บทที่ 143 : ไอ้พวกที่ก่อกรรมทำเข็ญ ปล้นฆ่าจนฟ้าดินพิโรธแบบนี้... ที่แท้ก็เป็นเผ่ามนุษย์งั้นเร้อ ? !

เหล่าผู้ชมที่เห็นเหตุการณ์ต่างทำหน้าแบบว่าช็อกสุดขีดอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

เพราะฉากที่ปรากฏบนหน้าจอในตอนนี้มัน...

มีร่างของยอดยุทธ์เผ่ามารอยู่หกร่าง

ส่วนที่ว่าทำไมถึงมองปร๊าดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นยอดยุทธ์เผ่ามารน่ะหรือ

ก็เพราะบนกางเกงในตรงแก้มก้นของพวกมันมีคำว่า ‘เผ่ามาร’ ขนาบทั้งซ้ายทั้งขวาอยู่

แถมยังเขียนเนื้อ ๆ เน้น ๆ โชว์หราเสียด้วย !

ดูทรงแล้วเห็นได้ชัดเลยว่าโดนกระบี่แกะสลักเอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้น  พวกมันแผ่ไอสีดำจาง ๆ ออกมาอีก  สภาพแบบนี้ถ้าไม่ใช่เผ่ามารก็ผีแล้วล่ะเพื่อนเอ๊ย

ส่วนสาเหตุที่ทำให้ช็อกนั้น

นั่นเป็นเพราะว่าคนทั้งหกคนนี้กำลังห้อยอยู่บนต้นไม้ในสภาพเหมือนตุ๊กตาไล่ฝน (นึกถึงเรื่องอิ๊กคิวซัง) ที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาตามแรงลม !

และภาพที่คุ้นตาดีก็คือ  ทั้งหกล้วนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว  ตามร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว  ใบหน้าปูดบวมเป็นหัวหมู  แถมตรงหัวที่เคยมีเขางอกอยู่ก็โดนหักทิ้งแบบถอนรากถอนโคน  เหลือแค่รอยแผลตัดขวาง

มิหนำซ้ำไอ้คนที่ลงมือก็เหมือนมันกลัวว่าคนพวกนี้จะหายใจสะดวกเกินไป  ถึงกับใจดีเอาหินมามัดถ่วงไว้ที่ข้อเท้าของทุกคนเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้เสียด้วย

ภาพที่เห็นเล่นเอาผู้ชมต่างพะอืดพะอมสีหน้าบอกบุญไม่รับ  ไม่ต่างจากถูกจับใส้หมูที่ไม่ได้ล้างยัดใส่ปากทั้งดิบ ๆ

“อะไรที่เรียกว่าความอัปยศอดสู...  ก็ไอ้นี่ไงล่ะ ! นี่มันโคตรในโคตรความอัปยศอดสูขั้นสุดยอดชัด ๆ !”

“มันแค่ปล้นฆ่ายังไม่พอ  ต้องจับมาแขวนคอสักลายประจานอีก  เหี้ยเกิ๊น  แบบนี้เผ่ามารนี่หน้าแหกยับไปยันบรรพบุรุษเลยนะเนี่ย !”

“ถึงจะไม่ได้เห็นตอนรุมสกรัมก็เถอะ  แต่ไอ้พวกนี้ที่โดนจับโล้ชิงช้าทั้งแก๊งแบบนี้นี่มัน  เห็นแล้วกูกลั้นขำไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ  ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”

“กูว่านา  นี่มันล้างแค้นเผ่ามารชัด ๆ อะ  เพราะถ้าแค่ปล้นฆ่าก็แค่ฆ่าไปซะ  แต่นี่มันฆ่าอย่างเดียวไม่พอต้องจับมาประจานอีก  มันเป็นอื่นไม่ได้เลยนอกจากแค้นส่วนตัวล้วน ๆ”

“ก็จริงนะ  อย่างน้อย ๆ พวกนังโจรชั่วก็ยังมีตรรกะป่วย ๆ แต่ไอ้อาชญากรกลุ่มนี้แค่ตรรกะซักนิดก็ยังขี้เกียจคิด  เล่นเสร็จก็สะบัดตูดหนี  ไม่มีการซุ่มรอกลุ่มอื่นมาติดกับอะไรเลย”

“คิดว่าใคร ๆ ก็หน้าไม่อายเหมือนนังโจรชั่วพวกนั้นที่คิดเรื่องสารเลวอย่างการรีดไถแกะอ้วนตัวเดิมซ้ำ ๆ เหรอ  ยัยพวกสารเลวนั่นมันน่ากลัวกว่าเปรตนรกซะอีก  แม้แต่ซาตานก็ยังต้องยอมสักชื่อพวกมันไว้บนแผ่นหลังเลยมั่งน่ะ !”

ดูทรงแล้วผู้ชมคงจะเริ่มเคยชินกับเรื่องนี้แล้ว  แม้ในใจจะยังตกใจอยู่ก็ตาม  แต่ก็กล้าที่จะวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปากบ้างแล้ว

ต้องยอมรับว่าพฤติกรรมของพวกซูเสี่ยวเถานั้นได้ยกระดับขีดจำกัดความอดทนของจิตใจผู้ชมให้อัปเลเวลขึ้นไปอีกขั้น

ถึงจะไม่รู้...  ว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีก็เถอะ

แต่ที่รู้แน่ ๆ คือไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเม่ยเหยาชัวร์ ๆ

เธอส่ายหัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เป็นไปไม่ได้...  เป็นไปไม่ได้แน่นอน ! ! !”

“เผ่ามารคนอื่นโดนดักตีกะบาลก็ยังพอทำเนา  แต่จ้าวมารที่เป็นถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์เก้าดาวสุดปลายยอดเนี่ยนะ ! คนที่อีกแค่ก้าวเดียวก็จะได้เลื่อนเป็นขอบเขตเกียรติยุทธ์  เป็นผู้ปกครองกองทัพนับแสนกลับโดน...  เป็นไปไม่ได้น่า...  นี่มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน ! ! !”

เพียวเพียวมองด้วยสีหน้าแบบไม่รู้จะพูดอะไร

จะจ้าวมารหรือกองทัพนับแสนอะไรก็ไม่รู้หรอก  แต่ไอ้ศพที่หัวปูดเป็นลูก ๆ จำนวนเยอะสุดบนต้นไม้นั่นก็คือจ้าวมารอะไรนั่นมันเล่นตายสนิทชนิดที่ว่าดวงวิญญาณหายสาบสูญไปไหนแล้วก็ไม่รู้  ช่างเป็นสภาพที่น่าอัปยศอดสูอะไรเช่นนี้

เมื่อมองไปที่เม่ยเหยาซึ่งตาลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้  ปากก็พร่ำเพ้ออะไรไม่รู้ฟังไม่ออก  เพียวเพียวก็พยักหน้ามั่นใจอีกครั้ง

“ช่างเถอะ ๆ ในเมื่อคนของสองเผ่าพวกเธอพึ่งพาไม่ได้  งั้นมาดูยอดฝีมือเผ่าผีเสื้อปีกแสงแทนก็แล้วกัน”

ก็อย่างที่ว่า ‘เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ’ ทั้ง ๆ ที่มีตัวอย่างความซวยให้เห็นอยู่ทนโท่ตั้งสองเผ่าแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังจะมามีความมั่นใจแบบระเบิดระเบ้ออยู่อีก

แต่จะว่าไปแล้วเธอก็ใช่ว่าจะมั่นใจแบบสุ่มสี่สุ่มห้า

เพราะทวีปเศษซากที่พวกอัจฉริยะรุ่นปัจจุบันมันมีขนาดใหญ่กว่ามาก  แต่จำนวนคนของแต่ละเผ่ากลับน้อยกว่ารุ่นปัจจุบันเป็นร้อยเท่า  เหลือแค่ 1,000 คนเท่านั้น  ซึ่งหากรวมจากทุกเผ่าแล้วก็จะมีรวม ๆ ประมาณ 3 ล้านกว่าคน

ในสถานที่กว้างใหญ่ขนาดนี้  การจะเดินทางมาสุ่มเจอหน้ากันได้นี่ต้องเรียกว่าทำบุญร่วมชาติตักบาตรร่วมขันกันมาเลยทีเดียวเชียวล่ะ  ดังนั้นหากจะมีคนซวยโดนดักตีหัวสักคนสองคนมันก็พอจะเข้าใจได้อยู่  แต่ไอ้การที่จะโดนยกแก๊งเหมือนสองเผ่าเมื่อกี๊เนี่ยสิ !

ล้อเล่นชัด ๆ

เพียวเพียวกลอกตาด้วยความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจ

เสร็จแล้วก็โบกมือน้อย ๆ เปลี่ยนช่องไปดูฉากอื่น

ทว่า……

คราวนี้ภาพที่ปรากฏขึ้นได้ทำให้ผู้ชมต้องอึ้งเก็มกี่เป็นรอบที่ร้อย

“พวกแม่ง...  ทำเหี้ยไรกันอีกวะ !”

“หรือว่าจะเป็น...  ท่าดิ่งพสุธาหัวปักเลนในตำนานอะ ?”

ภาพบนจอยักษ์แสดงให้เห็นสิ่งมีชีวิตแปดตัวที่มีปีกผีเสื้อสวยงามอยู่ที่หลัง  หัวของพวกมันฝังอยู่ในดิน  ลำตัวชี้เด่ตั้งตรงแหน่วราวกับหอกปักพื้น

ผู้ชมถึงกับอึ้งตาค้างรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

ที่แสบกว่านั้นก็คือ  นังโจรชั่วพวกนั้นคงกลัวว่าตัวที่ตั้งตรงแหน่วนั่นจะล้มลงมาเลยอุตส่าห์หวังดีหาท่อนไม้สองท่อนมาปักขนาบสองข้างหน้าหลังไว้ให้  เป็นตัวหนีบประคองลำตัวพวกมันไว้ไม่ให้ล้มไปทางไหนได้อีก

ผู้ชมต่างอุทาน “เช้ดเข้ !” กันระงมขมขื่น

“เป็นไปไม่ได้...  เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ! ?”

ต่อให้เป็นจักรพรรดินีน้ำแข็งผู้แสนเย็นชาก็ยังต้องแสดงอาการสติแตกออกมา

เธอไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตา  รีบโบกมือเปลี่ยนช่องทันที  ซึ่งคราวนี้ไม่ได้เป็นภาพแบบเมื่อกี๊แล้ว

เพราะรอบนี้...  ไม่ได้มีไม่ค้ำ  เป็นภาพหัวปักดินโก้งโค้งโก่งตูดโชว์กางเกงในสีขาวปอน ๆ กันถ้วนทั่ว !

เพียวเพียวโกรธจัดจนสั่นไปหมดทั้งตัว  ไม่สนใจบรรยากาศที่เงียบสงัดขึ้นเรื่อย ๆ ของสนามประลองและรีบเปลี่ยนช่องอย่างบ้าคลั่ง

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใช้สิทธิ์ของตัวเองที่มี 3 ครั้ง  แต่เปลี่ยนช่องโดยแบบสุ่มไม่จำกัดแทน

ทว่าแม้จะเปลี่ยนไปดูอีกสักกี่เผ่าพันธุ์ก็ตาม...  แต่เรื่องผลลัพธ์นั้นมันก็...  หลากหลาย  แต่โดยรวมแล้วก็คล้ายคลึงกัน

บางพวกโดนจับมัดห้อยหัวกับต้นไม้ในสภาพคอสเพลย์เป็นหนอนชาเขียว

บางพวกโดนจับทำเป็นรูปหัวใจพร้อมสลักคำว่า ‘ป๋มเป็นเศษขยะคับ’ ไว้บนร่างกาย

ที่เหี้ยมกว่าคือ  มีพวกที่โดนจับทำกังหันลมมนุษย์แขวนไว้กับต้นไม้  ต่อให้ตายห่ากันไปหมดแล้วก็ตาม  แต่สุดท้ายแล้วก็ยังคงต้องหมุนติ้ว ๆ ต่อไปแบบนั้น

หรือจะบอกว่า  ไม่ว่าจะเปลี่ยนช่องไปดูช่องไหนก็ตาม  ก็มีแต่กางเกงในขาว ๆ กับตูดโก่ง ๆ เต็มไปหมด

อ้อ  ไม่สิ  ยังมีอันนึงเป็นลายไดร์เป่าผมสีชมพูด้วย  เพราะไอ้หมอนั่นดูทรงแล้วมันพวกวิตถารชัด ๆ และแน่นอนว่าจุดจบของมันย่อมน่าอนาถที่สุด

และไอ้คนที่โดนจับทำกังหันลมหมุนติ้วก็คือมันนั่นแหละ

ไดร์เป่าผมสีชมพูนั่นหมุนเร็วจนกลายเป็นวงกลมซ้อนสามชั้นแล้ว !

เมื่อบนจอเปลี่ยนช่องวนไปเรื่อย ๆ

อย่าว่าแต่พวกคนดูเลย  ขนาดพวกเยว่ฝูทั้งสามเองก็ยังต้องอ้าปากค้างแบบมึนตึ้บไม่รู้จะคอมเมนต์อะไรดี

“นะ...  นี่มันเป็นไปไม่ได้...  เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ? ? ?”

“ทำไมเป็นงี้อะ...  ทำไมอัจฉริยะเผ่าฉันถึงกลายร่างมาเป็นงี้ได้กัน ? ? ?”

“เป็นไปไม่ได้...  เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด...  เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดเลย ? ? ?”

จักรพรรดินีทั้งสามสติแตกอีกรอบ  โกรธจนสั่นไปทั้งตัวไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว

สามเผ่าพันธุ์ของพวกเธอจะยังยืนหยัดอยู่ในหมื่นโลกต่อได้อย่างไรหลังจากที่ต้องโดนหยามน้ำหน้าถึงเบอร์นี้

ดวงตาของทั้งสามค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ  แต่ละคนกัดฟันกรอด ๆ แบบอยากจะบ้าแล้ว

“ไปสืบ...  ไปสืบมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ! ! !”

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นไอ้พวกเดรัจฉานสัตว์นรกเผ่าไหนที่มันกล้าทำเรื่องระยำตำบอนจนฟ้าดินยังต้องพิโรธแบบนิ ! ! !”

“ไอ้พวกเหี้ย ! ! !”

“อย่าให้กูรู้ว่าฝีมือใคร...  ไม่งั้นกูจะทำให้มันเสียใจที่ต้องเกิดมา ! ! !”

“สัด...  พวกสัตว์นรกเดนเดรัจฉาน...  กล้าดียังไงมาหยามน้ำหน้ายอดยุทธ์หมื่นเผ่าพันธุ์กูแบบนี้ ! กูจะฆ่ามึง  จะจับมึงมาฉีกเป็นหมื่น ๆ ชิ้น ! จะถลกหนังมันทั้งเป็นแล้วกระชากเส้นเอ็นออกมาทำกางเกงในซะ ! ! !”

ตอนนี้พวกเธอทำอย่างอื่นไม่ได้อีกนอกจากสติแตก

เรื่องโดนหยามน่ะเรื่องเล็ก  ปล่อยผ่านไปสักพักหนึ่งเดี๋ยวเรื่องก็เงียบไปเอง  อีกเดี๋ยวเวลาก็จะช่วยเยียวยาทุกบาดแผลให้เอง

แต่ถ้าเกิดว่าเรื่องนี้มันไปทำลายแผนการใหญ่ขึ้นมาล่ะจะเป็นอย่างไร  ก็จะกลายเป็นว่าสามเผ่าพันธุ์ของพวกตนจะอยู่รอดไม่ได้ยังไงล่ะ

โดยเฉพาะเยว่ฝูกับเพียวเพียว

พวกเธอไม่เหมือนกับเม่ยเหยา  เผ่ามารนั้นเทิดทูนผู้แข็งแกร่งเป็นที่สุด  ผู้ไร้เทียมทานคือผู้นำสูงสุด  และเผ่ามารก็ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นปึกแผ่นอันหนึ่งอันเดียวกัน  สั่งคำไหนคำนั้น

แต่สถานการณ์ของเยว่ฝูกับเพียวเพียวไม่ใช่แบบนั้นเลย

ไม่ว่าจะเป็นเผ่าเทพสวรรค์เขาสัตว์แห่งหมื่นเผ่าพันธุ์

หรือจะเป็นเผ่าผีเสื้อปีกแสงในหมู่เผ่าปิศาจก็ตาม

ภายในเผ่าพันธุ์ของพวกเธอมีเผ่าพันธุ์ย่อย ๆ อยู่มากมายเกินไป  ไม่ได้รวมกันเป็นปึกแผ่นแต่อย่างใด  หากพูดเรื่องความซับซ้อนและความขัดแย้งภายในแล้วพวกมันด้อยกว่าแค่เผ่ามนุษย์เท่านั้น  แถมยังด้อยกว่าเพียงเล็กน้อยเสียด้วย

และถ้าเกิดเรื่องมันแพร่กระจายบานปลายไปจนกระทบกับแผนการใหญ่เข้าล่ะก็

เกรงว่าทั้งสองเผ่าพันธุ์คงต้องเจอกับภัยพิบัติครั้งใหญ่ถึงขั้นสูญพันธุ์กันเลยก็เป็นได้

แล้วจะไม่ให้พวกเธอสติแตกจนเป็นบ้าได้อย่างไร

หลังจากที่ทั้งสามแหกปากด่าพร้อมกับสั่งการไปด้วยอยู่พักหนึ่ง  หลาย ๆ คนก็หายตัวไปจากบริเวณนั้น  เห็นได้ชัดว่าไปสืบตามคำสั่ง

แม้ว่าซวนซวนจะไม่รู้ว่าพวกนั้นจะสืบอย่างไร  แต่ก็ไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย

กลับกันรอยยิ้มกลับยิ่งกว้างขึ้น ๆ ขณะยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายอุรา

ทว่าก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ซวนซวนต้องประหลาดใจไม่น้อยอยู่

ไม่นานพวกที่ไปสืบก็กลับกันมา

หลังจากที่ทั้งสามได้ยินลูกน้องกระซิบรายงานข้างหู  สีหน้าของพวกเธอก็เปลี่ยนจากงุนงงเป็นเอ๋อแดก  จากเอ๋อแดกก็เปลี่ยนเป็นช็อกสุดขีด  และหลังจากฟังจบ...

ทั้งสามก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นไม่อยากจะเชื่อสายตา

“นะ...  นี่มันเป็นไปได้ไงกัน ? ? ?”