ตอนที่ 30 เปิดใช้งานบัตรเชิญดันเจี้ยน 3
ตอนที่ 30 เปิดใช้งานบัตรเชิญดันเจี้ยน 3
ตอนที่ 30 เปิดใช้งานบัตรเชิญดันเจี้ยน 3
กิจวัตรการตกหีบสมบัติช่างดูน่าเบื่อหน่าย แต่ความดีใจที่ได้รับของรางวัลยังคงสม่ำเสมอเหมือนเช่นเคย
ความจริงแล้วเยี่ยอวี่เฟยเอาแต่พะวงเรื่องการลงดันเจี้ยนในคืนนี้ ดังนั้นตอนตกหีบสมบัติจึงมีอาการใจลอยอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อโชคของเธอเลย
ดูเหมือนว่าขอแค่เธอเหวี่ยงเบ็ดออกไป ยังไงเสียก็ต้องได้ของติดมือกลับมาแน่นอน
กระทั่งตอนเที่ยง เธอยังยอมหยุดพักเพื่อให้ตานเกิงช่วยดูว่าการฝึกซ้อมของเธอรุดหน้าไปถึงไหนแล้ว
เธอทนรอจนถึงเวลา 6 โมงเย็น และพบว่าตัวเองเริ่มจะตื่นเต้นหนักขึ้นเรื่อยๆ
ความตื่นเต้นนี้ดูเหมือนจะอยู่เหนือการควบคุมโดยสิ้นเชิง เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่ากลัว อย่าตื่นเต้น แต่มันกลับห้ามใจไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
"นักพรตน้อยตาน คุณพอจะมีวิธีดีๆ ที่ทำให้คนเราสงบสติอารมณ์ลงได้เร็วๆ ไหมคะ?"
ตานเกิง: "คุณเจ้าของกลุ่ม ลองสวดมนต์บท 'มนต์สงบใจ ดูไหมครับ?"
"ฉันทำได้เหรอ?"
"ลองดูสิครับ"
เยี่ยอวี่เฟยอ่านบทมนต์สงบใจฉบับเต็มที่ตานเกิงส่งมาให้ เธอค่อยๆ อ่านออกเสียงทีละคำอย่างช้าๆ พออ่าน
ไปเรื่อยๆ เธอก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเริ่มหายตื่นเต้นลงกว่าเมื่อกี้จริงๆ
เธอจดจ้องที่ตัวสะกดแล้วสวดติดต่อกันถึงห้าจบ เยี่ยอวี่เฟยถึงได้กลับมาสงบสติอารมณ์ได้ในที่สุด
"ฉันต้องกินอะไรสักหน่อยก่อน แล้วค่อยเตรียมของที่จำเป็นให้พร้อม"
ตอนนี้เธอแทบไม่มีกะจิตกะใจจะเปิดหีบที่ตกได้มาของวันนี้เลยด้วยซ้ำ
"นี่ยังไม่ถึงหกโมงครึ่งเลย หรือว่าจะเปิดสักสองกล่องดีนะ เผื่อข้างในจะมีของที่ต้องใช้ในดันเจี้ยน?"
เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงหยิบหีบเหล็กเพียงสองกล่องที่มีอยู่ออกมา ปากก็พึมพำอธิษฐานต่อระบบไปหนึ่งรอบ
【ได้รับ ลูกธนูน้ำแข็ง ×10, ชุดกันลมแบบเพิ่มพลังป้องกัน ×2, รองเท้าคอมแบทสตรี ×1, เครื่องดื่มเกลือแร่ ×1】
เปิดใช้งานพรสวรรค์: โชคดีทวีคูณ ของรางวัลทั้งหมดเพิ่มขึ้น 2 เท่า!
【ได้รับ สนับมือ ×1, ไม้ ×50, หนังสติ๊ก ×1, ทองแดง ×20, ก้อนเหล็ก ×30】
เปิดใช้งานพรสวรรค์... ทวีคูณเป็น 1 เท่า
"ขอบคุณค่ะคุณพ่อระบบ เป็นของที่หนูต้องใช้ในการเดินทางครั้งนี้จริงๆ ด้วยสินะ"
เธอหยิบชุดกันลมออกมาสวมหนึ่งชุด ขนาดของมันปรับให้เข้ากับรูปร่างของเธอโดยอัตโนมัติ
จากนั้นก็เปลี่ยนมาใส่รองเท้าคอมแบทสตรี ลองกระโดดไปมาดู ก็พบว่ามันเบาและใส่สบายกว่ารองเท้าบูตธรรมดามาก
สนับมือ, หนังสติ๊ก, ลูกธนูน้ำแข็ง, เครื่องดื่มเกลือแร่ และชุดกันลมอีกชุดถูกเก็บเข้ากระเป๋าสัมภาระ ส่วนของอื่นๆ เก็บเข้าคลังสินค้า
จากนั้นเธอก็หยิบไอเทมที่เธอมีอยู่ออกมา ทั้งขวานเหล็กระดับต้น, ดาบยาวระดับต้น, ทวนยาวระดับกลาง, ฉมวกระดับสูง, มีดสั้นที่คมกริบ, ธนูยาว และลูกธนูระเบิด
เธอคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใส่ธนูยาว ลูกธนูระเบิด และมีดสั้นคมกริบลงในกระเป๋า ส่วนทวนยาวระดับกลาง ดาบยาวระดับต้นอย่างละเล่ม และชุดกันลมแบบเพิ่มพลังป้องกันอีกหนึ่งชุด เธอส่งให้ตานเกิงไป
จากนั้นเธอก็พก ยาเพิ่มพละกำลัง, ยาเพิ่มพลังกาย, ผ้าพันแผล, ยาห้ามเลือด, ยาบำรุงโลหิต, ยาแก้พิษ
และสายยางยืดติดตัวไปด้วย
สรุปแล้ว ของพวกนี้กินพื้นที่ในกระเป๋าไปถึง 20 ช่อง เหลือที่ว่างเพียง 10 ช่องเท่านั้น
ตื้ด ตื้ด ตื้ด~
เผยเจิ้งเหอ: "เสี่ยวเยี่ย เตรียมตัวพร้อมหรือยัง? ลองดูซิว่ารวมทีมได้สูงสุดกี่คน"
เยี่ยอวี่เฟย: "พร้อมแล้วค่ะ แป๊บนึงนะคะ ทางฝั่งพี่เตรียมคนพร้อมแล้วใช่ไหม?"
"พร้อมครับ"
จากนั้นเยี่ยอวี่เฟยก็ถามทางฝั่งตานเกิงว่าพร้อมหรือยัง เธอเตรียมจะเปิดดันเจี้ยนแล้ว
คำตอบที่ได้รับคือการยืนยันอย่างหนักแน่น เธอหยิบการ์ดหมายเลข 3 ออกมา เยี่ยอวี่เฟยจ้องมองมันอย่างลึกซึ้ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้งแล้วพูดว่า: "ใช้งานการ์ด"
【บัตรเชิญดันเจี้ยน 3 สามารถรวมทีมได้หลายคน (1/5 คน) ยืนยันการรวมทีมหรือไม่? หากเลือกการรวมทีม โปรดเชิญสมาชิกให้เข้าร่วมภายใน 3 นาที มิเช่นนั้นระบบจะถือว่าผู้ใช้งานเปิดดันเจี้ยนในโหมดลุยเดี่ยว】
เยี่ยอวี่เฟยถอนหายใจยาวๆ แล้วกดเลือก: "รวมทีม"
【สามารถเพิ่มสมาชิกได้จากรายชื่อเพื่อน หลังจากส่งคำเชิญแล้ว อีกฝ่ายต้องกดยอมรับถึงจะสำเร็จ】
เธอรีบส่งคำเชิญไปให้เผยเจิ้งเหอและตานเกิงทันที
จากนั้นก็บอกเผยเจิ้งเหอว่า: "พี่เผย ทีมรับได้แค่ 5 คนค่ะ หลังจากเปิดแล้วต้องดึงคนเข้าทีมภายใน 3 นาที
พี่รีบแนะนำคนอีกสองคนให้ฉันทีค่ะ และอีกฝ่ายต้องกดยอมรับคำเชิญภายในเวลาด้วยนะ"
"อู่ฟาง (ส่งนามบัตรส่วนตัว); เฉาเฉินสวี่ (ส่งนามบัตรส่วนตัว)"
เยี่ยอวี่เฟยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบแอดทั้งสองคนเป็นเพื่อน พร้อมส่งคำเชิญเข้าดันเจี้ยนและไม่ลืมที่จะส่งชุดกันลมป้องกันให้คนละชุดด้วย ทางฝั่งนั้นกดรับเพื่อนและยอมรับคำเชิญอย่างรวดเร็วเช่นกัน ระบบแจ้งเตือน
【บัตรเชิญดันเจี้ยน 3 (5/5 คน) สมาชิกทุกคนยืนยันเรียบร้อยแล้ว สามารถเริ่มงานได้ตามปกติ เริ่มนับถอยหลังสิบวินาที: 10, 9... 2, 1】
เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง ฉากตรงหน้าเยี่ยอวี่เฟยก็เปลี่ยนไปทันที กลิ่นเหม็นเน่าฉุนกะทิพุ่งเข้าปะทะจมูกในพริบตา
เผยเจิ้งเหอกวาดสายตาสำรวจจำนวนคนก่อน ทั้ง 5 คนปรากฏตัวขึ้นในห้องว่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและ
คราบเลือดแห้งกรังของตึกแถวสภาพซอมซ่อหลังหนึ่ง
เผยเจิ้งเหอออกคำสั่ง: "เสี่ยวอู่ นายไปสำรวจแถวนี้ก่อน เสี่ยวเยี่ย คุณโอเคไหม?"
ตานเกิงถือทวนยาวในมือ ยืนคุ้มกันอยู่ข้างกายเยี่ยอวี่เฟยอย่างรู้งาน
เยี่ยอวี่เฟยรีบพูดขึ้น: "เดี๋ยวก่อนค่ะ พวกคุณเปลี่ยนมาใส่ชุดกันลมป้องกันตัวนี้ก่อน"
พูดจบเธอก็หยิบชุดกันลมสามชุดจากกระเป๋าส่งให้เผยเจิ้งเหอ
อู่ฟางและเฉาเฉินสวี่สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ: "ขอบคุณนะ... เสี่ยวเยี่ย"
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกัน ทั้งสามคนจึงรีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว
พวกเขาสามคนเพิ่งจะเปลี่ยนชุดเสร็จ โดยที่อู่ฟางยังไม่ทันได้ออกไปสำรวจข้างนอก ก็ได้ยินเสียงคำราม
โฮกฮากดังระงมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ตานเกิงสีหน้าเปลี่ยนไป: "มีพวกซากศพเดินได้ จำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเราครับ"
"ซากศพเดินได้?! นายรู้ได้ไง?" เฉาเฉินสวี่เหลือบมองตานเกิงแวบหนึ่ง น้องชายคนนี้เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะเองไม่ใช่เหรอ
ตานเกิงตอบข้อสงสัยเพียงสั้นๆ ว่า: "กลิ่นในอากาศมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย คนตายที่ยังเคลื่อนไหวได้ ถ้าไม่ใช่ซากศพเดินได้แล้วจะเป็นอะไรล่ะครับ"
เฉาเฉินสวี่: "อาจจะเป็น 'ซอมบี้' ติดเชื้อแบบในหนังก็ได้นะ"
"อย่าเถียงกันเลย"
เผยเจิ้งเหอรีบเดินไปที่ประตูแล้วมองออกไปไกลๆ เห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์จำนวนมหาศาลสุดลูกหูลูกตาพากันเดินดุ่มๆ มาทางนี้อย่างไร้ระเบียบ เขาจึงรีบกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวทันที
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ชั้นดาดฟ้าของตึกเล็กๆ สูงห้าชั้นที่อยู่นอกเขตเมือง แถมตึกนี้ยังแหว่งไปมุมใหญ่มุมหนึ่ง ห้องข้างๆ พวกเขาก็เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งห้องด้วยซ้ำ
"ผมจะลองไปดูห้องอื่นๆ ในตึกนี้ก่อน" เผยเจิ้งเหอพูดพลางเดินออกจากประตูไปยังซีกตึกที่ยังสมบูรณ์อยู่
อู่ฟางมองเฉาเฉินสวี่แวบหนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามออกไป
เยี่ยอวี่เฟยตั้งท่าจะเดินตามออกไปแต่ถูกเฉาเฉินสวี่เอื้อมมือมาขวางไว้: "เสี่ยวเยี่ย รอก่อน ให้ผู้กองเผยยืนยันว่าไม่มีอันตรายแล้วค่อยออกไป"
สิ้นเสียงคำพูดนั้น ก็มีเสียงต่อสู้ดังมาจากห้องข้างๆ ทันที
ตานเกิงรีบพูดขึ้น: "คุณไปช่วยเถอะ เจ้าของกลุ่มมีผมเฝ้าอยู่"
เฉาเฉินสวี่ส่ายหน้า: "ไม่เป็นไร ผู้กองเผยกับเสี่ยวอู่จัดการได้ ถ้าจัดการไม่ได้เดี๋ยวพวกเขาจะขอความช่วยเหลือเอง"
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ขยับไปที่หน้าประตู คอยชะโงกหน้าออกไปดูข้างนอกอย่างระมัดระวัง
เยี่ยอวี่เฟยยืนอยู่ข้างหลังเขา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง: "ระวัง!"
จากนั้นเธอก็เห็นซอมบี้ตัวหนึ่งที่ร่างกายแห้งเหี่ยวสีดำคล้ำ แถมหัวยังแหว่งไปเกือบครึ่ง ปีนเข้ามาทางหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด ในจังหวะที่ตานเกิงร้องเตือน ตัวเขาก็พุ่งเข้าใส่พร้อมทวนยาวในมือ แทงพรวดเข้าไปที่เบ้าตาของซอมบี้ตัวนั้นอย่างจัง!
แฮ่! แฮ่!
นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยอวี่เฟยได้เห็นซอมบี้ที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วแบบนี้ เธอรีบหยิบดาบยาวออกมาถือไว้แน่น พิงหลังเข้ากับผนังเตรียมพร้อมป้องกันตัว...
จบตอนที่ 30