บทที่ 74 โรงเรียนสอนการหายตัว

บทที่ 74 โรงเรียนสอนการหายตัว

ตั้งแต่วันแรกที่เขามายังฮอกวอตส์ นอกเหนือจากการสอนประจำวันแล้ว เชอร์ล็อคไม่เคยผ่อนคลายความพยายามในการพัฒนาตนเองเลย

ไม่ว่าจะรู้เนื้อเรื่องหรือไม่ก็ตาม การปรับปรุงความแข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้น คือการรับประกันขั้นพื้นฐานที่สุด

ผ่านห้องสมุดฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นแหล่งรวมหนังสือเวทมนตร์ใหญ่ที่สุดในโลกผู้วิเศษอังกฤษ

นอกจากนี้ในบางครั้ง ในหัวข้อการสื่อสาร เขาสามารถเรียนรู้ทักษะและความรู้ที่มีประโยชน์มากมายจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลและศาสตราจารย์ฟลิตวิค ปรมาจารย์ด้านการแปลงร่างและคาถาสองคน รวมถึงความรู้จากเจ้าของร่างเดิมด้วย

สิ่งนี้ทำให้ความก้าวหน้าในการเรียนรู้ของเชอร์ล็อค พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

ถ้าเราพูดถึงระดับเวทย์มนตร์ก่อนหน้านี้ของเขา มันแทบไม่ถึงระดับของผู้สำเร็จการศึกษาจากฮอกวอตส์ชั้นปีที่เจ็ดธรรมดาๆ เลย

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี อย่างน้อยเขาสามารถเรียกได้ว่าเป็นพ่อมดผู้ใหญ่ที่มีพลังมากกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

เวทมนตร์คาถาพื้นฐาน ไม่ว่าจะเป็นการสอนตัวเองหรือขอคำแนะนำจากอาจารย์คนอื่นๆ เชอร์ล็อคยังมีวิธีเชี่ยวชาญเวทย์มนต์เหล่านั้น

แต่มีเวทมนต์หนึ่งที่จำเป็นสำหรับพ่อมดเกือบทุกคน และเชอร์ล็อคไม่มีทางเรียนรู้มันในปราสาทได้อยู่ นั่นคือการหายตัว

เพราะด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย มีคาถาต่อต้านการหายตัวอยู่ในขอบเขตของฮอกวอตส์ มีเพียงอาจารย์ใหญ่เท่านั้น ที่มีคุณสมบัติยกเลิกคาถานี้ได้บางส่วน

ไม่อย่างนั้น ดัมเบิลดอร์คงไม่พึ่งพาฟีนิกซ์ ฟ็อกซ์ ซึ่งเป็นสัตว์วิเศษเพื่อปรากฏตัวในฮอกวอตส์

เชอร์ล็อคจึงไม่มีทางเลือก นอกจากต้องฝึกฝนเวทมนตร์นี้อย่างลับๆ นอกปราสาท

ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากลักษณะของการหายตัว อุบัติเหตุมีแนวโน้มจะเกิดขึ้นเมื่อฝึกฝนเวทมนตร์ประเภทนี้

หากอุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้น และไม่มีใครช่วยแก้ไขทันเวลา ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงส่งผลให้เสียชีวิตได้

แต่เชอร์ล็อคจำเป็นต้องเรียนรู้เวทมนตร์ประเภทนี้ และเขาจำเป็นต้องเรียนรู้มันโดยเร็วที่สุด

เนื่องจากเจ้าของร่างเดิม มีใบอนุญาตการหายตัวที่ออกโดยกระทรวงเวทมนตร์ หากภายหลังเขาแสดงออกมาว่าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเวทมนตร์ที่ใช้กันทั่วไปนี้ อาจทำให้ผู้คนเกิดความสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้น เชอร์ล็อคต้องเชี่ยวชาญการหายตัวโดยเร็วที่สุด และในช่วงเวลานี้ เขาไม่สามารถหาใครก็ตาม ที่เขารู้จักมาช่วยได้

ตอนแรกเขาปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่นาน แต่วันหนึ่ง เมื่อเขาไปหาฟิลช์เพื่อช่วยฝาแฝดวิสลีย์นำของที่ถูกยึดกลับคืนมา (ค่าชดเชยการขยายเวลายืมแผนที่ตัวกวน) เขาเห็นใบปลิวสำหรับโรงเรียนสอนวิชาร่ายคาถาบนโต๊ะอีกฝ่าย

ฟิลช์ดูตื่นตระหนกมากในเวลานั้น ราวกับว่าเขากลัวที่เชอร์ล็อคจะเห็นใบปลิวนี้

แต่เชอร์ล็อคไม่สนใจความลับเล็กๆ น้อยๆ ของเขาเลย เขากลับนึกถึงวิธีเรียนรู้การหายตัวของตัวเอง

การเรียนรู้การหายตัวตามปกติมักดำเนินในฮอกวอตส์

เมื่อนักเรียนอายุเกินสิบเจ็ดปี สามารถลงทะเบียนเรียนวิชาหายตัวได้ในภาคการศึกษาปัจจุบัน

ในเวลานั้น ดัมเบิลดอร์จะจัดตั้งพื้นที่พิเศษในโรงเรียน โดยไม่มีเวทมนตร์ต่อต้านการหายตัว จากนั้นกระทรวงเวทมนตร์จะส่งผู้เชี่ยวชาญมาแนะนำนักเรียน หลังจากสำเร็จการศึกษา ตามปกติ นักเรียนต้องทำการประเมินเพื่อให้ได้ใบอนุญาตการหายตัว

กระบวนการค่อนข้างคล้ายกับการสอบใบขับขี่ในโลกมักเกิ้ล

แต่เช่นเดียวกับการสอบใบขับขี่ การเรียนรู้วิชาหายตัวนั้นไม่ฟรี หลังจากสมัครเรียนแล้ว คุณต้องจ่ายค่าเรียนให้กับกระทรวงเวทมนตร์

พ่อมดตัวน้อยทุกคนไม่สามารถหาเงินจำนวนนี้ได้

หลังจากนักเรียนผู้มาจากครอบครัวยากจนเหล่านั้นพลาดโอกาสนี้ หากพวกเขาต้องการเรียนรู้การหายตัวอีกครั้งในอนาคต พวกเขาจะไม่มีโอกาส

เพราะฉะนั้น กระทรวงเวทมนต์ยังอนุญาตให้สถาบันเอกชนหลายแห่ง สามารถดำเนินงานสอนเรื่องการหายตัวได้ โดยอนุญาตให้พ่อมดผู้ใหญ่ที่สำเร็จการศึกษา เรียนรู้แล้วทำการทดสอบ

สถาบันดังกล่าวหาได้ไม่ยาก มีโฆษณาสำหรับ ‘โรงเรียนสอนขับรถ’ เหล่านี้ในเดลี่พรอเฟ็ต

หลังจากเลือกอย่างระมัดระวัง ในที่สุดเชอร์ล็อคก็เลือกโรงเรียนแห่งหนึ่งได้

เขาใช้เงินสามสิบหกเกลเลียนเพื่อสมัครเรียนชั้นเรียนส่วนตัว (ที่ฮอกวอตส์มีค่าใช้จ่ายสิบสองเกลเลียน การเรียนปกติข้างนอกมีค่าใช้จ่ายยี่สิบสี่เกลเลียน ชั้นเรียนส่วนตัวแพงกว่าในโรงเรียนถึงสามเท่า)

เพียงเพื่อเรียนรู้การหายตัว เขาต้องใช้เงินมากมาย

แต่เชอร์ล็อคไม่สามารถประหยัดเงินได้ เขาไม่สามารถใช้ตัวตนแท้จริงของเขาเพื่อเรียนพิเศษด้านนอกได้ อาจารย์ฮอกวอตส์ถือเป็นบุคคลสาธารณะในโลกผู้วิเศษ

ยิ่งไปกว่านั้น เชอร์ล็อคยังเป็นศาสตราจารย์อายุน้อยที่สุดในฮอกวอตส์จากศตวรรษที่ผ่านมา และพ่อมดชาวอังกฤษอย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นเคยเห็นรูปถ่ายของเขา

ชั้นเรียนส่วนตัวจึงปลอดภัยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

และวิธีการเดินทางสามวิธี ที่พบบ่อยที่สุดในโลกเวทมนตร์ ได้แก่การหายตัว ผงฟลู และกุญแจนำทาง ล้วนทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เชอร์ล็อครู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหมุนตัวอยู่ในเปลวไฟสีเขียวโดยไม่รู้เวลา ในขณะสมองของเขากำลังสั่นไหว เท้าของเขาก็แตะพื้นไม้เนื้อแข็ง

เขาเดินออกจากเตาผิงอันอบอุ่น เวียนหัวเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็จัดเสื้อคลุมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเขา

“จอห์น วัตสัน?”

เสียงแหบห้าวเรียกนามแฝงของเชอร์ล็อค

นี่คือกระท่อมหลังเล็ก เจ้าของเป็นชายชราอายุประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบปี ผมของเขาหงอก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่รูปร่างของเขาแข็งแกร่งมาก สามารถมองเห็นได้ชัดเจนใต้เสื้อสเวตเตอร์รัดรูปของเขา

ในเวลานี้ เชอร์ล็อคไม่จำเป็นต้องแสร้งเย็นชาเหมือนปกติอีกต่อไป

เขาสังเกตเฟอร์นิเจอร์ในห้องโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วจึงยักไหล่พร้อมพูดขึ้น

“ใช่ คุณควรเป็นมิสเตอร์คาวิลล์ใช่ไหม”

“จากนี้ไปคุณต้องเรียกผมว่าอาจารย์” นายคาวิลล์ยืนขึ้นจากโซฟา หลังตรง ตัวเขาเตี้ยกว่าเชอร์ล็อคซึ่งสูงเมตรแปดสิบเจ็ดไม่มากนัก

“ในเมื่อผมรับเงินของคุณมาแล้ว ผมจะควบคุมการสอนตามมาตรฐานเข้มงวด จนกว่าการหายตัวของคุณจะผ่านการสอบของกระทรวงเวทมนต์”

ชายคนนี้ชื่อแอนดรูว์ คาวิลล์ เป็นครูสอนการหายตัวที่เชอร์ล็อคคัดเลือกมาอย่างดี

ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายเคยเป็นครูฝึกมือปราบมารกระทรวงเวทมนตร์ เขาอาจมีนิสัยไม่ดี แต่ข้อดีของเขาคือ เขามีความรับผิดชอบ และมีประสบการณ์เพียงพอในการรับมือสถานการณ์พิเศษ

“เอาล่ะ อาจารย์คาวิลล์ เราควรเริ่มเรียนตรงไหนดี?”

คาเวลล์เปิดประตูกระท่อม แล้วพาเชอร์ล็อคออกจากบ้าน ด้านนอกเป็นสนามหญ้าขนาดประมาณสนามฟุตบอลสามสนาม

“ผมต้องการรู้สถานการณ์เฉพาะของคุณก่อน”

ลมหนาวข้างนอกเหมือนใบมีด แต่คาวิลล์แข็งแกร่งมากจนเขาไม่ติดกระดุมเสื้อคลุมด้วยซ้ำ ปล่อยให้ลมหนาวพัดเสื้อคลุมของตัวเองไปมา

เขาหยิบจดหมายลงทะเบียน ที่เชอร์ล็อคเขียนถึงเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนออกมา

“คุณเคยฝึกฝนการหายตัวในโรงเรียนมาก่อน แต่เนื่องจากการค้างครึ่ง คุณจึงหยุดครึ่งทางและไม่ได้เรียนรู้ต่อ?”

……………………..

ติดตามผู้แปลได้ที่ Facebook TohRu นิยายแปล