโอกาสใช้วิชาเชื่อมวิญญาณตรวจสอบแหล่งที่มาของพิษของพวกนางไปด้วย

เพราะเขาเคยเห็นพิษชนิดนี้ในระบบดังนั้นจึงตัดสินได้ว่าพิษชนิดนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะมีที่มาจากร่างของสัตว์ยักษ์หลังจากนั้นภายใต้การตรวจสอบของเฉินเซวียนจึงค่อยพบกระบวนการที่หลิงเฉินแอบวางยาพิษเจียงซือเยว่และข่งเจียเสวี่ยทั้งสองคนทว่าเฉินเซวียนไม่ได้พูดออกมาแต่ใช้วิชาเชื่อมวิญญาณต่อไปเพื่อตรวจสอบความทรงจำทั้งหมดของหลิงเฉิน

นี่ก็คือจุดที่น่ากลัวของวิชาเชื่อมวิญญาณมันสามารถตรวจสอบความทรงจำของผู้อื่นผ่านความทรงจำของผู้อื่นได้อีกครั้งทว่าหากต้องการไปถึงระดับเช่นนี้อย่างน้อยก็ต้องมีพลังระดับจักรพรรดิเซียนแต่เพราะตอนนั้นเฉินเซวียนปล่อยมิติแห่งความว่างเปล่าโกลาหลออกมาดังนั้นวิชาเชื่อมวิญญาณจึงแสดงความสามารถอันน่ากลัวของมันออกมาเช่นกัน

แต่ตอนนั้นยุ่งอยู่กับการสืบข่าวของจักรพรรดิสวรรค์จึงไม่ได้สนใจหลิงเฉินและไม่ได้คิดว่าเขาไม่ได้เข้าสู่สุสานจักรพรรดิสวรรค์หลังจากจัดการเรื่องต่างๆเสร็จแล้วเฉินเซวียนจึงใช้จิตสัมผัสล็อกตำแหน่งของหลิงเฉินจากนั้นก็ฉีกมิติมาถึงตรงหน้าหลิงเฉิน เฉินเซวียนเป็นคนที่ปกป้องพวกพ้องของตนเองอย่างยิ่งหากคิดจะลงมือต่อคนในหอของตนเขาก็จะฟันมือของมันให้ขาดเสีย

แน่นอนเดิมทีเขาไม่แยแสจะสนใจคนโง่บัดซบประเภทนี้อย่างไรเสียมดปลวกเช่นนี้จะมีค่าพอให้เขาลงมือได้อย่างไร? แต่ก็ช่วยไม่ได้เขาอยู่ในแดนลับจักรพรรดิสวรรค์แห่งนี้ก็หาเรื่องอะไรทำไม่ได้ดังนั้นจึงมาหาเรื่องยุ่งยากเล่นสักหน่อย

“เฮ้อ มีผู้พิทักษ์เต๋าขอบเขตเทพโบราณเพียงคนเดียวเจ้าก็ยังกล้าพามายังแดนลับจักรพรรดิสวรรค์เจ้าหนุ่มเจ้านี่กล้าหาญดีนะ”

หลิงเฉินเงยหน้ามองสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากเขาจำเฉินเซวียนได้ตั้งแต่แวบแรกเพราะเฉินเซวียนนั้นทิ้งความประทับใจลึกซึ้งไว้ให้เขาอย่างมากเวลานี้เมื่อได้เห็นตัวจริงเขาก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว

เฉินเซวียนเดินไปตรงหน้าหลิงเฉินแล้วย่อตัวลงหลังจากนั้นก็ตบหน้าของเขาแรงๆหลายครั้ง

“เจ้าไม่ได้เก่งกาจมากหรือลุกขึ้นมาพูดกับข้าสิ”

หลิงเฉินอยากปีนลุกขึ้นมาแต่กระดูกสันหลังของเขาขาดไปแล้วร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัสจนขยับยังขยับไม่ได้แล้วจะปีนลุกขึ้นมาได้อย่างไร?

จากนั้นเฉินเซวียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วใช้เท้าเหยียบลงบนหลังของหลิงเฉินอย่างแรง กร๊อบ! กระดูกของหลิงเฉินหักเพิ่มอีกหลายท่อน

พรวด! หลิงเฉินกระอักเลือดไม่หยุดใบหน้าซีดขาวเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าเฉินเซวียนจะตามหามาถึงที่นี่เขาเองก็ไม่รู้ว่าขั้นตอนไหนของตนเกิดความผิดพลาดทั้งที่ตนทำได้ไร้ช่องโหว่อย่างสมบูรณ์แล้วแท้ๆ

ส่วนอีกด้านหนึ่งผู้เฒ่าอิงรีบร้อนลุกขึ้นยืนมองเฉินเซวียนแวบหนึ่งหลังจากนั้นก็หันหัววิ่งหนีทันทีตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็คือวิ่งให้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้นออกจากแดนลับจักรพรรดิสวรรค์กลับไปตระกูลหลิงเพื่อแจ้งข่าว

เฉินเซวียนหัวเราะเย็นชาครั้งหนึ่ง

“หนี? เจ้าหนีพ้นหรือ?”

หลังจากนั้นเฉินเซวียนตบไปทางด้านหลังครั้งหนึ่งฝ่ามือขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าตบไปทางผู้เฒ่าอิง ผู้เฒ่าอิงเห็นดังนั้นก็อดทนต่อความเจ็บปวดที่ส่งมาจากร่างกาย กัดฟัน แล้วเร่งความเร็วหลบหนี

เฉินเซวียนยิ้มเล็กน้อยหลังจากนั้นฝ่ามือก็หายไปแต่วินาทีถัดมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้เฒ่าอิงสีหน้าของผู้เฒ่าอิงเปลี่ยนไปอย่างมากแต่ความเร็วเร็วเกินไปจนหยุดไม่ทันแล้วจึงชนเข้ากับฝ่ามือนี้ตรงๆ

เสียงปังดังขึ้นครั้งหนึ่งผู้เฒ่าอิงตกตายทันทีกลายเป็นหมอกโลหิตเมื่อหลิงเฉินเห็นฉากนี้แล้วใบหน้าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความตายตอนนี้เขานอกจากดวงตาที่ยังมองเห็นได้แล้วส่วนอื่นทั้งหมดก็ขยับไม่ได้อีกแล้ว

หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็จับหลิงเฉินขึ้นมา

“เจ้ารู้หรือไม่? เดิมทีข้าไม่แยแสจะสนใจเศษสวะมนุษย์อย่างเจ้าแต่ก็ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้ข้าเบื่อกันเล่า? เจ้าตายอย่างสบายใจเถอะอีกไม่นานตระกูลหลิงก็จะถูกทำลายตระกูลเช่นกันถึงเวลานั้นพวกเจ้าก็จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันดูสิว่าข้าดีเพียงใดรู้ว่าเจ้าเดียวดายแต่ยังให้คนในตระกูลของเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าด้วย”

หลิงเฉินเบิกตากว้างอยากอ้าปากพูดแต่กลับทำไม่ได้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาจากดวงตาหากรู้ว่าจะเป็นผลลัพธ์เช่นนี้เขาก็คงไม่ไปหาเรื่องเจียงซือเยว่และข่งเจียเสวี่ยแล้ว

“ร้องไห้อะไร? เจ้าและตระกูลของเจ้าไม่มีใครสักคนที่เป็นคนดีตอนที่เจ้ารังแกสตรีของตระกูลอื่นเจ้าก็ควรคิดไว้แล้วว่าเจ้าจะมีจุดจบเช่นนี้จำไว้ประโยคหนึ่งไม่ใช่ว่าไม่ตอบแทนเพียงแต่เวลายังมาไม่ถึงตายเสียเถอะ”

เฉินเซวียนบิดมือครั้งหนึ่งหลิงเฉินรก็ตายทันทีตอนนี้เขาคิดเรื่องสนุกขึ้นมาได้อีกเรื่องหนึ่งรอหลังจากแดนลับจักรพรรดิสวรรค์จบลงค่อยให้ระดับสูงทั้งหมดไปยังแดนโยวหมิงถอนรากถอนโคนตระกูลหลิงทั้งหมดให้พวกเขาได้รู้รสชาติของการถูกกวาดล้างตระกูลเช่นกัน

“เฮ้อ…ข้าช่างเลวจริงๆแต่ข้าชอบมาก”

แต่ลองคิดดูแล้วก็ถือว่าไม่ผิดจริงๆตระกูลหลิงเดิมทีก็คือกลุ่มอันธพาลและคนพาลกลุ่มหนึ่งอาศัยว่าตนเองมีอำนาจทะลุฟ้าในแดนโยวหมิงจึงปิดฟ้าด้วยมือเดียวสิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือเจ้าดินแดนของแดนโยวหมิงมันยังเป็นคนของตระกูลหลิงอีกนี่ทำให้ตระกูลหลิงยิ่งกำเริบเสิบสานและอวดดีบาตรใหญ่มากขึ้น

เฉินเซวียนหัวเราะเย็นชา “ให้พวกเจ้าสุขสบายต่อไปอีกไม่กี่วันเถอะ”