บทที่ 221 ไม้แห้งงอกราก ได้ผลดีกว่าเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าอีกงั้นเหรอ?

หลินอี้เขียนชื่อตำรับยาลงบนกระดาษสั่งยา

เซินจินเฉ่า 30 กรัม, โท่วกู่เฉ่า 30 กรัม, หงฮวา 15 กรัม, ซูมู่ 15 กรัม, ไห่ถงผี 20 กรัม, เวยหลิงเซียน 20 กรัม

ลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย ปริมาณยาแม่นยำ

ซุนจวินเบี่ยงตัว ปรายตามองใบสั่งยาแวบหนึ่ง หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

"นายสั่งยาแบบนี้..." เขาหยุดไปชั่วครู่ "โรงพยาบาลสามของเราไม่มีห้องจ่ายยาจีนหรอกนะ"

"ลงไปชั้นล่างออกจากโรงพยาบาลแล้วเลี้ยวซ้าย เดินไปประมาณสองร้อยเมตร จะมีคลินิกแพทย์แผนจีนอยู่แห่งหนึ่งครับ"

หลินอี้ฉีกกระดาษสั่งยาออก ยื่นส่งให้แม่จ้าว

"เอาใบสั่งยานี้ไปจัดยา แล้วให้เขาใช้เครื่องต้มแทน ต้มให้เป็นน้ำยาเข้มข้น เอากลับมาใช้ครั้งละหนึ่งถุงก็พอครับ ไม่ต้องต้มเอง"

แม่จ้าวรับใบสั่งยามา พับเก็บอย่างระมัดระวังแล้วใส่กระเป๋าเสื้อ

ซุนจวินมองดูกระดาษสั่งยาแผ่นนั้นแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหลินอี้อีกแวบหนึ่ง

"ยานี้เอาไว้กินเหรอ"

"ยาอบประคบ ใช้ภายนอกครับ"

"เซินจินเฉ่าคลายเส้นเอ็นกระตุ้นเส้นลมปราณ โท่วกู่เฉ่าทะลวงถึงกระดูก หงฮวา ซูมู่กระตุ้นการไหลเวียนเลือดทะลวงเส้นลมปราณ ไห่ถงผีขจัดลมขจัดความชื้น เวยหลิงเซียนทะลวงเส้นลมปราณทั้งสิบสอง ตัวยาทั้งหกชนิดนี้ล้วนแล่นเข้าสู่เส้นเอ็น กระดูก และเส้นลมปราณ มุ่งรักษาอาการอ่อนแรงโดยเฉพาะครับ"

กล่าวจบ เขาก็รูดซิปกระเป๋าผ้าแคนวาส หยิบถุงพลาสติกซีลสูญญากาศที่บรรจุน้ำยาจีนอยู่สองถุงออกมาจากก้นกระเป๋า สีน้ำตาลเข้ม บนถุงยังมีกลิ่นยาจางๆ โชยออกมา

"นี่คือยาที่ผมต้มเตรียมไว้ล่วงหน้าก่อนมาหนึ่งเทียบ วันนี้ใช้ถุงนี้ก่อนครับ"

หลินอี้ยื่นถุงยาให้แม่จ้าว

"เอาไปอุ่นในไมโครเวฟ ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำยาอุ่นๆ พันแขนขาทั้งสี่ของเขาให้มิดชิด แขนตั้งแต่ข้อไหล่ไปจนถึงปลายนิ้ว ขาตั้งแต่ข้อสะโพกไปจนถึงนิ้วเท้า ห้ามให้มีช่องโหว่เด็ดขาดครับ"

แม่จ้าวรับถุงยามา หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากหอผู้ป่วยไป

หลินอี้เปิดกระเป๋าข้างของกระเป๋าผ้าแคนวาส ดึงกระเป๋าเข็มออกมา

เขาฉีกซองสำลีชุบแอลกอฮอล์ออก

"คัมภีร์ 'หวงตี้เน่ยจิง' กล่าวไว้ว่า การรักษาอาการอ่อนแรงให้มุ่งเน้นไปที่เส้นลมปราณหยางหมิง"

หลินอี้เลิกผ้าห่มผืนบางที่คลุมขาของจ้าวเสี่ยวหลงออก

ขาทั้งสองข้างที่ไม่ได้แบกรับน้ำหนักเดินมานานกว่าสี่ร้อยวัน กล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าแทบจะฝ่อลีบไปจนหมดสิ้น ขนาดรอบต้นขาเล็กกว่าคนปกติเกือบครึ่งหนึ่ง

ผิวหนังหย่อนยานแนบติดกับกระดูก ราวกับเอาเศษผ้าไปหุ้มท่อนไม้ไผ่

หลินอี้ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดฆ่าเชื้อไปตามขอบด้านหน้าและด้านข้างของต้นขา

ตั้งแต่ข้อสะโพกไปจนถึงข้อเข่า ตั้งแต่ข้อเข่าไปจนถึงหลังเท้า

ซุนจวินยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง โดยไม่ได้กล่าวสิ่งใด

"เส้นลมปราณหยางหมิงอุดมไปด้วยชี่และเลือด ควบคุมดูแลโภชนาการของกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกาย"

นิ้วหัวแม่มือซ้ายของหลินอี้กดลงตรงกึ่งกลางด้านหน้าต้นขาของจ้าวเสี่ยวหลง สัมผัสได้ถึงรอยบุ๋มใต้กล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าที่ฝ่อลีบ

จุดฝูทู่

มือขวาถือเข็ม ปลายเข็มจดลงบนผิวหนัง

"ม้ามและกระเพาะอาหารเป็นแหล่งกำเนิดชี่และเลือด เส้นลมปราณหยางหมิงคือเส้นทางหลักในการลำเลียงชี่และเลือด ม้ามและกระเพาะอาหารของเขาผ่านการปรับสมดุลจนสามารถสร้างเลือดได้แล้ว ทว่าเลือดใหม่ที่ออกจากโรงงาน กลับเข้าสู่ข่ายหลอดเลือดฝอยที่ปลายแขนปลายขาไม่ได้ครับ"

ข้อมือของหลินอี้ทิ้งน้ำหนักลง ตัวเข็มทะลวงผ่านผิวหนัง ปักลึกเข้าไปในชั้นกล้ามเนื้อที่ฝ่อลีบ

ปักเข็มลึกหนึ่งชุ่นห้าเฟิน ประมาณ 4 เซนติเมตร

ต้นขาของจ้าวเสี่ยวหลงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

กล้ามเนื้อบางเกินไป ความไวของปลายประสาทต่ำมาก

นิ้วหัวแม่มือของหลินอี้หมุนไปข้างหน้า นิ้วชี้หมุนไปข้างหลัง

ดึงขึ้นกดลงสามครั้ง

ไม่ได้ชี่

เป็นไปตามคาด

เขาค้างเข็มเอาไว้ เปลี่ยนไปจุดที่สอง

ปี้กวน

บริเวณโคนขา รอยบุ๋มระหว่างกล้ามเนื้อซาร์โทเรียสและกล้ามเนื้อเทนเซอร์ ฟาสเซีย ลาตา

หนึ่งในจุดเริ่มต้นด้านบนของเส้นลมปราณกระเพาะอาหารหยางหมิง

ลงเข็ม

หนึ่งชุ่นครึ่ง

ดึงขึ้นกดลงหมุนเข็ม

ก็ยังไม่ได้ความรู้สึกเข็มที่เรียกว่าได้ชี่

เข็มที่สาม

จู๋ซานหลี่

ใต้จุดไว่ซีเหยี่ยนสามชุ่น ห่างจากขอบด้านหน้าของกระดูกหน้าแข้งออกมาด้านนอกหนึ่งความกว้างนิ้ว

จุดเหอของเส้นลมปราณกระเพาะอาหารหยางหมิง และยังเป็นหนึ่งในจุดเสริมสร้างความแข็งแกร่งที่สำคัญที่สุดในร่างกาย

สามนิ้วของหลินอี้คลำหาบริเวณใต้เข่าของจ้าวเสี่ยวหลง บนขาที่ฝ่อลีบ จุดอ้างอิงของกระดูกกลับชัดเจนกว่าคนปกติเสียอีก ตำแหน่งของปุ่มกระดูกหน้าแข้งมองเห็นได้อย่างชัดเจนในพริบตา

ปลายเข็มปักลงไป

ปักเข็มลึกสองชุ่น

เข็มเล่มนี้ ความรู้สึกใต้เข็มแตกต่างจากสองเข็มแรก

แม้กล้ามเนื้อจะฝ่อลีบ ทว่าแขนงของเส้นประสาทพีโรเนียลลึกที่อยู่ลึกลงไปใต้จุดจู๋ซานหลี่ยังคงหลงเหลือการทำงานในการนำกระแสประสาทอยู่อ่อนๆ

ปลายนิ้วของหลินอี้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกฝืดเคืองเล็กน้อย ราวกับปลายเข็มสัมผัสโดนสายกีตาร์ที่ใกล้จะขาดผึง

มีชี่

อ่อนแรงมาก แต่ก็มี

หลินอี้เริ่มใช้เทคนิคเข็ม

นิ้วหัวแม่มือหมุนไปข้างหน้า นิ้วชี้หมุนไปข้างหลัง หมุนเข็มอย่างเชื่องช้า

ระยะกว้างไม่มาก ความถี่ต่ำมาก

ไม่ใช่เทคนิคเข็มอุ่นทะลวงที่บำรุงอย่างรุนแรง ทว่าเป็นการบำรุงและระบายแบบราบเรียบด้วยระยะกว้างเล็กน้อยและความถี่ต่ำ

เขากำลังรอ

รอให้ชี่และเลือดแล่นไปตามทิศทางของเส้นลมปราณหยางหมิง ค่อยๆ ไหลทะลักจากต้นกำเนิดที่ม้ามและกระเพาะอาหารส่งออกมา เข้าสู่แขนงเส้นลมปราณที่ต้นขาและน่อง

"สามจุดนี้ล้วนอยู่บนเส้นลมปราณกระเพาะอาหารทั้งหมด"

หลินอี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้น

"ฝูทู่ควบคุมกลุ่มกล้ามเนื้อด้านหน้าต้นขา ปี้กวนควบคุมรอบข้อสะโพก จู๋ซานหลี่คือสวิตช์ใหญ่ สามเข็มนี้เปิดช่องทางของเส้นลมปราณหยางหมิง บังคับให้เลือดใหม่ที่เกิดจากม้ามและกระเพาะอาหารพุ่งตรงไปยังปลายประสาทของเขาครับ"

ซุนจวินพยักหน้ารับ

แม่จ้าวถือถุงยาที่อุ่นเสร็จแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับเข้ามาในหอผู้ป่วย

"เตรียมผ้าขนหนูพร้อมหรือยังครับ"

หลินอี้เอ่ยถาม

"เตรียมไว้แล้วค่ะ"

แม่จ้าวหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดออกมาจากตู้สี่ผืน

"ตัดถุงยา เทน้ำยาลงในกะละมัง ชุบผ้าขนหนูให้เปียกชุ่ม บิดให้พอหมาดไม่ให้น้ำหยด เริ่มพันตั้งแต่ข้อไหล่ ไล่ลงไปตามแขนจนถึงปลายนิ้ว ผ้าขนหนูสองผืนพันแขนสองข้าง ผ้าขนหนูอีกสองผืนพันน่องสองข้าง ส่วนต้นขาผมฝังเข็มอยู่ รอให้ถอนเข็มแล้วค่อยพันครับ"

แม่จ้าวนั่งยองๆ ลงบนพื้น ตัดถุงพลาสติกซีลสูญญากาศออก

น้ำยาอุ่นๆ ถูกเทลงในกะละมังเคลือบ ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมา

เธอกดผ้าขนหนูผืนแรกลงไปในน้ำยา ชุบให้เปียกชุ่ม แล้วบิดหมาด

น้ำยาสีน้ำตาลเข้มซึมออกมาจากเส้นใยของผ้าขนหนู แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเผ็ดร้อน

แม่จ้าวประคองแขนขวาของจ้าวเสี่ยวหลงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เริ่มพันผ้าขนหนูชุบน้ำยาอุ่นๆ เป็นวงๆ ตั้งแต่ข้อไหล่ลงมา

ลูกตาของจ้าวเสี่ยวหลงกลอกไปมา

นั่นคือปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณต่อการกระตุ้นด้วยอุณหภูมิ

บ่งบอกว่าเส้นทางการรับความรู้สึกของเขายังไม่ถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์

ผ้าขนหนูผืนที่สองพันรอบแขนซ้าย

ผืนที่สาม ผืนที่สี่ พันรอบน่องทั้งสองข้างตามลำดับ

ความร้อนจากผ้าขนหนูชุบน้ำยาซึมลึกลงไปใต้ผิวหนัง

ความเข้มข้นของส่วนประกอบออกฤทธิ์ของโท่วกู่เฉ่าในน้ำยาที่มีอุณหภูมิสูงนั้นสูงลิบลิ่ว สรรพคุณทางเภสัชวิทยาของมันก็คือการเปิดเกราะป้องกันของผิวหนัง ชักนำส่วนประกอบที่กระตุ้นการไหลเวียนเลือดของตัวยาอีกห้าชนิดให้ทะลวงลึกเข้าสู่ชั้นกล้ามเนื้อและเยื่อหุ้มกระดูก

ฤทธิ์ยาอุ่นๆ และเข็มเงินสามเล่มบนเส้นลมปราณหยางหมิงออกฤทธิ์พร้อมกัน

พลังทั้งสองสายไหลมาบรรจบกันในแขนขาทั้งสี่ที่ฝ่อลีบของจ้าวเสี่ยวหลง

สองนาที

กล้ามเนื้อแบนราบที่แทบจะแนบติดกับกระดูกต้นขาบริเวณรอบจุดฝูทู่บนต้นขาด้านหน้าของจ้าวเสี่ยวหลง เริ่มเกิดอาการกล้ามเนื้อกระตุก

ไม่ใช่การหดเกร็งของกล้ามเนื้อทั้งมัด ทว่าเป็นการเต้นกระตุกของเส้นใยกล้ามเนื้อมัดเล็กๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ ราวกับมีปลาพุ่งชนชั้นน้ำแข็งใต้ผิวทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง

การเต้นกระตุกพุ่งทะยานจากจุดฝูทู่ขึ้นไปจนถึงจุดปี้กวน และลุกลามลงไปจนถึงเหนือข้อเข่า

ซุนจวินขยับแว่นสายตา

เขาจ้องมองมัดกล้ามเนื้อที่เต้นกระตุกเหล่านั้นอยู่นานสิบวินาที ถึงได้เอ่ยปาก

"อุณหภูมิทำให้หลอดเลือดส่วนปลายขยายตัว ยาช่วยลดแรงต้านทานการนำกระแสประสาท"

ซุนจวินใช้ระบบภาษาของศัลยกรรมประสาท

"หลังจากส่วนประกอบออกฤทธิ์ของโท่วกู่เฉ่าซึมผ่านผิวหนังเข้าไป ปริมาณการไหลเวียนเลือดของระบบไหลเวียนโลหิตระดับไมโครเฉพาะที่ก็เพิ่มสูงขึ้น เซลล์บุผนังหลอดเลือดหลั่งไนตริกออกไซด์กล้ามเนื้อเรียบคลายตัว ปริมาณเลือดเพิ่มขึ้น การที่ปริมาณเลือดเพิ่มขึ้นหมายความว่ามีออกซิเจนและกลูโคสถูกส่งไปยังรอยต่อระหว่างประสาทและกล้ามเนื้อมากขึ้น"

เขาหยุดไปชั่วครู่

"ผนวกกับการกระตุ้นรีเฟล็กซ์อาร์กบริเวณอวัยวะภายในจากการฝังเข็มจุดจู๋ซานหลี่ ความตึงตัวของเส้นประสาทเวกัสเพิ่มสูงขึ้น การบีบตัวของกระเพาะอาหารและลำไส้เร็วขึ้น ประสิทธิภาพในการดูดซึมสารอาหารก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย"

"นี่คือการโจมตีขนาบทั้งสองทิศทาง บังคับปลุกรอยต่อระหว่างประสาทและกล้ามเนื้อที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น"

ซุนจวินเงยหน้าขึ้น ปรายตามองหลินอี้แวบหนึ่ง

"ศิษย์น้องเล็ก ตำรับยารักษาภายนอกผนวกกับวิธีฝังเข็มชุดนี้ของนาย ร้ายกาจกว่าเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าฟื้นฟูของต่างประเทศตั้งเยอะแน่ะ เครื่อง FES ทำมาครึ่งปี กล้ามเนื้อต้นขาด้านหน้าของเขายังไม่กระตุกเลยสักนิด นายลงมือแค่ยี่สิบนาที มัดกล้ามเนื้อก็เริ่มปล่อยประจุไฟฟ้าเองแล้วเหรอเนี่ย"