บทที่ 31 พรของเชอร์ร็อค

บทที่ 31 พรของเชอร์ร็อค

เป็นเรื่องจริงที่คุณสามารถทำทุกอย่างที่คุณต้องการได้ด้วยเงิน

แม้แต่ในโลกเวทมนตร์ คำกล่าวนี้สามารถเป็นจริงได้ตราบเท่าที่สังคมมีเสถียรภาพ

เช่นเดียวกับเดรโก มัลฟอย

เมื่อปีที่แล้ว เนื่องจากแฮร์รี่ได้แสดงความสามารถพิเศษด้านควิดดิชในบทเรียนการบิน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลจึงคัดเลือกเขาเข้าร่วมทีมกริฟฟินดอร์เป็นพิเศษ กลายเป็นซีกเกอร์ที่อายุน้อยที่สุดแห่งฮอกวอตส์ในรอบศตวรรษ

สิ่งนี้ทำให้มัลฟอยซึ่งไม่ได้รับมิตรภาพจากแฮร์รี่บนรถไฟไปฮอกวอตส์อิจฉาจนทนไม่ได้

ดังนั้นในปีที่สอง มัลฟอยผู้รู้สึกว่าระดับควิดดิชของตัวเองไม่ดีพอในการเข้าร่วมทีมสลิธีรีน จึงขอร้องให้พ่อเปิดใช้งาน ‘พลังเงิน’ ของเขา

หลังจากบริจาคไม้กวาดไม้เจ็ดด้ามให้กับทีมสลิธีรีนเป็นการส่วนตัว สเนปก็ได้ยกเว้นและเลื่อนตำแหน่งมัลฟอยให้เป็นซีกเกอร์ของทีม

แน่นอนว่ามัลฟอยผู้ภาคภูมิใจต้องหาเวลาอวดตัวต่อหน้าแฮร์รี่อย่างแน่นอน

และเช้านี้เป็นเวลาอันเหมาะสมที่สุด

เพียงแต่การแสดงออกของเขาไม่ได้ส่งผลดีนัก

เฮอร์ไมโอนี่ เพื่อนของแฮร์รี่ เด็กสาวจากครอบครัวมักเกิ้ล เปิดเผยอย่างชัดเจนว่าความสำเร็จของมัลฟอยในการเข้าร่วมทีมควิดดิชนั้นเป็นเพราะความมั่งคั่งของพ่อ ไม่ใช่ความแข็งแกร่งของตัวเอง

สิ่งนี้ทำให้เขาอดไม่ได้จะสาปแช่งคำพูดอันไม่พึงประสงค์อย่างยิ่งออกมา

“ไม่มีใครถามเธอ ยัยเลือดสีโคลนตัวเหม็น!”

ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนรอบตัวเขาที่รู้ความหมายของคำนี้ก็เปลี่ยนไป

รอนอดไม่ได้ที่จะดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาด้วยความโกรธ และชี้ไปยังมัลฟอยพร้อมสาปแช่ง

อย่างไรก็ตาม เขาลืมไปว่าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองหักอยู่ และเวทมนตร์ไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการโจมตีมัลฟอยเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อตัวเอง ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกในสนามอีกด้วย

ขณะมัลฟอยสาปแช่งคำพูดเหล่านั้นใส่เฮอร์ไมโอนี่ เชอร์ล็อคได้มาถึงด้านหลังกลุ่มนักเรียนอย่างเงียบๆ แล้ว

เมื่อเห็นรอนถูกคำสาปของตัวเอง เขาก็เดินเข้ามาจากด้านหลังฝูงชน

“คำสาปยอดเยี่ยมมากคุณวิสลีย์ ถ้าคุณใช้คาถานี้ในชั้นเรียนของฉัน ฉันจะให้กริฟฟินดอร์ห้าคะแนน”

เสียงเย็นชาของเชอร์ล็อคทำให้ทุกคนในสนามเงียบลงในทันที

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ยื่นไม้กายสิทธิ์ออกแล้วใช้คาถาป้องกันคำสาปขั้นสูงใส่รอน ช่วยชีวิตอีกฝ่ายจากภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจากการอาเจียนทากอยู่ตลอดเวลา

จากนั้นจึงหันไปสนใจมัลฟอย

พูดตามตรง เขารู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มีนิสัยแย่นัก แต่การศึกษาจากครอบครัวที่ผิดทำให้เขากลายเป็นเด็กเกเร

น่าเสียดาย เชอร์ล็อคเกลียดเด็กเกเรมากที่สุด

“ยี่สิบแต้มจากสลิธีรีน คุณมัลฟอย ในสัปดาห์หน้า คุณต้องทำความสะอาดห้องน้ำชายทุกแห่งในประสาท ศาสตราจารย์สเนปต้องรู้เรื่องนี้ด้วย ฉันจะบอกเขาเป็นการส่วนตัวระหว่างทานอาหารเย็นวันนี้”

เสียงของเชอร์ล็อคเย็นชา ดวงตาของเขาสามารถแช่แข็งผู้คนให้กลายเป็นน้ำแข็งได้

มัลฟอยมองเขาเพียงแวบเดียวจึงขยับสายตาไปที่อื่นโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนเขาเสียใจมาก แต่เขาไม่สามารถทำอะไรกับเชอร์ล็อคได้ ในท้ายที่สุด เขาทำได้เพียงออกจากสนามควิดดิชพร้อมกับทีมสลิธีรีนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

เชอร์ล็อคไม่ใช่พ่อมดโดยกำเนิดในโลกแห่งเวทมนตร์ และเขาไม่ค่อยเข้าใจคำว่า ‘เลือกสีโคลน’ เป็นอันตรายต่อพ่อมดที่มาจากครอบครัวมักเกิ้ลเพียงใด

แต่เขารู้ความหมายของคำพูดที่มัลฟอยพูดกับเฮอร์ไมโอนี่เหมือนกับความหมายในการเลือกปฏิบัติ

แฮร์รี่และคนอื่นๆ ต่างเชียร์ ‘คำพิพากษาอันยุติธรรม’ หลังจากการปรากฏตัวของเชอร์ล็อค

รอนหน้าแดง ขณะเชอร์ล็อคชื่นชมเขา และพูดตะกุกตะกักขอบคุณ

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์ฟอเรสต์”

“วันนี้อากาศดี ฉันขอให้พวกเธอมีความสุขในการซ้อม”

เชอร์ล็อคหันหลังทิ้งพวกเขาไว้ แสดงรูปร่างแผ่นหลังอันเย็นชาและหล่อเหลาออกมา

สาวๆ ในทีมกริฟฟินดอร์มองดูเขาจากไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล

“ฉันหวังว่าจะได้แต่งงานกับศาสตราจารย์ฟอเรสต์หลังจากเรียนจบ” เด็กหญิงคนหนึ่งพึมพำกับตัวเอง

หญิงสาวอีกคนเยาะเย้ย

“เธออยู่แค่ปีสี่แต่กำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าจะมีโอกาสแต่งงานกับศาสตราจารย์ฟอเรสต์ก็ควรเป็นฉัน เพราะยังไงซะฉันจะเรียนจบในปีหน้า!”

“ฮึ่ม เธอจะไม่สามารถพบศาสตราจารย์ได้หลังจากเรียนจบ แต่ฉันเจอเขาที่โรงเรียนได้ทุกวัน!”

พวกเธอมีความขัดแย้งภายในว่าใครมีโอกาสได้เชอร์ร็อคมากกว่า แต่วู้ดแค่อยากจะฝึกฝนให้เร็วที่สุด เขาแทบรอไม่ไหวในการคว้าแชมป์ควิดดิชของปีนี้

อย่างไรก็ตาม ขณะพวกเขากำลังจะขึ้นด้ามไม้กวาดและกลับไปยังสนาม จู่ๆ เมฆดำก็ปกคลุมท้องฟ้าที่แจ่มใสแต่เดิม

สายฟ้าฟาดลงมาเหนือศีรษะของแฮร์รี่และคนอื่นๆ จากนั้นหยาดฝนขนาดใหญ่ก็ตกลงมา ทำให้เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกโชก ซึมซับอารมณ์ในการฝึกซ้อมทั้งหมดไป

วู้ดร้องไห้คร่ำครวญถึงท้องฟ้า บ่นเกี่ยวกับสภาพอากาศอันแปลกประหลาดนี้

แฮร์รี่ปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง

“เห็นได้ชัดว่าศาสตราจารย์ฟอเรสต์อวยพรให้เรามีช่วงเวลาที่ดีในตอนนี้…”

ความขัดแย้งของเด็กๆ เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ ในวันนี้สำหรับเชอร์ล็อค

เขาเดินผ่านปราสาทฮอตวอตส์จากสนามควิดดิช เมื่อเขากำลังจะออกไปยังฮอกส์มี้ดจากทางเข้าหลัก จู่ๆ ฝนก็เริ่มตกหนัก

เขายังไม่คุ้นเคยกับสภาพอากาศที่คาดเดาไม่ได้ในอังกฤษ

โชคดีที่ความสะดวกสบายของเวทมนตร์สามารถสะท้อนให้เห็นได้ในทุกด้านของชีวิต

เชอร์ล็อคพบไม้กวาดเก่าจากห้องเก็บของอเนกประสงค์บนชั้นหนี่ง โบกไม้กายสิทธิ์เปลี่ยนมันให้เป็นร่มกว้าง จากนั้นใช้คาถากันน้ำเพื่อกันความชื้นบนเสื้อคลุมของตัวเอง

ชูร่มคันใหญ่เดินช้าๆ ท่ามกลางสายฝน

ฝนฤดูร้อนจะทำให้อากาศสดชื่นและมีอุณหภูมิเหมาะสมมากขึ้น ทำให้เหมาะสำหรับการออกไปข้างนอกใต้ร่ม

แม้ว่าเป็นครั้งแรกที่เขาเดินไปตามถนนสู่ฮอกส์มี้ด แต่เขากลับคุ้นเคยดี

เครดิตนี้ควรมอบให้กับแผนที่ตัวกวนที่ถูกยึดมาจากฝาแฝดวีสลีย์

แผนที่นั้นมีประโยชน์มาก จนเชอร์ล็อคต้องชื่นชมไอเดียและความคิดสร้างสรรค์อันวิจิตรบรรจงของผู้ที่สร้างมันขึ้นมา

เนื่องจากไม่ใช่สัปดาห์ฮอกส์มี้ดสำหรับนักเรียนรุ่นพี่ และจู่ๆยังมีฝนตกหนัก ทำให้มีคนเดินถนนในหมู่บ้านพ่อมดแม่มดแห่งนี้ไม่มากนัก

เมื่อเดินไปตามถนนสายหลัก เชอร์ล็อคก็พบร้านไม้กวาดสามอันที่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดถึงอย่างง่ายดาย

เขาผลักประตูหลักของบาร์ออกไป และกลิ่นอันอบอุ่นหอมหวานก็ฟุ้งออกมาจากข้างใน

ภายใต้แสงสีส้มอ่อน พ่อมดสองสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมเล็กๆ ดื่มและพูดคุยกัน หลังจากเชอร์ล็อคเข้ามา เสียงอันคุ้นเคยก็ทักทายเขา

“ที่นี่ เชอร์ล็อค!”

……………………