บทที่ 482 - เคล็ดวิชาลับราชามังกร

บทที่ 482 - เคล็ดวิชาลับราชามังกร

"ศิษย์น้อง... ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ฝีมือการเป็นเจ้าตำหนักราชามังกรของนายก็ไม่ได้เรื่องเลยนี่นา ถ้ายกตำแหน่งนั้นให้ฉันนั่งแทนจะไม่ดีกว่าหรือ ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ฮั่วอวิ๋นเสียเสินซัดฝ่ามือเข้าใส่เย่ฝานจนกระอักเลือดออกมา การต่อสู้ของทั้งสองคนทำเอาพื้นที่บริเวณนั้นพังพินาศย่อยยับไปหมด

เย่ฝานกัดฟันข่มความเจ็บปวด แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมจำนน "ศิษย์พี่ พี่หลงผิดไปแล้ว ตำหนักราชามังกรจะยอมให้คนอย่างพี่มาทำให้แปดเปื้อนได้อย่างไร!"

ฮั่วอวิ๋นเสียเสินแค่นเสียงเย็นชา "เลิกเสแสร้งได้แล้ว วันนี้แกต้องตายสถานเดียว"

พูดจบ เขาก็รวบรวมพลังปราณอันแข็งแกร่งแล้วพุ่งตัวเข้าใส่เย่ฝานอีกครั้ง จังหวะที่ฝ่ามือของฮั่วอวิ๋นเสียเสินกำลังจะปะทะเข้ากับร่างของเย่ฝาน จู่ๆ ก็มีแสงสว่างลึกลับพุ่งออกมาจากร่างของเขา เมื่อแสงนั้นจางลง พลังปราณของเย่ฝานก็แข็งแกร่งและดูลึกลับขึ้น รอบตัวเขามีลวดลายมังกรสีทองล้อมรอบอยู่

"นี่มัน..."

ใบหน้าของฮั่วอวิ๋นเสียเสินซีดเผือดลงทันที ที่แท้ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เย่ฝานได้กระตุ้นพลังสายเลือดเทพมังกรโบราณที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาออกมา นี่คือวิชาไม้ตายของราชามังกรทุกรุ่น ที่ได้รับการถ่ายทอดจากปากของราชามังกรเท่านั้น

เย่ฝานยกมือขึ้นสะบัด พลังปราณรูปมังกรขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่ฮั่วอวิ๋นเสียเสินพร้อมกับเสียงคำราม ฮั่วอวิ๋นเสียเสินไม่กล้าประมาท รีบงัดวิชาพิษคางคกที่แข็งแกร่งที่สุดของตนออกมาสู้ แต่ถึงกระนั้น ฮั่วอวิ๋นเสียเสินก็ยังถูกโจมตีกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

"ตอนนี้ พี่คิดว่ายังจะแย่งชิงตำแหน่งจากมือผมไปได้อีกหรือเปล่า"

เย่ฝานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาปนหอบเหนื่อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามอย่างที่สุด ฮั่วอวิ๋นเสียเสินมองเย่ฝานที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขากระเสือกกระสนลุกขึ้นและวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล

แต่ทว่าเย่ฝานเองก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน เขาโดนพิษคางคกเข้าไปแถมยังใช้วิชาไม้ตายอีก ตอนนี้เขาเหมือนถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ร่างกายของเขาโอนเอนไปมา ก่อนจะล้มตึงลงไปและหมดสติไปในที่สุด

ฮั่วอวิ๋นเสียเสินเองก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน สิ่งที่เขาโดนคือปราณมังกร อาการบาดเจ็บแบบนี้ไม่ใช่จะรักษากันได้ง่ายๆ หลงซื่อไห่มองฮั่วอวิ๋นเสียเสินจนแทบไม่กล้าหายใจ เขาต้องใช้เวลาวางแผนอยู่นานกว่าจะช่วยฮั่วอวิ๋นเสียเสินออกมาจากโรงพยาบาลบ้าได้ ต้องรู้ไว้ว่าการคุมขังฮั่วอวิ๋นเสียเสินนั้นไม่ธรรมดา มันคือห้องขังที่หน่วยองครักษ์เหล็กสร้างขึ้นมาเพื่อขังเขาโดยเฉพาะ การที่หลงซื่อไห่สรรหาสารพัดวิธีจนช่วยเขาออกมาได้ ก็เพื่อหวังจะให้ฮั่วอวิ๋นเสียเสินนำพาพวกเขากอบกู้แก๊งขวานซิ่งกลับมาอีกครั้ง

"ตอนนี้พวกเราต้องหาที่ซ่อนตัวให้มิดชิด ฉันต้องพักฟื้นร่างกายสักพัก"

"ครับ..."

ไฉจื่อรีบขับรถพาฮั่วอวิ๋นเสียเสินไปพักผ่อนที่สถานที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง พอจัดการให้ฮั่วอวิ๋นเสียเสินพักผ่อนเรียบร้อย ทั้งสองคนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ต้องรู้ไว้ว่าช่วงที่ผ่านมาพวกเขาต้องใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบากแค่ไหน พวกเขาต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนหนูในที่ห่างไกลแบบนี้ พอคิดถึงเรื่องนี้ก็แทบจะร้องไห้ออกมา แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้ฮั่วอวิ๋นเสียเสินมาอยู่ด้วย ในที่สุดพวกเขาก็จะได้กลับมาผงาดอีกครั้ง

วันต่อมาบุฝานกำลังนอนหลับสนิท แต่ก็ถูกสวี่ฉิงปลุกให้ตื่น วันนี้เป็นวันสำคัญของการเลือกตั้งประธานสมาคมแพทย์แผนจีน บุฝานนอนจนลืมไปเสียสนิท โชคดีที่มีสวี่ฉิงอยู่ด้วย บุฝานถึงได้ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันพลางหาวหวอดๆ จากนั้นเขาก็ขับรถโรลส์-รอยซ์พาสวี่ฉิงมุ่งหน้าสู่สมาคมแพทย์แผนจีน

สองพ่อลูกตระกูลเฉียนในวันนี้แต่งตัวมาอย่างหล่อเหลาดูดีมีราศี ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากบ้าน พ่อบ้านตระกูลเฉียนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "นายท่าน! นายน้อย! แย่แล้วครับ ขโมยขึ้นบ้าน ของมีค่าถูกขโมยไปเยอะเลยครับ"

"อะไรนะ..."

พอเฉียนเฟิงได้ยินก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ผู้เป็นพ่อกลับพูดด้วยความใจเย็นว่า "เอาล่ะ! เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ รอพวกเรากลับมาค่อยว่ากัน ตอนนี้สายแล้ว"

เฉียนเฟิงจึงจำใจต้องปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน เขาเดินตามพ่อขึ้นรถและออกเดินทางไป พ่อบ้านมองดูรถที่ขับออกไป จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่รถก็แล่นออกไปไกลแล้ว เขาจึงต้องรอให้ทั้งสองกลับมาก่อนค่อยบอก

ตอนที่พวกเขามาถึงสมาคมแพทย์แผนจีน ก็บังเอิญเจอกับบุฝานและสวี่ฉิงเข้าพอดี พอเฉียนเฟิงเห็นสวี่ฉิงก็ทำตัวเหมือนลูกหมาเชื่องๆ รีบเข้าไปประจบประแจงทันที! แต่ก็ถูกสวี่ฉิงด่ากลับด้วยความรังเกียจ

"ไสหัวไปให้พ้น... น่าขยะแขยง..."

เฉียนเฟิงถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ โกรธจนถึงขีดสุด คนเป็นพ่อเห็นลูกชายทำตัวไม่ได้เรื่องแบบนั้น ก็รู้สึกโมโหจนควันออกหู เขาเดินเข้าไปแล้วพูดว่า "ที่นี่คือสมาคมแพทย์แผนจีน ไม่ใช่สถานที่ที่ใครนึกจะมาก็มาได้ ไสหัวไป..."

บุฝานขมวดคิ้วทันที ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเขม่นกันอยู่นั้น เริ่นอิ๋งอิ๋งก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า "นี่ท่านรองประธานเฉียน ตอนนี้คุณเป็นแค่รองประธานนะ พ่อฉันต่างหากที่เป็นประธาน สองคนนี้เป็นแขกที่พ่อฉันเชิญมา และในอนาคตพวกเขาก็จะเป็นสมาชิกของสมาคมแพทย์แผนจีนด้วย ทำไมล่ะ! คุณมีปัญหาอะไรหรือไง"

"ฮึ... ใครๆ ก็สามารถเข้าร่วมสมาคมแพทย์แผนจีนได้งั้นเหรอ" รองประธานเฉียนแค่นเสียงถาม

"เรื่องนี้คงไม่ต้องให้รองประธานเฉียนมาเดือดร้อนแทนหรอก แค่พ่อฉันเห็นชอบก็พอแล้ว"

รองประธานเฉียนโกรธจนหน้าเขียวปัด แต่เขาก็ต้องข่มใจไว้ หลังจากวันนี้ไปเขาจะได้เป็นประธานแล้ว ปล่อยให้พวกแกได้ใจไปก่อนเถอะ เดี๋ยวได้มีน้ำตาร่วงแน่

"ลูกพ่อ เราไปกันเถอะ!"

รองประธานเฉียนพาลูกชายเดินเข้าไป เริ่นอิ๋งอิ๋งยิ้มแล้วพาก็บังฝานและสวี่ฉิงเข้าไปเช่นกัน ตอนนี้ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน ล้วนแล้วแต่เป็นแพทย์แผนจีนทั้งสิ้น! และส่วนใหญ่ก็เป็นลูกศิษย์ ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ ไม่นานประธานเริ่น รองประธานเฉียน และสมาชิกหลักของสมาคมแพทย์แผนจีนก็ขึ้นไปนั่งประจำที่ด้านหน้า

ประธานเริ่นยืนขึ้นและกระแอมไอเล็กน้อย "วันนี้เป็นวันสำคัญในการเลือกตั้งประธานสมาคมแพทย์แผนจีนของพวกเรา หวังว่าทุกคนจะแข่งขันกันอย่างยุติธรรม ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้ลงสมัครทุกท่านขึ้นมาแสดงวิสัยทัศน์และแผนงานของตนเอง"

รองประธานเฉียนขึ้นเวทีเป็นคนแรก เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ พูดคุยอย่างฉะฉานถึงวิธีเพิ่มชื่อเสียงให้สมาคมและวิธีขยายธุรกิจของสมาคม พูดได้อย่างมีหลักการจนหลายคนด้านล่างพยักหน้าเห็นด้วย

พอถึงคิวของประธานเริ่นขึ้นเวที เขาพูดด้วยความใจเย็น เริ่มจากการแบ่งปันมุมมองและเคสการรักษาที่ประสบความสำเร็จในแบบฉบับแพทย์แผนจีนของเขา จากนั้นก็เสนอว่าสมาคมควรให้ความสำคัญกับการบ่มเพาะแพทย์แผนจีนรุ่นใหม่ เพื่อสืบทอดและเผยแพร่วัฒนธรรมการแพทย์แผนจีน คำพูดของเขานั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ทำให้หลายคนในห้องประชุมถึงกับหูผึ่ง

หลังจากช่วงแสดงวิสัยทัศน์จบลง ก็เข้าสู่ช่วงลงคะแนนเสียง ทุกคนต่างเฝ้ารอผลการลงคะแนนอย่างใจจดใจจ่อ สองพ่อลูกตระกูลเฉียนมีสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม ในขณะที่ประธานเริ่นดูสงบเยือกเย็น หลังจากนับคะแนนเสร็จสิ้น พิธีกรก็เดินขึ้นเวทีและประกาศอย่างช้าๆ ว่า "ผู้ชนะการเลือกตั้งประธานสมาคมในครั้งนี้คือ..."

เป็นไปตามคาด คนที่ได้คะแนนโหวตมากที่สุดคือรองประธานเฉียน นอกเหนือจากแพทย์อาวุโสเหล่านั้นที่โหวตให้ประธานเริ่น เพราะอยากให้เขาดำรงตำแหน่งต่อไปแล้ว แพทย์แผนจีนรุ่นใหม่ต่างก็เทคะแนนให้รองประธานเฉียนกันหมด พอพิธีกรประกาศชื่อรองประธานเฉียน เขาก็ดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

เขารีบกล่าวขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนเขาทันที พิธีกรจึงเชิญรองประธานเฉียนขึ้นเวทีอีกครั้ง แต่ในขณะที่รองประธานเฉียนกำลังจะเริ่มกล่าวสุนทรพจน์รับตำแหน่ง เริ่นอิ๋งอิ๋งก็ลุกพรวดขึ้นและตะโกนขัดจังหวะเสียงดัง

"ช้าก่อน... ฉันขอถามทุกคนหน่อยเถอะ คนที่ประพฤติตัวเสื่อมเสีย ทุจริตคอร์รัปชันและทำผิดกฎหมาย จะสามารถเป็นประธานสมาคมแพทย์แผนจีนของพวกเราได้งั้นเหรอ"

คำพูดของเริ่นอิ๋งอิ๋งดังก้องไปทั่วห้อง ทุกคนหันไปมองเธอเป็นตาเดียว รองประธานเฉียนก็ขมวดคิ้วจ้องมองเริ่นอิ๋งอิ๋งเช่นกัน