ตอนที่ 241 กระบี่ปราบสยงป้า บารมีสะเทือนพรรคใต้หล้า!

ตอนที่ 241 กระบี่ปราบสยงป้า บารมีสะเทือนพรรคใต้หล้า!

หลิวหยางสัมผัสได้ถึง "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" ที่เหมือนกับขุนเขาลูกใหญ่ ถูกทลายลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็ถูกซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ ปราณแท้วิถียุทธ์จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าไป ก่อตัวทับถมเป็นภูเขาอีกครั้ง

จนในที่สุด มันก็ค่อยๆ บดขยี้พลานุภาพของ "ดรรชนีสามประสาน" ที่เกิดจากการควบแน่นของพลังแห่งฟ้าดินจนแทบจะกลายเป็นวัตถุธาตุ ให้สลายหายไปจนหมดสิ้น!

หลิวหยางร้องตะโกนในใจว่าสะใจโว้ย!

เขาบรรลุขอบเขตมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์มาเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว!

ตลอดเจ็ดสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีใครสามารถทำลายหรือเจาะทะลุโล่กระบี่ของเขาได้เลย

พลังป้องกันไร้เทียมทาน!

แต่นั่นก็ทำให้เขาแอบกลัดกลุ้มอยู่เหมือนกัน

พลังป้องกันมันไร้เทียมทานเกินไป จนยากที่จะหาใครมาช่วยขัดเกลาและข้ามขีดจำกัดให้เขาได้

แต่วันนี้ เพียงแค่กระบวนท่าเดียวของสยงป้า ก็ทำให้เขาได้ดำดิ่งลงไปในสภาวะที่โล่กระบี่ถูกทำลายและซ่อมแซมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันทำให้เขามองเห็นทิศทางในการซ่อมแซมและจุดที่ยังสามารถพัฒนา "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" ให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นได้อย่างชัดเจน

และสิ่งนี้ ก็ทำให้เขาบังเกิดความเข้าใจลึกซึ้งมากมายในเวลาอันสั้น!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ผ่านศึกนี้ไป "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" ของเขาก็จะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น พลังป้องกันจะยิ่งทวีความไร้เทียมทานมากขึ้นไปอีก

และโดยเนื้อแท้แล้ว "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" ก็คือการหลอมรวมพลังทุกสายและความเข้าใจทั้งหมดของเขาเข้าด้วยกัน

บนโล่กระบี่นี้ ไม่เพียงแต่รวบรวมแก่นแท้ ปราณ และวิญญาณของเขาไว้เท่านั้น แต่ยังผสานเจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นต้น และความเข้าใจในวิถีแห่งไท่เก๊กเอาไว้อีกด้วย

ความก้าวหน้าของ "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" ก็เท่ากับความก้าวหน้าโดยรวมของตัวเขาเอง!

ไม่ต้องดูอื่นไกล ลำพังแค่เจตจำนงกระบี่หยินหยาง ก็ก้าวหน้าพุ่งทะยานเข้าใกล้ระดับ "ขั้นสูง (大成 - ต้าเฉิง)" ไปอีกก้าวใหญ่แล้ว!

"กำไรเน้นๆ!"

หลิวหยางลอบทอดถอนใจ การได้ประลองกับสยงป้า ทำให้เจตจำนงกระบี่หยินหยางของเขายกระดับขึ้นมาได้ขนานใหญ่

แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มแล้ว!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า...

หลังจากเอาชนะสยงป้าได้ เขาก็จะมีชื่อติดอันดับบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ด้วย!

เมื่อใดที่ทะยานขึ้นสู่ทำเนียบมหาปรมาจารย์ เขาก็จะรวบรวมโชคชะตาจากทั้งสามทำเนียบได้สำเร็จ!

ต่อให้จะยังไม่ได้คว้าอันดับหนึ่งทั้งสามทำเนียบ แต่การมีโชคชะตาสามทำเนียบสถิตอยู่ในร่าง ก็เทียบเท่ากับการรวบรวมโชคชะตาแห่ง "ฟ้าและดิน" ที่สมบูรณ์แล้ว

นี่คือการแปรเปลี่ยนทางคุณภาพ!

มีกับไม่มี ความแตกต่างมันห่างชั้นกันมหาศาล!

หากมองจากมุมของโชคชะตา การมีโชคชะตาทั้งสามทำเนียบสถิตอยู่ในร่าง ถือเป็นการแปรเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว!

เพราะนี่คือการได้รับโชคชะตาแห่ง "ฟ้าและดิน" ที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง!

ในอนาคต ต่อให้คว้าอันดับหนึ่งทั้งสามทำเนียบได้ มันก็แค่ได้รับโชคชะตาแห่ง "ฟ้าและดิน" มากขึ้นเท่านั้น

เพิ่มแค่ปริมาณ แต่ไม่ได้เปลี่ยนคุณภาพ!

แน่นอนว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการคว้าอันดับหนึ่งทั้งสามทำเนียบ ย่อมไม่ใช่แค่เรื่องที่โชคชะตาแห่ง "ฟ้าและดิน" พุ่งกระฉูดหรอก แต่มันเกี่ยวพันไปถึงการเข้าควบคุม "สามทำเนียบแห่งฟ้าดิน" ต่างหาก

สำหรับหลิวหยางในตอนนี้ การควบคุมสามทำเนียบแห่งฟ้าดินยังเป็นเรื่องของอนาคต สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ การรวบรวมโชคชะตาสามทำเนียบ เพื่อเร่งความเร็วในการ "ฟาร์ม (挂机 - ปล่อยบอท)" ของเขาต่างหาก!

เพื่อให้ "ตัวแทนฟาร์มอัตโนมัติ" ฝึกกระบี่ได้เร็วขึ้น และบรรลุความเข้าใจได้มากขึ้น!

เพื่อเร่งให้เจตจำนงกระบี่หยินหยางทะลวงสู่ขั้นสูงได้เร็วที่สุด!

จากการประลองกับสยงป้า หลิวหยางก็พอจะประเมินพลังฝีมือโดยคร่าวๆ ของบรรดามหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้แล้ว!

ด้วยเจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นต้นในตอนนี้ การจะบุกทะลวงเข้าสู่สิบอันดับแรกของทำเนียบมหาปรมาจารย์นั้นไม่มีปัญหา

แต่หากคิดจะกวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ เพื่อคว้าอันดับหนึ่งในสามทำเนียบ พลังฝีมือแค่นี้ยังขาดไปนิด ยังไม่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

มีเพียงตอนที่เจตจำนงกระบี่หยินหยางบรรลุขั้นสูงเท่านั้น ถึงจะเป็นเวลาที่เขาสามารถกวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้อย่างแท้จริง!

ในช่วงเวลาสั้นๆ หลิวหยางมีความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว

และในขณะเดียวกัน สถานการณ์ในสนามประลองก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

"อย่างที่คิดไว้ ไม่ไหวจริงๆ ยังห่างชั้นอยู่อีกไกล....."

สยงป้ามองดูตัวเองที่ทุ่มเทสุดกำลัง เผาผลาญแก่นแท้ ปราณ และวิญญาณจนแห้งเหือด งัดเอาวิชาทุกแขนงที่มีออกมาใช้จนหมดเกลี้ยง แม้แต่ท่าไม้ตายก้นหีบอย่าง "ดรรชนีสามประสาน" ก็ยังไม่สามารถเจาะ "กระดองเต่า" ของหลิวหยางได้

สยงป้าส่ายหน้าด้วยความหวาดผวาปนสิ้นหวัง

วินาทีนี้ เขาหมดหวังอย่างสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆ!

ยอมแพ้แบบหมดรูป สยบให้อย่างใจจริง!

เขาทุ่มเทจนหมดหน้าตัก งัดไพ่ตายทุกใบที่ซ่อนเร้นอยู่ออกมาใช้จนหมดแล้ว แต่กลับทำได้แค่สั่นคลอน "กระดองเต่า" ของหลิวหยางเท่านั้น ระยะห่างจากการทำลายมัน ยังห่างไกลกันถึงแสนโยชน์!

ช่องว่างของพลังฝีมือนี้ มันกว้างใหญ่จนเหนือจินตนาการจริงๆ!

การที่ไม่สามารถเจาะ "กระดองเต่า" ของหลิวหยางได้ นั่นหมายความว่า หลิวหยางสามารถกางกระดองเต่า แล้วถือกระบี่วิ่งไล่ฟันเขาได้สบายๆ

หากเป็นการต่อสู้เป็นตายจริงๆ เขาคงไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะตอบโต้

คงถูกวิ่งไล่ฟันจนตายอย่างอนาถ!

ข้อพิสูจน์ในเรื่องนี้ ก็เห็นได้ชัดเจนตั้งแต่ตอนที่หลิวหยางยังอยู่ขอบเขตปรมาจารย์ แล้วฝืนสังหารมหาปรมาจารย์เอ๋าป้ายได้แล้ว

อีกฝ่ายไม่มีทางสู้เลยแม้แต่น้อย!

หลิวหยางโด่งดังไปทั่วใต้หล้า สะเทือนไปทั่วเสินโจวในฉายา "เทพเต่าเสวียนอู่แห่งเสินโจว"!

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า หลิวหยางจะเป็นแค่เต่าแก่ที่เอาแต่ยืนรับตีนโดยไม่ตอบโต้อย่างเดียวนะ

ตรงกันข้าม การที่หลิวหยางสังหารมหาปรมาจารย์แมนจูนับร้อยคนติดต่อกัน มันเป็นข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดว่า กระบี่ของหลิวหยางนั้นก็คมกริบและอำมหิตสุดๆ!

แม้ชื่อเสียงด้านความคมของกระบี่ จะไม่โด่งดังเท่า "กระดองเต่า" ของเขา แต่รับรองว่ามันเป็นกระบี่ที่รับมือได้ยากโคตรๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เจตจำนงกระบี่หยินหยางยังบรรลุขั้นต้นแล้ว พลานุภาพของมันจะกากไปได้ยังไง?!

การฟาดฟันกระบี่แต่ละครั้ง ล้วนแฝงอานุภาพระดับเทวะทั้งสิ้น!

หากต้องเผชิญหน้ากันตรงๆ เขาสยงป้าจะรับกระบี่ได้สักกี่เพลงกันเชียว?!

เมื่อคิดทะลุปรุโปร่งถึงจุดนี้ สยงป้าก็กระจ่างแจ้งทันที สายตาที่เขามองไปยังหลิวหยางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่สู้ก็ไม่รู้ แต่พอสู้แล้วก็ต้องตกใจแทบช็อก!

ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์อันดับหนึ่งแห่งเสินโจวอย่างหลิวหยาง น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาคิดไว้มาก และวิปริตสุดๆ ด้วย!

"จอมยุทธ์น้อยหลิว พลังฝีมือลึกล้ำหาที่เปรียบไม่ได้!"

"สยงป้าขอสยบด้วยความเต็มใจ!"

สยงป้าที่มีใบหน้าซีดเซียว และลมหายใจติดขัด ประสานมือยอมรับความพ่ายแพ้ในทันที!

หลิวหยางได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบางๆ เก็บกระบี่เจินหยางเข้าฝัก พลางหัวเราะ: "ประมุขสยงป้า สมกับเป็นยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์โดยแท้ ความสำเร็จด้านวิทยายุทธ์ของท่าน ทำให้หลิวหยางคนนี้ต้องขอคารวะเช่นกัน!"

"การประลองในวันนี้ ทำให้ข้าได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลเลยทีเดียว!"

สยงป้าได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก

ทั้งสองยุติการต่อสู้ หลิวหยางเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะ!

เบื้องล่าง ณ บริเวณหน้าประตูสำนักพรรคใต้หล้า ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างฮือฮาและส่งเสียงอุทานออกมา

"ชนะแล้ว! จอมยุทธ์น้อยหลิวชนะแล้ว!"

"แม้ผลลัพธ์จะไม่ได้เหนือความคาดหมาย และไม่ได้มีเรื่องพลิกโผอะไร แต่กระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิวนี่มันจะแข็งแกร่งเกินไปหน่อยไหม?!"

"กระบวนท่าสุดท้ายของท่านประมุขสยงป้า ถึงขั้นควบแน่นเป็นดรรชนีแห่งฟ้าดินได้ตั้งสามนิ้ว แต่กลับทำได้แค่สั่นคลอนกระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิวเท่านั้น ยังห่างไกลจากการทำลายอีกแสนโยชน์ พลังป้องกันของจอมยุทธ์น้อยหลิว ไร้เทียมทานและไร้พ่ายในใต้หล้าจริงๆ!"

"ต่อให้บรรพชนระดับเทวะเสด็จมาเอง ก็คงทำลายไม่ได้หรอกมั้ง?!"

"มันน่าสะพรึงกลัว และหนาเตอะกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้มาก!"

"สมกับเป็นเต่าเฒ่าอันดับหนึ่งแห่งเสินโจวของพวกเราจริงๆ ความหนาของกระดองเต่าอันนี้ มันน่าสิ้นหวังและวิปริตหลุดโลกไปแล้ว!"

"อย่าว่าแต่มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าคนอื่นๆ เลย ต่อให้เป็นพวกเราที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ยังถูกกระแทกจนจิตใจแห่งเต๋าแตกสลาย เริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองไปแล้ว! จอมยุทธ์น้อยหลิวฝึกฝนมายังไงกันเนี่ย? เพิ่งบรรลุขอบเขตมหาปรมาจารย์มาแค่เจ็ดสิบปี พลังฝีมือก็แทบจะกวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้อยู่แล้ว!"

"ปีศาจ ปีศาจของแท้! อย่าว่าแต่ทำเนียบมหาปรมาจารย์เลย ข้าอุตส่าห์อดทนฝึกฝนมาตั้งห้าหกร้อยปี ทุกวันนี้ยังไปไม่ถึงระดับสูงสุดของขอบเขตมหาปรมาจารย์เลยด้วยซ้ำ!"

"ความห่างชั้นมันมากเกินไปแล้ว!"

"ไม่ใช่แค่ห่างชั้นกับจอมยุทธ์น้อยหลิวนะ แต่พวกเราก็ยังห่างชั้นกับสยงป้าแห่งพรรคใต้หล้ามากๆ ด้วย! ใครจะไปรู้ล่ะว่า สยงป้าจะซ่อนพลังฝีมือไว้ลึกขนาดนี้ พลังฝีมือของเขา แทบจะไม่ด้อยไปกว่าสิบอันดับแรกของทำเนียบมหาปรมาจารย์เลยด้วยซ้ำ!"

"แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าดินแดนหมื่นราชวงศ์ จะสามารถให้กำเนิดยอดฝีมืออย่างสยงป้าขึ้นมาได้!"

"เป็นพวกเราเองที่หยิ่งผยองเกินไป คิดว่านอกจากเสินโจวแล้ว จะไม่มียอดฝีมืออยู่อีก!"

เบื้องล่าง บรรดามหาปรมาจารย์วิถียุทธ์ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างร้องฮือฮา สูดลมหายใจเย็นเยือก และตกตะลึงอย่างหาที่สุดไม่ได้

การประลองระหว่างหลิวหยางกับสยงป้า ได้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ทำเอาขนลุกซู่ และต้องร้องอุทานเรียกหาแต่คำว่าปีศาจ!