ตอนที่ 24 สำนักเทียนเต้าขอเชิญทุกท่านชมดอกไม้ไฟสักครา
ตอนที่ 24 สำนักเทียนเต้าขอเชิญทุกท่านชมดอกไม้ไฟสักครา
ตอนที่ 24 สำนักเทียนเต้าขอเชิญทุกท่านชมดอกไม้ไฟสักครา
ห่างออกไปหลายลี้ เหล่ายอดฝีมือต่างมองดูภาพนี้ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
"สำนักเทียนเต้าจบสิ้นแล้ว!"
"คนโง่จากที่ใดก็ไม่รู้ ถึงกับบังอาจไปท้าทายสำนักหลิงหลาง ช่างหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!"
"สำนักเทียนเต้าครานี้ เกรงว่าแม้แต่เศษซากก็คงไม่เหลือ!"
"เสียดายก็แต่ชีพจรปราณนี้ ถูกสำนักหลิงหลางครอบครองไป พวกเราก็คงไม่มีโอกาสแล้ว"
คนไม่น้อยต่างพากันเสียดายอยู่ในใจ
อย่างไรเสียชีพจรปราณ ก็คือเนื้อชิ้นมันชิ้นหนึ่ง
เพียงแต่ตกอยู่ในมือของสำนักหลิงหลางแล้ว ต่อให้มีความแข็งแกร่งของบางสำนักไม่ด้อยไปกว่าสำนักหลิงหลาง ก็ไม่กล้าไปแย่งชิง
ที่ด้านหลังของสำนักหลิงหลาง มีสำนักหลิงเซียวเป็นที่พึ่งอยู่นะ!
"ซูไป๋ ไปตายซะ!"
ใบหน้าของหลิงหลางเซวียนดุร้าย ตวาดลั่นเสียงหลง ชักกระบี่ฟันออกไปอย่างแรง!
วิ้ง!
กระบี่ปราณสั่นระรัว ส่งเสียงกระบี่ร่ำร้องเป็นระยะ ประกายกระบี่อันเจิดจรัสพาดผ่านร้อยจ้าง ผ่านขอบฟ้าไปในพริบตา เล็งตรงไปที่หัวของซูไป๋ฟันลงมา
กระบี่นี้ไวปานสายแลบ เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าของซูไป๋แล้ว
ทว่า ต่อเรื่องนี้ ซูไป๋กลับทำราวกับมองไม่เห็น แม้แต่จะขยับกายสักนิดก็ยังคร้านจะขยับ
"เจ้าหมอนี่บ้าไปแล้วหรือ?"
"เผชิญกับการโจมตีอันดุดันเช่นนี้ กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง หรือว่าตกใจจนโง่ไปแล้ว?"
"หึหึ....... คาดว่าคงถูกกระบี่นี้ ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว!"
ผู้คนที่เฝ้าชมการต่อสู้อยู่โดยรอบวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
ส่วนคนของสำนักหลิงหลาง กลับเผยสีหน้าเย็นชา
ในความทรงจำของพวกเขา แม้ซูไป๋เจ้าสำนักสำนักเทียนเต้าจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น จะไปต้านทานการโจมตีของหลิงหลางเซวียนผู้เป็นขอบเขตสร้างรากฐานขั้นเก้าได้อย่างไร?
ฉัวะ!
ในเวลานี้เอง ความเปลี่ยนแปลงอันคาดไม่ถึงก็บังเกิดขึ้น!
เห็นเพียง ซูไป๋ยกมือขวาขึ้น ยื่นนิ้วชี้ออกไป ดีดไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา!
นิ้วมือของเขาประกายใสกระจ่าง แผ่รัศมีเซียนจางๆ ดีดนิ้วออกไปคราหนึ่ง กระบี่ยาวในมือของหลิงหลางเซวียนก็เปราะบางราวกับเต้าหู้ก้อนหนึ่ง
แกรก!
กระบี่ยาวหักสะบั้น กลายเป็นเศษซากปลิวว่อนเต็มฟ้า ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน!
"หืม?"
เห็นภาพนี้ คนของสำนักหลิงหลางที่เดิมทีมีใบหน้ายิ้มเยาะพลันสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ต่างเผยสีหน้าตื่นตะลึงออกมา
"ซี้ด!!"
"นี่คือพลังดรรชนีอันใดกัน ถึงกับดีดกระบี่ประจำตัวของเจ้าสำนักหักได้ในนิ้วเดียว?"
"ล้อกันเล่นใช่หรือไม่?"
ต้องรู้ก่อนว่า กระบี่ประจำตัวในมือของหลิงหลางเซวียน คือศัสตราวุธปราณ ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐาน ไม่มีทางทำลายมันได้อย่างเด็ดขาด!
"นี่.... นี่เป็นไปได้อย่างไร?"
"เจ้าเป็นใครกันแน่?!"
ใบหน้าของหลิงหลางเซวียนเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รูม่านตากดหดลงเหลือขนาดเท่าปลายเข็ม ดวงตาเบิกกว้างจนกลมโต
เขามองดูซูไป๋ด้วยความตื่นตะลึงเป็นที่สุด ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
นิ้วเดียวสะบั้นศัสตราวุธปราณ!
ความหนาวเหน็บสายหนึ่งผุดขึ้นมาจากใจของเขา ทำให้เขารู้สึกหนังหัวชาหนึบ!
เขาไม่เคยเห็นใคร ที่ดีดนิ้วเดียวก็ทำลายศัสตราวุธปราณชิ้นหนึ่งแหลกเป็นผุยผงได้มาก่อน!
วิธีการเช่นนี้ ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนเลย!
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์บางคนของสำนักหลิงหลางก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล คิดจะหันหลังหนีไป ทว่ากลับพบว่าร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แล้ว
ในเวลาเดียวกัน คำพูดอันแผ่วเบาสายหนึ่งก็ดังออกมาจากปากของซูไป๋ สะท้อนก้องไปทั่วทั้งขอบฟ้า
"ทุกท่านเดินทางมาไกล คาดว่าคงเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง สำนักเทียนเต้าขอเชิญทุกท่านชมดอกไม้ไฟสักครา เพื่อผ่อนคลายอารมณ์"
ตามการดีดนิ้วอย่างแผ่วเบาของซูไป๋ คนของสำนักหลิงหลางที่ถูกตรึงอยู่กลางอากาศ หนึ่งในอาวุโสขอบเขตสร้างรากฐาน ก็ถูกพลังที่ไร้ลักษณ์พาร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงส่งด้วยเสียงฟึ่บ
"ตู้ม!"
ในเวลาต่อมา ลูกไฟขนาดใหญ่ดวงหนึ่งก็ระเบิดออก กลืนกินร่างของเขาเข้าไปด้านใน แหวนมิติลงมาวงหนึ่งร่วงหล่นลงมา ถูกซูไป๋รับไว้ได้อย่างมั่นคง
จากนั้น คนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่.......
"ตู้ม!"
"ตู้ม ตู้ม!"
"ตู้ม ตู้ม ตู้ม!"
"ดอกไม้ไฟ" อันงดงามตระการตาดอกแล้วดอกเล่าพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงส่ง เจิดจรัสบาดตา ยิ่งใหญ่อลังการหาใดเปรียบ
ที่อยู่ไม่ไกล ไม่ว่าจะเป็นคนของเมืองอวิ๋นสุ่ย หรือยอดฝีมือสำนักอื่นที่ถูกดึงดูดมาจากการสัญจรของสำนักหลิงหลาง ขอเพียงเป็นคนที่ได้เห็นภาพนี้ ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความหนาวเหน็บ!
สำนักหลิงหลางที่ตั้งตระหง่านมาสามร้อยปี จบสิ้นแล้ว!
จบสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว!
"เจ้าสำนักของสำนักเทียนเต้า มีความแข็งแกร่งระดับใดกันแน่?"
"ดีดนิ้วสยบคนนับพันของสำนักหลิงหลางทั้งหมด ในนั้นยังมี ยอดฝีมืออย่างหลิงหลางเซวียนอยู่ด้วย ยากจะจินตนาการได้จริงๆ!"
"สำนักหลิงหลางคือสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของสำนักหลิงเซียว ครานี้สำนักหลิงเซียวเกรงว่าจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่!"
"สำนักหลิงเซียวนะ! สำนักระดับห้าร้อยอันดับแรกของพันธมิตรเซียนนะ! ไม่รู้ว่าสำนักเทียนเต้านี้จะต้านทานโทสะของสำนักหลิงเซียวไหวหรือไม่"
เสียงพึมพำแผ่วเบาสายแล้วสายเล่า ดังแว่วอยู่ในกลุ่มคนไม่ขาดสาย
ก่อนที่ซูไป๋จะลงมือ ไม่เคยมีใครคิดมาก่อนเลยว่าสำนักหลิงหลางจะพ่ายแพ้ได้อย่างน่าอนาถถึงเพียงนี้!
"ท่านอาจารย์ ช่างสง่างามเหลือเกิน!"
ภายในสำนักเทียนเต้า ศิษย์หลายคนต่างพากันมองจนตาค้างไปหมดแล้ว
"เมื่อใดที่มีความแข็งแกร่งเหมือนท่านอาจารย์ ก็คงจะควบคุมชะตากรรมของตนเองได้แล้วกระมัง?" หลายคนต่างพากันคิดเช่นนี้
"ซูไป๋ เจ้ามันปีศาจ มัน อสูรร้าย! "
ใบหน้าของหลิงหลางเซวียนบิดเบี้ยว
เสียงของเขาคุ้มคลั่ง อัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้นและเกลียดชัง
"ท่านบรรพชนไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"
"สำนักหลิงเซียวก็ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"
"เจ้าต้องตายสถานเดียว!!"
ใบหน้าของหลิงหลางเซวียนดุร้าย ส่งเสียงคำรามลั่น!
ใบหน้าของซูไป๋ราบเรียบ ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
จากนั้น เสียงอันแผ่วเบาของเขาก็ดังออกไป สะท้อนก้องทั่วทั้งฟ้าดิน คนของเมืองอวิ๋นสุ่ยที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้ยังสามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน
"ผู้ใดรุกรานสำนักเทียนเต้าของข้า ฆ่าโดยไม่ละเว้น!"
"ผู้ใดรังแกศิษย์ของข้า ต่อให้แข็งแกร่งก็ต้องถูกสะบั้น!"
"หากมีใครมารุกรานอีก สำนักหลิงหลาง ก็คือจุดจบของพวกเจ้า!"
คำพูดดังก้องกังวาน ระเบิดออกบนท้องฟ้า เนิ่นนานไม่จางหาย
"ช่างห้าวหาญเหลือเกิน!"
"ไอ้พวกเศษสอยของสำนักหลิงหลางนั่น ฆ่าได้ดีนัก!"
"ฮ่าฮ่า! สมน้ำหน้า!"
"นี่ถึงจะเป็นแบบอย่างของพวกเรา ถือกระบี่ท่องหล้า จะไปกลัวสิ่งใด!"
สำหรับคนธรรมดาของเมืองอวิ๋นสุ่ย สิ่งที่ซูไป๋ทำลงไป ย่อมเป็นการระบายโทสะให้แก่พวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย!
สำนักประเภทสำนักหลิงหลางนี้ กินคนไม่เลือก ศิษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ก็สามารถขูดรีดเงินทองของคนธรรมดาได้ตามใจชอบ ฆ่าคนปิดปากได้ตามอำเภอใจ
ยามปกติไม่มีใครจัดการสำนักหลิงหลางได้ ชาวบ้านต่างพากันหลบเลี่ยงคนของสำนักหลิงหลางแทบไม่ทัน
วันนี้ ในที่สุดก็กรรมตามสนองแล้ว!
ส่วนยอดฝีมือของสำนักอื่น ต่างพากันเงียบงัน
เบื้องหลังคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ พวกเขาสัมผัสได้ถึง ความเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของเขา!
ฆ่าโดยไม่ละเว้น!
ต่อให้แข็งแกร่งก็ต้องถูกสะบั้น!
ในเวลานี้ ทุกคนที่มองไปยังซูไป๋ พลันมีความยำเกรงเพิ่มขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง
ไม่ว่าสุดท้ายแล้วสำนักเทียนเต้าจะต้านทานการล้างแค้นของสำนักหลิงเซียวได้หรือไม่ อย่างน้อยความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวนี้ ก็เพียงพอจะทำให้ทุกคนเกิดความเลื่อมใสขึ้นมาได้
ทว่าเมื่อเทียบกันแล้ว คนของสำนักหลิงหลาง กลับตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างลึกล้ำ
พวกทำได้เพียงเบิกตากล้างมองดูคนในสำนักของตนลอยขึ้นฟ้าไปทีละคน กลายเป็นดอกไม้ไฟสายแล้วสายเล่าสลายหายไปในความว่างเปล่า
เพียงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงชั่วครู่ ศิษย์นับพันคนของสำนักหลิงหลาง ย่อยยับไปหมดทั้งกองทัพ!
เหลือเพียงหลิงหลางเซวียนคนเดียว!
"ตุ้บ!"
หลิงหลางเซวียนถึงกับเข่าอ่อนทั้งสองข้าง คุกเข่าหมอบลงกับพื้น
ใบหน้าของเขาไร้สีเลือด ในใจหวาดกลัวถึงขีดสุด ไม่กล้ามีความคิดโอหังอีกต่อไปแม้แต่น้อย
"ละ รบกวนไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!"
"ข้ายินดียกทุกสิ่งให้! ข้ายินดีนับท่านเป็นนาย! ขอร้องท่านไว้ชีวิตข้าสักสายเถิด!!"
"ไว้ชีวิตข้าด้วย!"
หลิงหลางเซวียนในยามนี้ จะยังมีท่าทางหยิ่งยโสเหมือนก่อนหน้านี้ได้อย่างไร?
เขาไม่อยากตาย!
เขาเป็นยอดฝีมือขอบเขตสร้างรากฐานขั้นเก้า ยามปกติยามที่ไปที่ใด ทุกคนต่างพากันกราบไหว้ ร้องเรียกเขาว่าบรรพชน
หากตายไป ทุกสิ่งย่อมหมดสิ้น!
ซูไป๋มองดูเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "รู้อย่างนี้แล้ว เหตุใดจึงทำตั้งแต่แรก?"
ตู้ม!
ซูไป๋ดีดนิ้วคราหนึ่ง
หลิงหลางเซวียนก็กลายเป็นลูกไฟดวงหนึ่งเช่นกัน พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงส่งเหนือสิบลี้ จากนั้น ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง
ดอกไม้ไฟที่อลังการที่สุดดวงหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า!
หลิงหลางเซวียน ตาย!
…………