ตอนที่ 21 แข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
ตอนที่ 21 แข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
ตอนที่ 21 แข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
"สำนักยังแจกจ่ายหินปราณด้วยหรือ?!"
เมื่อมองดูหินปราณในถุงเก็บของในมือ นอกจากเย่ชิงเหยาที่ไม่รู้เรื่องมูลค่าของหินปราณเลยสักนิดที่มีสีหน้ามึนงงแล้ว ศิษย์อีกสามคนต่างพากันตะลึงงันไปทั้งหมด
สำนักที่แจกหินปราณ มองไปทั่วทั้งมหาภิภพ ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
หินปราณขั้นต่ำก้อนหนึ่ง ราคาในตลาดมืดอย่างน้อยอยู่ที่สองพันตำลึงทองขึ้นไป อีกทั้งยังมีราคาแต่ไม่มีของ
โดยเฉพาะเซียวเหยียน ความรู้สึกของเขาต่อเรื่องนี้ลึกซึ้งและตรงไปตรงมาที่สุด
เพราะผลกำไรสุทธิจากการดำเนินงานอย่างยากลำบากมาตลอดทั้งปีของตระกูลเซียวทั้งหมดในตลาดทั้งหกแห่งของเมืองอวิ๋นสุ่ย ก็ยังไม่แน่ว่าจะถึงหนึ่งพันตำลึงทองเลย
ส่วนหินปราณ ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิด!
เซียวหลิงซีก็ปรากฏสีหน้าประหลาดใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เช่นกัน ตระกูลเซียวเป็นตระกูลใหญ่ แต่หินปราณก็จัดว่าเป็นทรัพยากรที่ขาดแคลน แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่เคยได้รับการแบ่งปันเลยแม้แต่ก้อนเดียว!
"อาจารย์ ของมีค่าปานนี้ ศิษย์จะกล้ารับได้อย่างไร!" จูเก๋อเฟิงรีบปฏิเสธ สิ่งนี้มันล้ำค่าเกินไปแล้ว!
มีมูลค่ามากกว่าหมื่นทองเชียวนะ!
นี่คือนับเป็นจำนวนเงินมหาศาลที่เขาไม่สามารถมองเห็นได้ชั่วชีวิต!
แม้จะเป็นสำนักหลิงเซียว ก็สามารถเข้าไปได้อย่างง่ายดาย และเพียงพอที่จะซื้อเคล็ดวิชาหลิงเซียวบทหลอมรวมปราณครบชุดได้เลยทีเดียว!
ส่วนสำนักอื่นๆ ถึงกับสามารถซื้อโอสถสร้างรากฐานได้เม็ดหนึ่งแล้ว!
"อาจารย์ พวกเราเอาไว้ไม่ได้!"
เซียวเหยียนและเซียวหลิงซีทั้งสองคนต่างก็ส่ายหน้า สิ่งนี้มันล้ำค่าเกินไปจริงๆ แบกรับไว้ไม่ไหวเลย!
เมื่อเห็นศิษย์พี่ทั้งสามคนเป็นเช่นนี้ เย่ชิงเหยาก็ส่ายหน้าไม่กล้ารับเช่นกัน
เมื่อเห็นดังนี้ ซูไป๋ยิ้มน้อยๆ "พวกเจ้ารู้หรือไม่ ว่าตอนนี้สำนักเทียนเต้าขาดแคลนสิ่งใดมากที่สุด"
ศิษย์ทั้งสี่คนต่างพากันฉงนสนเท่ห์ไม่เข้าใจ
ซูไป๋ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "สิ่งที่ขาดแคลนที่สุด ก็คือศิษย์ที่ยอดเยี่ยม!"
"เมื่อถึงวันหนึ่งที่พวกเจ้า สามารถท่องเที่ยวไปในโลกกว้างได้ด้วยตัวเอง สร้างชื่อเสียงของสำนักเทียนเต้าให้โด่งดัง ยามนั้นจึงจะเป็นช่วงเวลาที่สำนักเทียนเต้าของข้ารุ่งโรจน์และเจิดจรัสที่สุด!"
"โลกใบนี้ ศัตรูจะไม่มาพูดเหตุผล พูดศีลธรรมกับพวกเจ้า มีเพียงหมัดเท่านั้น คือสัจธรรม"
"ดังนั้น หน้าที่เพียงหนึ่งเดียวของพวกเจ้าในตอนนี้ ก็คือการฝึกฝน ฝึกฝน และฝึกฝน ก็คือการแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นไปอีก!"
"จำไว้ มีเพียงความสามารถที่แข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะสามารถปกป้องตัวเอง คุ้มครองสำนักได้!"
คำพูดของซูไป๋เคร่งขรึมและจริงจัง ถ่ายทอดเข้าสู่ข้างหูของคนทั้งสี่ทีละตัวอักษรทีละประโยค
ในใจของพวกจูเก๋อเฟิงต่างตื่นเต้น ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง กำหมัดแน่น ร่างกายอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา
สิ่งที่อาจารย์พูดไม่ผิดเลย มีเพียงความสามารถที่แข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะสามารถปกป้องตัวเอง คุ้มครองสำนักได้!
สำหรับจูเก๋อเฟิงแล้ว เขาต้องการความสามารถเพื่อล้างแค้นให้บิดามารดา!
สำหรับเซียวหลิงซีแล้ว นางต้องการความสามารถเพื่อหลุดพ้นจากตระกูลและจ้าวเป่าเซียว!
สำหรับเซียวเหยียนแล้ว เขาต้องการความสามารถเพื่อเอาชนะหลิวเยี่ยนหราน พิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่ขยะ!
สำหรับเย่ชิงเหยาแล้ว นางต้องการความสามารถเพื่อไปตามหาพี่สาวของตนเอง!
มีเพียงความแข็งแกร่ง พวกเขาจึงจะสามารถครอบครองทุกสิ่งได้!
มีเพียงความแข็งแกร่ง จึงจะสามารถปกป้องตัวเองได้!
มีเพียงความแข็งแกร่ง จึงจะสามารถคุ้มครองสำนักได้!
"ศิษย์น้อมรับคำสั่งอาจารย์!"
แทบจะเป็นชั่วกริยาเดียวกัน ทั้งสี่คนต่างพูดออกมาพร้อมกัน
แทบจะเป็นชั่วกริยาเดียวกัน ความจงรักภักดีต่อสำนักของศิษย์ทั้งสี่คนต่างพุ่งทะยานขึ้นไปถึงเก้าสิบห้า
ห่างจากหนึ่งร้อย เหลือเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
"รีบไปฝึกฝนเถิด ศัตรูอีกมากมาย อยู่ตรงหน้าแล้ว"
ซูไป๋ตบไหล่ของพวกเขาทีละคน กำชับบอก
"ศิษย์ขอตัวลา!"
คนไม่กี่คนคำนับอย่างนอบน้อม หันหลังกลับไปฝึกฝนต่อ
ที่เชิงเขา ยังคงมีคนจำนวนไม่น้อยเฝ้าดูอยู่ ต่างกำลังรอคอยการมาเยือนของยอดฝีมือสำนักหลิงหลางและสำนักหลิงเซียว
............
ห่างออกไปร้อยลี้ สำนักหลิงหลาง ภายในโถงใหญ่
"เพล้ง!"
เสียงขว้างปาสิ่งของ ดังสนั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือนอื้ออึง
"เกินไปแล้วจริงๆ ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!"
"สำนักเทียนเต้าของมันนับเป็นตัวอะไร ถึงกับกล้าฆ่าศิษย์ของพวกเรากว่าร้อยคน ยังมีผู้อาวุโสอีกหนึ่งคน ช่างรนหาที่ตายจริงๆ!"
ภายในโถงใหญ่ คนสิบกว่าคนมารวมตัวกัน แต่ละคนต่างพากันโกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง
ที่ด้านหน้าของพวกเขา มีชายชุดเทานั่งอยู่คนหนึ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ บนร่างกายแผ่จิตสังหารอันดุดันออกมาสายหนึ่ง
ชายผู้นี้รูปร่างกำยำล่ำสัน ดวงตาทั้งสองข้างเย็นชา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันดุร้ายออกมา ซึ่งก็คือเจ้าสำนักหลิงหลาง หลิงหลางเซวียน นั่นเอง!
ยอดผู้บำเพ็ญเพียรช่วงสร้างรากฐานระดับสมบูรณ์ขั้นสูงสุดคนหนึ่ง!
คนสิบกว่าคนในโถงใหญ่ ล้วนแต่เป็นผู้อาวุโสสร้างรากฐานของสำนักหลิงหลาง ผู้อาวุโสสร้างรากฐานสิบกว่าคน ย่อมสามารถเห็นความสามารถของสำนักหลิงหลางได้!
"สำนักเทียนเต้านี้มีที่มาอย่างไร" หลิงหลางเซวียนถามด้วยเสียงเย็นชา
"เรียนเจ้าสำนัก ตามที่สายสืบรายงานมา ดูเหมือนจะเป็นสำนักที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ ไม่มี ยอดฝีมืออะไร มีเพียงเจ้าสำนักคนเดียวที่มีความสามารถไม่เลว สงสัยว่าเป็นจินตาน!" ผู้อาวุโสสร้างรากฐานคนหนึ่งรายงาน
"สำนักตั้งใหม่ สงสัยว่าเป็นจินตาน เช่นนั้นก็ไม่ใช่จินตานน่ะสิ!"
"หึ ในเมื่อเป็นสำนักที่เพิ่งรุ่งเรือง ย่อมไม่มีรากฐานอะไร สำนักเช่นนี้สำนักหลิงหลางของข้าตบเพียงฝ่ามือเดียว ก็สามารถทำลายล้างได้สิบครั้ง ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงอะไรเลย!"
"เจ้าสำนัก ไม่จำเป็นต้องไปถือสาหาความกับสำนักพื้นเมืองเช่นนี้ รอให้พวกเราทำลายสำนักเทียนเต้าแล้ว ก็จับตัวเด็กหญิงคนนั้นไป มอบให้แก่จ้าวเป่าเซียว ถึงเวลานั้นจ้าวเป่าเซียวตบรางวัลโอสถสร้างรากฐานมาให้ไม่กี่เม็ด สำนักหลิงหลางของพวกเราก็สามารถมีผู้อาวุโสสร้างรากฐานเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งถึงสองคนได้แล้ว"
เหล่าผู้อาวุโสสร้างรากฐานต่างพากันส่งเสียงข่มขู่ ไม่เคยเห็นสำนักเทียนเต้าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
ผู้อาวุโสคนที่ตายไปคนนั้น ก็แค่สร้างรากฐานขั้นหนึ่ง ความสามารถอ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเขา ต่อให้ถูกฆ่า พวกเขาก็จะไม่รู้สึกว่าสำนักเทียนเต้าจะแข็งแกร่งปานใด
หลิงหลางเซวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็กล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า "เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายประกาศศึกแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ต้องรับศึก!"
"แจ้งให้ศิษย์และผู้อาวุโสทุกคนที่อยู่ข้างนอก รีบกลับคืนสู่สำนักในทันที พรุ่งนี้เช้าตรู่ก็ออกศึก!"
"แล้วก็ กระจายข่าวการเดินทางของสำนักหลิงหลางของข้าออกไป ให้ผู้คนในเมืองรอบๆ หลายเมืองได้เห็นว่า จุดจบของการมารบกวนสำนักหลิงหลางของข้า จะอนาถเพียงใด!"
............
ห่างออกไปพันลี้ สำนักหลิงเซียว ห้องห้องหนึ่ง
"อะไรนะ พบตัวนังแพศยาเซียวหลิงซีแล้วหรือ"
"อยู่ที่ไหน"
"ทำไมถึงไม่จับตัวกลับมา"
ใบหน้าของจ้าวเป่าเซียวบิดเบี้ยวราวกับภูตผี ส่งเสียงคำรามติดต่อกันไม่หยุด
"เรียนคุณชาย พวกเราเห็นผู้อาวุโสสร้างรากฐานคนหนึ่งของสำนักหลิงหลางถูกฆ่าตายทั้งหมด ดังนั้นพวกเราจึง........" ผู้ดูแลคนหนึ่งกล่าวอย่างสั่นสะท้าน ในใจมีความทุกข์แต่พูดออกมาไม่ได้
ระดับสร้างรากฐานยังไปแล้วไม่กลับคืนมา พวกเขาที่เป็นเพียงพวกหลอมรวมปราณเหล่านี้ ต่อให้เป็นหลอมรวมปราณขั้นแปดขั้นเก้า ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร
"ขยะ! ถังข้าวสาร!"
จ้าวเป่าเซียวโกรธจัด ตบฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง โต๊ะพลันระเบิดกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยในพริบตา
"คุณชาย พวกเราควรทำอย่างไรดี" ผู้ดูแลคนนั้นเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง เขากลัวว่าจ้าวเป่าเซียวจะระบายความโกรธมาที่ตัวเขา
"เหอะ!"
"กองกำลังตั้งใหม่ตัวแค่นี้ ถึงกับกล้ามาท้าทายความน่าเกรงขามของสำนักหลิงเซียวของข้า!"
"กล้ามาลองดีกับผู้มีอำนาจ ช่างไม่รู้จริงๆ ว่าคำว่าตายเขียนอย่างไร!" จ้าวเป่าเซียวแค่นเสียงเหอะกล่าว
"ไปแจ้งท่านผู้ช่วยหลิ่ว ให้เขาส่งผู้อาวุโสฝ่ายนอกมาสองสามคน ไปช่วยพวกเจ้าพาตัวนังแพศยาคนนั้นกลับมา!"
เซียวหลิงซี คือผู้หญิงที่เขาต้องการ ผลลัพธ์กลับหนีไปได้!
สิ่งของที่จ้าวเป่าเซียวเขาต้องการ มีตอนไหนบ้างที่ไม่ได้มาครอบครอง
อัปยศ!
ความอัปยศอันยิ่งใหญ่!
"ผู้น้อยจะไปจัดการในทันที!" ผู้ดูแลคนนี้เช็ดเหงื่อพลางรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว กลัวว่าหากช้าไปก้าวเดียวจะก้าวเข้าสู่เส้นทางน้ำพุสีเหลือง
………