บทที่ 134.ทุกฝ่ายรวมตัวครบ
บทที่ 134.ทุกฝ่ายรวมตัวครบ
หลังจากเฉินเซวียนกลับมายังตระกูลเฉินแล้วก็ไม่ได้ไปหาเฉินอี๋และบรรพชนทั้งแปดในทันทีแต่ยืนอยู่เหนือท้องฟ้าของตระกูลเฉินมองดูตระกูลเฉินตอนนี้บุตรเทพและเหล่าลำดับของตระกูลเฉินก็ล้วนเลื่อนขั้นไปถึงขอบเขตจักรพรรดิเทพแล้ว
ผู้ถูกผนึกที่เมื่อก่อนเคยถูกเฉินเซวียนอัดก็ล้วนเป็นกึ่งเทพแล้วกลายเป็นเสาหลักภายในตระกูลเฉิน เฉินอี๋เองก็อาศัยกระแสคลื่นพลังปราณกลายเป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตกึ่งเทพแล้วเช่นกัน
หลังจากเฉินเซวียนเผยรอยยิ้มบางๆออกมาก็เข้าไปในตระกูลเฉินเพื่อไปหาเฉินอี๋
“ท่านปู่ข้ากลับมาแล้ว”
เฉินอี๋กำลังดื่มชากับเหล่าผู้อาวุโสเมื่อได้ยินเสียงนี้ก็ลุกพรวดขึ้นมาในทันทีเพราะเสียงนี้เขาคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้ได้แล้วนี่ไม่ใช่เสียงของหลานชายตนเองหรอกหรือ
“เซวียนเอ๋อร์เป็นเจ้าจริงๆเจ้ายอมกลับมาในที่สุดแล้ว”
เฉินเซวียนชะงักงันไป
“เอ่อ…ทำไมทุกคนถึงพูดประโยคนี้กันหมดเชื่อกันขนาดนั้นเลยหรือว่าข้าจะไม่กลับมา”
เฉินเซวียนเองก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างจนใจ
เหล่าผู้อาวุโสและผู้ถูกผนึกทั้งหลายต่างลุกขึ้นคารวะกล่าวว่า
“คารวะนายน้อย”
ตอนนี้ผู้ถูกผนึกของตระกูลเฉินทั้งหลายเพราะเป็นกึ่งเทพจึงมีคุณสมบัติเข้ามาในตำหนักใหญ่และนั่งเสมอกับเหล่าผู้อาวุโสได้
เฉินเซวียนยกมือประคองกลางอากาศครั้งหนึ่งก็ประคองทุกคนขึ้นมาทั้งหมด
“ทุกท่านลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบคุณนายน้อย”
เฉินอี๋กล่าวกับเฉินเซวียนว่า
“เซวียนเอ๋อร์เจ้าอยู่ในแดนเทพเป็นอย่างไรบ้างยังดีอยู่หรือไม่?”
เฉินเซวียนยิ้มแล้ว
“อยู่ดีมากๆครั้งนี้ที่มาคือจะนำพวกท่านทุกคนทั้งหมดไปรับเข้าสู่แดนเทพ”
“เซวียนเอ๋อร์ นี่…นี่เป็นความจริงหรือ?”
เฉินเซวียนพยักหน้า
“เป็นความจริงดังนั้นตอนนี้ก็รวบรวมทุกคนทั้งหมดขึ้นมาแล้วไปแดนเทพพร้อมกับข้าเถอะข้าจะไปหาบรรพชนทั้งหลาย”
เฉินอี๋กล่าวคำว่า “ดี” ติดกันสองครั้ง
“ข้าจะไปเรียกรวมทุกคนเดี๋ยวนี้”
หลังจากนั้นเฉินเซวียนก็เข้าไปยังเขตต้องห้าม
เมื่อเห็นว่าในเขตต้องห้ามไม่มีร่างของบรรพชนทั้งหลายเฉินเซวียนก็เกิดความสงสัยขึ้นมา
“เอ๊ะ บรรพชนทั้งหลายไปไหนกันแล้ว?”
พูดจบเฉินเซวียนก็ปล่อยจิตสัมผัสออกไปสัมผัสตำแหน่งของบรรพชนทั้งหลาย
“โอ้~ ที่แท้ก็กำลังหลับใหลอยู่นี่เอง”
จากนั้นเฉินเซวียนก็ตะโกนเสียงดังว่า
“บรรพชนทั้งหลายตื่นได้แล้วหากยังไม่ตื่นอีกแดดจะส่องก้นแล้วรีบตื่นได้แล้ว”
เสียงด่าทออย่างหงุดหงิดของบรรพชนทั้งหลายดังออกมา
“บัดซับ! ไอ้ลูกเต่าคนไหนเรียกข้าตื่นนอนกัน”
“ไม่รู้หรือว่าบรรพชนอย่างข้ามีอารมณ์เสียตอนตื่นนอนหนังเจ้าไม่ถูกข้าถลกลงมาไม่ได้แล้ว”
“มา ให้ข้าดูหน่อยว่าเป็นใคร……”
เมื่อบรรพชนทั้งหลายเห็นว่าเป็นเฉินเซวียนมาถึงเขตต้องห้ามเสียงก็หยุดลงอย่างกะทันหันบรรพชนที่สองขยี้ตา
“บัดซบ? ข้าดูไม่ผิดใช่ไหมนี่คือเซวียนเอ๋อร์หรือว่าข้ายังไม่ตื่น?”
บรรพชนคนอื่นๆก็ขยี้ตาเช่นกัน
“นี่……นี่เหมือนจะเป็นเรื่องจริง”
เฉินเซวียนหัวเราะฮ่าๆ
“บรรพชนทั้งหลายมั่นใจหน่อยตัดคำว่าเหมือนจะออกไปข้าเป็นตัวจริง”
บรรพชนทั้งหลายดีใจอย่างยิ่ง
“เจ้าหนูในที่สุดก็รู้แล้วหรือว่าในมิติระดับสูงยังมีบ้านอยู่อีกหลังหนึ่ง?”
เฉินเซวียนยิ้มแหะๆ
“จะลืมได้อย่างไรกันนี่ไม่ใช่กลับมารับพวกท่านไปแดนเทพหรอกหรืออีกอย่างข้าจะบอกพวกท่านนะบรรพชนที่หนึ่งฟื้นคืนชีพแล้วตอนนี้อยู่ในแดนเทพ”
“เซวียนเอ๋อร์จริงหรือบรรพชนที่หนึ่งอยู่ในแดนเทพจริงหรือ?”
เฉินเซวียนพยักหน้า
“ข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลอกพวกท่านนี่นา”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีจริงๆแล้วจะออกเดินทางเมื่อใด?”
“ตอนนี้เลยอีกทั้งเหลือเพียงตระกูลเฉินแล้วหลังจากถึงหออมตะพวกเราก็จะไปแดนเทพโดยตรง”
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ”
พูดจบเฉินเซวียนก็ไปยังลานกว้างของตระกูลเฉินพร้อมกับบรรพชนทั้งแปด
บนลานกว้างศิษย์และผู้อาวุโสทั้งหมดได้รวมตัวครบแล้วหลังจากพวกเขารู้ว่าจะเดินทางไปยังแดนเทพในตำนานแต่ละคนต่างดวงตาเป็นประกายตื่นเต้นจนแทบไม่ไหวอย่างไรเสียแดนเทพมีใครบ้างที่ไม่อยากไป
เมื่อมาถึงลานกว้างเฉินเซวียนกล่าวว่า
“ไปกันเถอะ”
จากนั้นคนของตระกูลเฉินก็มุ่งหน้าไปยังหออมตะอย่างยิ่งใหญ่
ส่วนขุมอำนาจอื่นๆเมื่อเห็นราชวงศ์จักรพรรดิหมิงอวี่และตระกูลเฉินนำคนมุ่งหน้าไปยังหออมตะต่างก็อดเผยสีหน้าสงสัยไม่เข้าใจออกมาไม่ได้
“หออมตะกับราชวงศ์จักรพรรดิหมิงอวี่รวมถึงตระกูลเฉินแตกหักกันแล้วหรือ?”
“นี่ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมังอย่างไรเสียเจ้าหอของหออมตะก็คือนายน้อยและองค์ชายของพวกเขา”
“ไป ไปดูสถานการณ์กัน”
“ไปไปไป”
หลังจากนั้นไม่นาน ตระกูลเฉิน ราชวงศ์จักรพรรดิหมิงอวี่ และเหล่าผู้ฝึกตนที่มาดูความครึกครื้นทั้งหมดก็มาถึงหออมตะผู้ที่มาดูความครึกครื้นเหล่านั้นก็ทำได้เพียงมองอยู่ห่างจากด้านนอกหออมตะหลายพันลี้อย่างไรเสียการเข้าใกล้โดยพลการไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด
เฉินเซวียนยืนอยู่บนลานกว้างของหออมตะเพราะในหออมตะไม่สามารถยืนคนมากมายเช่นนี้ได้ดังนั้นที่นี่นอกจากศิษย์ของหออมตะแล้วก็มีผู้อาวุโสของตระกูลเฉินและราชวงศ์จักรพรรดิหมิงอวี่
“พี่ใหญ่”
เฉินเซวียนหันศีรษะไปมองที่แท้ก็คือจิงจิง
“จิงจิง? เจ้าเป็นกึ่งเทพแล้วหรือ”
จิงจิงพยักหน้า
“อื้มๆ ปกติข้าตั้งใจบ่มเพาะอย่างมากเลยนะ”
จิงจิงในตอนนี้เป็นเพียงเด็กอายุสิบขวบคนหนึ่งเท่านั้นแต่กลับกลายเป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตกึ่งเทพแล้วจากจุดนี้ก็เห็นได้ถึงความแข็งแกร่งของกายาแห่งความว่างเปล่า
“พี่ใหญ่พวกเราไปแดนเทพสามารถพาท่านพ่อและท่านแม่ของข้าไปด้วยได้หรือไม่?”
จิงจิงไม่รู้ว่าแดนเทพคืออะไรยิ่งไม่รู้ว่าแดนเทพเป็นตัวตนเช่นใดแต่ในใจของนางบอกนางว่าแดนเทพเป็นสถานที่ที่ห่างไกลมากหลังจากไปแล้วอาจกลับมาได้ยากมากดังนั้นนางจึงอยากถามว่าสามารถพาพ่อและแม่ของตนเองไปด้วยได้หรือไม่
เฉินเซวียนยิ้มแล้วกล่าวว่า
“แน่นอนว่าย่อมได้”
จิงจิงดีใจอย่างยิ่ง
“ดีเหลือเกินขอบคุณพี่ใหญ่”
“ฮ่าๆ ไม่ต้องขอบคุณ”
หลังจากนั้นเฉินเซวียนกล่าวกับฮ่าวอวี่ว่า
“ฮ่าวอวี่ไปเชิญพ่อและแม่ของจิงจิงมาด้วยเถอะ”
“ขอรับ ท่านเจ้าหอ”
ฮ่าวอวี่พูดจบก็กลายเป็นลำแสงสายหนึ่งหายไปจากหออมตะ