บทที่ 155 : ถูกปล้น 21 ครั้งในวันเดียวเนี่ย... มันใช่เรื่องที่น่าภูมิใจด้วยเหรอวะ ?

“อัจฉริยะเผ่ามนุษย์ ! อัจฉริยะของเผ่ามนุษย์เรามาแว้ววววววววววววววววว ! ! !”

พร้อมกับลำแสงสาดส่องลงมา

ในที่สุดเหล่าอัจฉริยะเผ่ามนุษย์นำโดยฉินหยู่  ฉินหลาน  และซูซิงหางก็ปรากฏตัวขึ้น

แต่ละคนดูร่าเริงแจ่มใส่ผิวพรรณเปล่งปลั่งบุคลิกน่าเกรงขามออกมา

เป็นที่ชัดเจนว่าได้รับผลประโยชน์มหาศาลจากสนามรบโบราณ

ตรงกันข้าม  เมื่อเปรียบเทียบอัจฉริยะเผ่ามนุษย์กับอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์แล้ว  ความแตกต่างระหว่างทั้งคู่มันกว้างจนไม่รู้จะบรรยายต่อยังไง

ฝ่ายหนึ่งไม่เสื้อผ้าขาดวิ่นก็แทบไม่มีเสื้อผ้าปกปิดร่างกาย

ส่วนอีกฝ่ายนั้นดูดีมีสง่าราศีเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายเรียบร้อยดูดีมีความเป็นสุภาพชน

เรียกได้ว่าเป็นความแตกต่างด้านคุณภาพย่างเห็นได้ชัด

ยังไม่พูดถึงคะแนนที่แต่ละฝ่ายได้รับ  เอาแค่การเปิดตัวของเผ่ามนุษย์นี่ก็เล่นเอาผู้ชมส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ตั้งแต่แรกเห็น

“ฮ่า ๆ ๆ ! ดู ๆ ๆ เหล่าอัจฉริยะเผ่ามนุษย์กู ! เป็นไงล่า  แต่ละคนอย่างกับมังกรมาเดินดิน  แล้วดูไอ้พวกขอทานหมื่นเผ่าพันธุ์ดิ๊  ฮ่า ๆ ๆ ตะโล้ก ~ ตลกอะ !”

“กูขำจะขิตอยู่แล้วเนี่ย  ไอ้แบบนี้เนี่ยนะเรียกว่าอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์แถมยังอ้างตัวว่าจะปกครองหมื่นโลก  มึงไม่เยี่ยวใส่กะลาแล้วชะโงกหน้าดูเงาหัวมั่งวะ  สภาพแม่งไม่ต่างจากขอทานที่อดอยากมาแปดชาติ  พวกมึงมีแค่เนี้ย ? แล้วยังใจกล้าหน้าด้านมาเปรียบเทียบกะอัจฉริยะเผ่ามนุษย์กูอี๊ก  ฟายเผือกเอ๊ย !”

“จริง ! อย่าไปยืนใกล้ ๆ พวกแม่งเชียว  แบบนั้นจะทำให้อัจฉริยะเผ่ามนุษย์เราเสียสง่าราศีเอาได้ !”

“ไงวะไอ้พวกควายหมื่นเผ่าพันธุ์  กรี๊ดสิวะ  กรี๊ดมันออกมา  ไหนล่ะความหยิ่งผยองของพวกมึงไปไหนแล้ว  ชอบข่มคนอื่นนักไม่ใช่ไง ? แล้วไหงตอนนี้มาร้องไห้หาแม่วะหา !”

“กูฮาแป๊บ ! ไอ้พวกห่านี่โผล่มาปุ๊บก็คุกเข่าปั๊บ  ร้องห่มร้องไห้ฟ้องเทพธิดาเหมือนกะลังฟ้องแม่  เห้ย  ไอ้พวกเหี้ยหมื่นเผ่าพันธุ์  ถ้าพวกมึงปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมก็กลับบ้านไปดูดนมแม่มึงต่อนู่นไป๊  ฮ่า ๆ ๆ !”

เมื่อได้ยินเสียงถ่มถุยจากผู้ชมฝั่งมนุษย์แล้ว  ผู้ชมฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์ก็ยิ่งโกรธแค้นแสนสาหัสและช่วยกันขุดบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเผ่ามนุษย์ออกมากระหน่ำกันทันที

เมื่อเห็นแบบนั้น  ฉินหยู่  ฉินหลาน  และคนอื่น ๆ ก็หันไปมองกลุ่มคนชรา  ป่วย  และพิการซึ่งกำลังคุกเข่ากับพื้นด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

“นี่เหรอวะอัจฉริยะของหมื่นเผ่าพันธุ์  ไม่มีเหี้ยไรเลยนี่หว่า”

“มึง ? ! ! !”

แม้จะเป็นแค่ประโยคสั้น ๆ ก็ตาม  แต่ความหมายกลับลึกซึ้งเสียดแทงเข้ากลางใจได้อย่างเหลือเชื่อ

พวกจ้านเฟิงที่โกรธแค้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  หลังจากฟังคำดูถูกเหยียดหยามเมื่อกี๊แล้วตอนนี้ยิ่งเดือดดาลหนักขึ้นไปอีก

“ถ้าไม่ใช่เพราะเผ่ามนุษย์พวกมึงไม่เล่นสกปรกแอบดักตีหัวพวกกูล่ะก็  ป่านนี้กูคงบี้พวกมันเป็นขยะใต้ตีนไปนานแล้วโว่ย !”

“ตลกแดก”

ฉินหลานหัวเราะเบา ๆ

“แล้วไมพวกมันไม่มาดักตีหัวกูมั่งวะ ? ฮึ ? !”

ก่อนที่จ้านเฟิงจะทันได้ตอบ  ฉินหลานก็เดาคำพูดของอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้าแล้วและชิงพูดก่อน

“อย่าบอกนะว่าเพราะพวกมันเป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกู”

“บ่องตงเลยนา  ตอนอยู่แดนลับพวกกูน่ะโดนพวกมันปล้นวันเดียวตั้งสามรอบ”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นจ้านเฟิงก็โกรธจัด

“พ่องตาย  แค่สามรอบมึงจะมาอวดทำเพื่อ ! กูโดนไปวันเดียวตั้งยีบเอ็ดรอบโว่ย !”

“ใช่  กูโดนวันเดียวแปดรอบยังไม่พูด  มึงโดนแค่วันเดียสามรอบจะมาขิงทำเหี้ย ?”

จู่ ๆ ความภาคภูมิใจของฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์ก็ปะทุขึ้นซะงั้น  แล้วพวกมันก็เริ่มโอ้อวดถึงวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของตน

พวกเยว่ฝูทั้งสามต่างโกรธจัดกันหน้าดำหน้าแดง

ผู้ชมที่ได้ยินต่างตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมอีก

“มะ...  มันใช่เรื่องที่เป็นเกียรติยศแก่บรรพบุรุษมั้ยวะ”

“ไอ้พวกนี้แม่งป่วยกันอยู่ป๊ะวะ”

“การถูกปล้นมันใช่เรื่องน่าภูมิใจเหรอ  พวกมึงอะขนาดเสื้อผ้าจะใส่ก็ยังไม่เหลือเลยนะน่ะ”

“ก็ว่าอยู่ว่าไอ้พวกหมื่นเผ่าพันธุ์มันลืมพกสมองมาจากบ้าน  แต่พวกมึงก็ไม่เชื่อ”

“ว่าก็ว่าเถอะ  อีโจรชั่วพวกนั้นแม่งเคยปล้นเผ่ามนุษย์ด้วยกันเองด้วยเหรอวะ”

“เวรเอ๊ย ! มึงไม่รู้หรอก  ยิ่งคิดแม่งยิ่งโมโห  อีพวกเวรนั่นมันหาดีไม่ได้  เลวทรามสุด ๆ ไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย !”

เมื่อหัวข้อสนทนาเริ่มออกทะเลมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ชมทั้งเผ่ามนุษย์ทั้งหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างก็เริ่มเปลี่ยนเป็นบ่นให้กันฟังแทน

พวกเยว่ฝูทั้งสามตอนนี้สั่นสะท้านไปทั้งตัว  ทั้งโกรธทั้งแค้นทั้งหน้าซีด

“หุบปากซะ ! ! !”

เมื่อจักรพรรดิออกคำสั่ง  พวกจ้านเฟิงและอื่น ๆ ที่เหลือก็เชื่อฟังทันที

“นี่มันใช่เรื่องน่าภูมิใจเรอะ ? ฮึ ?”

พวกจ้านเฟิงก็รีบคุกเข่าเช็ดน้ำตา  สภาพดูน่าสงสารยิ่งกว่าลูกสะใภ้ตัวน้อยที่ถูกแม่ผัวกระทำย่ำยีอย่างไม่เป็นธรรมเสียอีก

พวกฉินหลานต่างกลอกตามองบนใส่  สีหน้านี่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“หึ ! ขยะชั้นต่ำปลาเน่ากุ้งฝอย  ยังจะกล้ามากำแหงต่อหน้าเผ่ามนุษย์กูอีก  ควาย !”

ฉินหลานเดินหน้าประชดต่ออย่างไม่หยุดยั้ง

ขณะที่พวกหลี่เฉิงคุนและอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังต่างหัวเราะเยาะ  แต่ก็รู้สึกงง ๆ อยู่เหมือนกัน

“เออใช่ ! แล้วทำไมอีพวกโจรชั่วลั่วซือหานมันไม่มาดักตีหัวเราบ้างล่ะเนี่ย...”

“ไม่โดนยัยพวกบ้านั่นตีหัวไม่ใช่เรื่องดีรึไง  ฉันว่าที่เราไม่โดนเพราะเป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกันนั่นแหละ”

“แม่จ้าว  ยัยพวกนั้นมันเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีเป็นด้วยเหรอเนี่ย”

“แต่...  ดูทรงไอ้พวกนี้แล้ว  ไม่เหมือนตอนเราโดนปล้นนะ  ดูดิ  ขนาดเสื้อผ้ายังไม่เหลือเลยนะน่ะ”

“เมื่อสังคมพัฒนาขึ้น  วิธีการปล้นก็อัปเกรดขึ้นเป็นธรรมดา”

“อือ...  ก็จริง  แต่สภาพของไอ้พวกอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์นี่แม่งก็ตลกจริง ๆ ส่วนอีพวกโจรชั่วมันก็โจรชั่วสมชื่อ”

เมื่อเห็นว่าพวกเยว่ฝูทั้งสามมองตนด้วยท่าทีที่เป็นปรปักษ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ฉินหยู่จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“พอละ  ลุยแหลกมายี่สิบวันละ  ไปพักผ่อนกันดีกว่า”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนต่างมองไปยังอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์ด้วยสายตาเยาะเย้ยก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจุดพักผ่อนอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นพวกเยว่ฝูทั้งสามเริ่มจัดเตรียมที่นอนให้พวกควายเผือกทั้งหลายด้วยความโมโห  ฉินหลานก็เบ้ปากแล้วพูดว่า

“ทำไมไอ้พวกเหี้ยนั่นไม่โดนฆ่าตาย ๆ ไปซะ”

“นั่นสิ  ตายไปไม่ถึงหนึ่งในห้าซ่ำ  สำหรับพวกมันแล้วถือว่าเบาเกินไปนะเนี่ย”

“ฉันไม่รู้ว่าพวกลั่วซือหานคิดไรกันอยู่  แต่ก็โคตรใจกล้าอะ  กล้าปล้นแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของหมื่นเผ่าพันธุ์”

“ความกล้านั่นมันมีมาตั้งนานแล้วไม่ใช่ไง ? ก็ดูอย่างไอ้สวะเฉินมู่มันสิ  ถึงขนาดกล้าเสนอหน้าไปแย่งตัวหวางหยู่หนิงกะเย่เมี่ยวเตี๋ยที่มีศักยภาพระดับเอสจากมหาลัยอื่นเลยนะ”

“นั่นสิ ! นายเคยเห็นคนขี้ขลาดที่ไหนกล้ารวบรวมหญิงงามทั้งโลกมาไว้ใช้ชีวิตเสเพลเอาเองบ้างมั้ยล่ะ  ว่าแต่ไอ้เวรนั่นมันสมควรตายที่สุดแล้ว  เวรเอ๊ย !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นฉินหลานก็ก้มตัวลงเล็กน้อย  กำหมัดแน่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง และก่อนจะพูด

“น่าเสียดาย...  ตลอดยี่สิบวันมานี้เราไม่เจอไอ้สวะเฉินมู่มันเลย !”

พอได้ยินเแบบนั้นสีหน้าของฉินหยู่ก็มืดหม่นลง

“ก็ถือว่ามันโง่แต่ดวงดี  ไม่ต้องห่วงหรอก  ถึงมันจะรอดแบบทีมมาได้  แต่แบบบุคคลเด๋วแม่งก็ตุยเย่อยู่ดีแหละ !”

“ที่สำคัญคือครั้งนี้ฝีมือแกพัฒนาไปเยอะมาก  ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์สามดาวแล้ว  จะฆ่ามันบนลานประลองก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ฉินหลานก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

ต้องยอมรับว่าสนามรบโบราณนั้นอันตรายอย่างยิ่ง  วิญญาณแค้นนั่นก็ฆ่ายากฆ่าเย็น  พวกสัตว์ประหลาดก็แข็งแกร่งเหลือจะเชื่อ

ถ้าไม่ได้เตรียมตัวมาดีล่ะก็  ป่านนี้แม้แต่ศพก็ไม่เหลือแล้วล่ะ

แต่ในขณะเดียวกัน  ในนั้นก็มีโอกาสมากมายเกินไปเช่นกัน

ที่นั่นมีสมุนไพรระดับสวรรค์และระดับปราชญ์ที่ในตระกูลมีการจำกัดจำนวนใช้งานไว้อย่างเข้มงวด  รวมถึงมรดกระดับปราชญ์และระดับเกียรติยศอยู่มากมายเต็มไปหมด

ตัวเองยังโชคดีอย่างยิ่งที่สามารถเสริมสร้างเจตจำนงกระบี่ในโบราณสถานที่มีมรดกระดับเกียรติยศ  และยังเข้าถึงระดับจิตปราชญ์จากแผนภาพความคิดระดับปราชญ์ที่ได้จากที่เดียวกันนั่นอีกด้วย

นั่นเป็นสิ่งของที่แม้แต่ในตระกูลก็ยังมีแค่ชิ้นเดียว  และมันยังถูกเก็บรักษาไว้เป็นมรดกตกทอดชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งของตระกูลเสียด้วย

แต่ว่าตนกลับได้มาจากในสนามรบโบราณแห่งนี้

คงได้แต่จินตนาการเอาเองแหละว่ามีสมบัติมากมายแค่ไหนที่ซ่อนอยู่ในสนามรบแห่งนี้

ในตอนนี้  ความมั่นใจของฉินหลานพุ่งปรี๊ด  ในใจปรารถนาที่จะสู้กับเฉินมู่แล้วบดขยี้ให้ตายคาลานประลองมานานแล้ว

เมื่อนึกภาพถึงความรุ่งโรจน์ในอนาคตของตนเอง  และภาพที่เย่จิ่นชิว  ลั่วซือหาน  และคนอื่น ๆ ต่างพากันกราบไหว้และเข้าหาตน  มันก็อดที่ยิ้มยิ่งกว่าปืน AK ออกมาไม่ได้

“ฮ่า ๆ ๆ พี่รองพูดถูก  ความใจร้อนเพียงเล็กน้อยสามารถทำลายแผนการอันยิ่งใหญ่ได้  จากประสบการณ์ครั้งนี้ผมได้เรียนรู้อะไรมามากมายเลย  ความแข็งแกร่งของผมก็เหนือกว่าอัจฉริยะคนอื่น ๆ ในรุ่นเดียวกันแล้ว  มันกับผมไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไป”

“ตอนนี้  สิ่งที่ผมต้องทำก็คือรอให้การแข่งขันแบบตัวต่อตัวเริ่มและหาโอกาสที่จะทำให้มันอับอายขายหน้าคาสังเวียน”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นพวกหลี่เฉิงคุนต่างก็ยิ้มแย้มประจบประแจงอย่างขะมักเขม้น

คำชมเหล่านั้นทำให้ฉินหลานมีความสุขอย่างยิ่งจนยิ้มไม่หุบ

อย่างไรก็ตาม  ในขณะนั้นเอง...

“อีนังโจรชั่วพวกนั้นแหละ ! ! !”

“เหี้ยเอ๊ย  อีพวกโจรชั่วนั่นออกมาแล้ววววววววววววววว ! ! !”

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกน

ผู้ชมอีกฝั่งหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยผู้คนจากหมื่นเผ่าพันธุ์ต่างเงียบไปชั่วขณะ  ก่อนจะระเบิดเสียงคำรามด่าทอออกมาอย่างกึกก้องกัมปนาท