บทที่ 96: Aced กวาดเรียบยกทีม

"เป็นไปได้เหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก"

"เป็นไปได้เหรอ?"

มีเครื่องหมายคำถามโผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำเอาหวังตงหมิงรู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย

แม้เมื่อครู่ฝ่ายเทคนิคจะตรวจสอบคอมพิวเตอร์อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ทว่าเวลานี้หวังตงหมิงกลับยิ่งรู้สึกว่าเฉินผิงอาจจะแฮกเข้ามาในคอมพิวเตอร์ของพวกเขาเข้าจริงๆ แม้มันจะดูเป็นไปไม่ได้ แต่... ใครจะไปรู้ล่ะ เพราะถึงอย่างไรวิทยาลัยเป่ยต้าชิงเหนี่ยวก็มีคำว่าเป่ยต้าอยู่ด้วย... ใครจะไปรู้ว่าไอ้เด็กคนนี้อาจจะเป็นแฮกเกอร์อัจฉริยะก็ได้

แต่ตอนนี้จะมีเวลาไปหาหลักฐานจากไหนกันล่ะ

หากฝีมือของหมอนี่เก่งกาจถึงขั้นนั้นจริง ต่อให้ไปสืบหา คาดว่าก็คงตรวจไม่พบอะไรอยู่ดี

นอกจากนี้ ความจริงการรั่วไหลก็ไม่ได้เกิดจากฝีมือของแฮกเกอร์เพียงอย่างเดียว

หากเป็นฝีมือมนุษย์ เกิดมีเกลือเป็นหนอนขึ้นมาล่ะ?

แม้เรื่องนี้จะดูเป็นไปไม่ได้เช่นเดียวกัน แต่... หวังตงหมิงกลับค้นพบวิธีแก้ปัญหาในทันที "เซียวเซียว หยุดใช้คลังคำศัพท์ปัจจุบัน ให้ศาสตราจารย์หลายท่านออกโจทย์กันสดๆ หน้างานเลย"

ไม่ว่าคลังคำศัพท์จะถูกขโมยไปหรือไม่ หวังตงหมิงก็ต้องคัดเฉินผิงออกจากการแข่งขันให้ได้

จากนั้น ภายใต้คำสั่งของหวังตงหมิง พิธีกรจึงเริ่มการออกโจทย์สดหน้างาน

พร้อมทั้งเชิญศาสตราจารย์สี่ท่าน แต่ละท่านออกโจทย์คนละสามข้อ รวมทั้งหมดเป็นสิบสองข้อ

พอกติกาใหม่เอี่ยมนี้โผล่ออกมา ก็ทำเอาคนอื่นถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ออกโจทย์กันสดๆ หน้างานเลยเหรอ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินผิงป่วนจนสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีต้องเปลี่ยนกติกาเลยทีเดียว"

"ช่วยไม่ได้นี่นา ดูเหมือนว่าคลังคำศัพท์ก่อนหน้านี้จะใช้คัดเฉินผิงออกจากการแข่งขันได้ยากแล้วล่ะ"

ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างก็รับชมด้วยความสนุกสนาน

คิดไม่ถึงเลย

รายการวาไรตี้เชิงวัฒนธรรมรายการหนึ่ง กลับดำเนินเรื่องได้พลิกผันน่าติดตามถึงเพียงนี้

"เพื่อนนักเรียนทุกคน สวัสดีครับ ตอนนี้ผมจะเป็นคนออกโจทย์ให้ทุกคนเอง ผมจะออกโจทย์ทั้งหมดสามข้อ กรุณาฟังโจทย์ให้ดี..."

คนแรกที่ยืนขึ้นก็คือ 'โอวหยางเซิ่ง' ศาสตราจารย์ประจำภาควิชาภาษาจีนแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

ความจริงเขาเกิดความสงสัยในตัวเฉินผิงมาตั้งนานแล้ว

ต้องรู้เอาไว้ก่อนว่า ในการแข่งขันสามรอบที่ผ่านมา แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังมีบางคำที่เขียนไม่ออก

แต่เฉินผิงกลับไม่เขียนผิดเลยแม้แต่คำเดียว ผ่านเข้ารอบด้วยคะแนนเต็มทั้งสามรอบ

แม้นี่จะไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นไปไม่ได้

แต่โอวหยางเซิ่งไม่เชื่อเลยจริงๆ ว่านักแสดงคนหนึ่งจะสามารถทำได้ถึงระดับนี้

"โจทย์ข้อที่หนึ่ง: gao yao ชาวราชวงศ์เซี่ย ซึ่งถูกเลือกโดยต้าอวี่ให้เป็นผู้สืบทอด"

"โจทย์ข้อที่สอง: lei zu เล่าลือกันว่าเป็นพระชายาเอกของจักรพรรดิเหลือง"

"โจทย์ข้อที่สาม: di ku หนึ่งในสามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิตามตำนาน"

โจทย์สามข้อที่โอวหยางเซิ่งนำมาทายล้วนเป็นชื่อคน

อีกทั้งบุคคลทั้งสามนี้ล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังมาก

แม้จะมีชื่อเสียงโด่งดังมากเพียงใด ทว่าชื่อของพวกเขาทั้งสามคนกลับเขียนยากเป็นอย่างมาก

ทว่าโจทย์ทั้งสามข้อนี้สำหรับเฉินผิงแล้ว ไม่ได้มีความยากลำบากอะไรเลย เขาเขียนโจทย์ทั้งสามข้อออกมาตามลำดับ

แน่นอนว่า

สำหรับนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมทั้งสามแห่งที่ยังเหลืออยู่ โจทย์ทั้งสามข้อนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเช่นกัน พวกเขาจึงเขียนตามคำบอกออกมาได้ทั้งหมด

"ศาสตราจารย์โอวหยาง โจทย์ทั้งสามข้อของคุณมีความผิดพลาดเล็กน้อยนะ"

"ผมก็เพิ่งสังเกตเห็นเหมือนกัน"

โอวหยางเซิ่งรู้สึกกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง

แม้ชื่อของบุคคลทั้งสามจะเขียนยากสักหน่อย แต่ก็มักจะถูกแนะนำให้รู้จักในหน้าประวัติศาสตร์อยู่เสมอ

เฉินผิงไม่เพียงแต่จะเขียนออกมาได้ บรรดานักเรียนมัธยมทั้งหลาย ในตอนที่ท่องจำคำศัพท์พวกเขาก็ย่อมต้องท่องจำส่วนนี้เป็นประเด็นสำคัญเช่นเดียวกัน

"ผมเอง"

หลังจากโอวหยางเซิ่ง ศาสตราจารย์อีกท่านหนึ่งจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่งก็ลุกขึ้นยืน

[กรุณาฟังโจทย์ข้อที่หนึ่ง: you mian kao lao lao ของกินชนิดหนึ่ง]

[กรุณาฟังโจทย์ข้อที่สอง: lao zao tang yuan ของกินอีกชนิดหนึ่งเช่นกัน]

[กรุณาฟังโจทย์ข้อที่สาม: jiao tou ยังคงเป็นของกินชนิดหนึ่ง]

พอโจทย์ทั้งสามข้อนี้ดังขึ้น บรรดาผู้เข้าแข่งขันยังไม่ทันได้ตอบคำถาม ผู้ชมทั่วไปต่างก็พากันหัวเราะชอบใจ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ศาสตราจารย์พวกนี้น่าสนใจดีนะ ศาสตราจารย์ท่านแรกนำชื่อคนมาออกโจทย์ ท่านที่สองก็นำอาหารมาเป็นโจทย์"

"อืม มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าศาสตราจารย์ท่านแรกมีความสนใจในประวัติศาสตร์มาก ส่วนท่านที่สองก็คือสายกินตัวยง"

"คิดไม่ถึงเลยว่า สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีจะค้นพบวิธีการเล่นแบบใหม่เข้าให้อีกแล้ว..."

"แต่โจทย์ทั้งสามข้อนี้ ฉันเขียนไม่ออกเลยสักข้อ"

แม้การให้แขกรับเชิญมาออกโจทย์จะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่บ้าง แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ศาสตราจารย์สองท่านแรกที่ออกโจทย์กลับสร้างผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมไม่เบา

แม้ศาสตราจารย์ท่านแรกจะยังกะเกณฑ์ระดับความยากได้ไม่ดีนัก

แต่โจทย์ที่ศาสตราจารย์ท่านที่สองออก อย่าเห็นว่าเป็นแค่ของกิน แต่คุณก็อาจจะเขียนไม่ออกจริงๆ ก็ได้

"ศาสตราจารย์จาง โจทย์ไม่กี่ข้อของคุณยอดเยี่ยมมากเลยครับ"

"ก็พอได้ จะว่าไปก็ต้องทำให้พวกเขาลำบากใจกันสักหน่อยล่ะนะ"

"อืม ผมว่าพอโจทย์สามข้อนี้ออกมา คาดว่าเฉินผิงคงต้องตกรอบแล้วล่ะ"

ศาสตราจารย์หลายท่านมองหน้ากัน ต่างก็แสดงความชื่นชมต่อโจทย์ที่ศาสตราจารย์ท่านที่สองเป็นคนออก

โจทย์แบบนี้ไม่เพียงแต่จะมีความแปลกใหม่เท่านั้น แถมยังมีความยากอีกด้วย

เพียงแต่ว่า

พวกเขาดูเหมือนจะคิดผิดไปแล้ว

โจทย์อาหารเลิศรสทั้งสามข้อนี้ไม่ได้สร้างความยากลำบากให้เฉินผิงเลย ในทางกลับกันยังคัดโรงเรียนแห่งหนึ่งให้ตกรอบไปแทนเสียด้วย

"ให้ตายเถอะ... นี่มัน..."

"เหลือแค่สองโรงเรียนแล้วเหรอ?"

"เฉินผิง..."

เมื่อเห็นโรงเรียนมัธยมอีกแห่งหนึ่งต้องตกรอบไป ศาสตราจารย์ที่เพิ่งจะออกโจทย์เมื่อครู่ก็แทบจะกระอักเลือด

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

หวังตงหมิงร้อนรนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ เขาเอ่ยถามขึ้น

"โจทย์พวกนี้บรรดานักเรียนไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้า ดังนั้น พวกเขาจึงเขียนไม่ออกครับ"

พิธีกรกระซิบถามทีมงานหลังเวทีเสียงเบา "หัวหน้าคะ ยังต้องออกโจทย์ต่อไปไหม?"

"ออกต่อเลย"

ขี่หลังเสือแล้วลงยาก

มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงแค่ออกโจทย์ต่อไปเท่านั้น

"ลำดับต่อไปตาผมเป็นคนออกโจทย์ให้ทุกคนบ้าง โจทย์ข้อที่หนึ่ง..."

ศาสตราจารย์ท่านที่สามลุกขึ้นยืน

เห็นได้อย่างชัดเจน

เขาเองก็สัมผัสได้ถึงความกดดันเช่นเดียวกัน

เมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ดีไม่ดี โรงเรียนอีกสองแห่งที่เหลืออาจจะถูกคัดออกไปอีกแห่งก็เป็นได้

ต้องยอมรับเลยว่า

ความเป็นจริงได้พิสูจน์การคาดเดาของศาสตราจารย์ท่านที่สามแล้ว

หลังจากที่เขาออกโจทย์ ท่ามกลางการแข่งขันประเภททีมทั้งหมด ก็เหลือเพียงโรงเรียนมัธยมหวงก่างแค่แห่งเดียว

"พระเจ้าช่วย..."

"เหลือแค่โรงเรียนเดียวแล้ว"

"เฉินผิงก็ยังอยู่"

"ฉันกำลังคิดอยู่ว่า..."

"คิดอะไรเหรอ?"

"พวกเขาจะถูกกวาดเรียบยกทีมหรือเปล่า?"

"เรื่องนี้..."

พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วน แขกรับเชิญ พิธีกร รวมถึงทีมงานในห้องควบคุมการออกอากาศ... ต่างก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึก

กวาดเรียบยกทีม

สถานการณ์เช่นนี้ เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

แต่ทว่า

การแข่งขันเขียนตามคำบอกอักษรจีนกลับเกิดฉากที่น่าเหลือเชื่อถึงเพียงนี้ขึ้นมาแล้ว

"หมอนี่มันปีศาจชัดๆ"

"อืม"

"เขาเก่งกาจขนาดนี้เลยจริงเหรอ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน"

"เขาโกงหรือเปล่า?"

"ไม่ต้องให้คุณเดาหรอก สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีนึกสงสัยเรื่องที่เฉินผิงโกงล่วงหน้าพวกเราไปนานแล้ว"

"ใช่ ไม่เห็นเหรอว่าศาสตราจารย์ทั้งสามท่านมาออกโจทย์กันสดๆ หน้างานเลย สถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีย่อมสงสัยในความเป็นไปได้ที่เฉินผิงจะโกงแน่นอน แต่..."

"แต่อะไรเหรอ?"

"ศาสตราจารย์ทั้งสามท่านออกโรงมาขนาดนี้แล้ว คุณคิดว่าเฉินผิงยังโกงอยู่อีกเหรอ?"

นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ในเมื่อไม่ได้โกง

ถ้าอย่างนั้น

ความจริงก็มีเพียงหนึ่งเดียว

เฉินผิง... ก็คืออัจฉริยะแบบนี้แหละ ก็คือน่าสะพรึงกลัวแบบนี้แหละ ก็คือปีศาจร้ายแบบนี้แหละ

"อัจฉริยะที่ในรอบร้อยปีจะพานพบสักคน"

"ต้องใช่แน่"

"ฉันอยากจะบอกว่า ต่อไปนี้เฉินผิงก็คือไอดอลของฉัน"

ผ่านการแข่งขันไปสามรอบ เฉินผิงที่เดิมทีเขียนลายมือได้น่าเกลียดสุดขีด ก็ค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าว จนกุมหัวใจผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนเอาไว้ได้

เมื่อเห็นถึงจุดนี้ ในสายตาของทุกคน ต่างก็มองข้ามลายมือของเฉินผิงไปโดยสมบูรณ์ตั้งนานแล้ว

บางที

เมื่อมาถึงขอบเขตนี้ ลายมือจะสวยงามหรือน่าเกลียดก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรอีกต่อไป

หนำซ้ำ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

เวลานี้เมื่อพวกเขากลับไปมองดูลายมือของเฉินผิงอีกครั้ง กลับรู้สึกว่ามันดูสบายตาขึ้นมาชอบกล

ผู้ชมบางคนถึงกับรู้สึกว่า นี่มันคือศิลปะการคัดลายมือรูปแบบใหม่เอี่ยมหรือเปล่า

ไม่อย่างนั้น ยิ่งตัวเองมองดูก็ยิ่งรู้สึกว่า ลายมือนี้ดูหรูหรามีระดับมากขึ้นทุกที

นี่ไม่ได้หมายความว่ารสนิยมความงามของทุกคนมีปัญหาหรอกนะ

แต่เป็นเพราะแรงกระแทกที่เฉินผิงมอบให้กับทุกคนนั้น มันยิ่งใหญ่มากเกินไปจริงๆ

"พิธีกร ทางนี้ยังต้องออกโจทย์อีกไหมครับ?"

ศาสตราจารย์ท่านที่สี่เอ่ยถามพิธีกรด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอยู่บ้าง

พิธีกรเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ จึงเอ่ยถามไปทางห้องควบคุมการออกอากาศหลังเวทีอีกครั้ง

ทางห้องควบคุมหลังเวทีไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่แล้ว จึงทำได้เพียงแค่ตอบกลับไปประโยคเดียวว่า "ออกต่อ"

ด้วยเหตุนี้

หลังจากศาสตราจารย์ท่านที่สี่ออกโจทย์... นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหวงก่างก็ถูกคัดออกทั้งหมดเช่นกัน

ภายในงาน เหลือเพียงเฉินผิงแค่คนเดียวเท่านั้น

"กวาดเรียบ"

"กวาดเรียบ"

"กวาดเรียบ"

เวลานี้ หน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความ ทั้งหมดมีแต่คำว่ากวาดเรียบ

กวาดเรียบ

นี่ก็คือความหมายของการกวาดเรียบยกทีมนั่นเอง