บทที่ 22 เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น

[ หีบสมบัติสุ่ม ระดับ : ขาว ]

[ ระดับหีบสมบัติ : ขาว, ฟ้า, เงิน, ทอง, ม่วง, หยก, เพชร ]

'หีบสมบัติมีอยู่ 7 ระดับ ที่ฉันได้มาตอนนี้คือหีบสมบัติระดับต่ำที่สุด'

หยางหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับถูมือไปมา

จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ ลงตรงหน้าหีบสมบัติ แล้วค่อยๆ เปิดมันออก

เมื่อหีบสมบัติเปิดออก แสงสีขาวนวลตาก็สาดส่องออกมา

ราวกับสายลมแผ่วเบาพัดผ่านใบหน้า

ภายในหีบสมบัติ มีโอสถเม็ดหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบสงบ

หยางหลิงเพ่งมอง ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นมาทันที

[ โอสถรวมวิญญาณ สามารถเพิ่มค่าความชำนาญได้ 500 แต้ม ]

'อะไรวะเนี่ย เพิ่มค่าความชำนาญตั้ง 500 แต้ม!?'

หยางหลิงตกตะลึง

นี่มันจะเวอร์เกินไปแล้ว

ตามความเร็วในการฝึกฝนของเขาในตอนนี้

ค่าความชำนาญ 500 แต้ม อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลายี่สิบกว่าวัน!

หยางหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนโอสถรวมวิญญาณเข้าปากรวดเดียว

หีบสมบัติสีขาวเองก็หายวับไปในตอนนั้นเช่นกัน

[ โปรดเลือกวิทยายุทธ์ที่ต้องการเพิ่มค่าความชำนาญ ]

'เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง'

[ โปรดเลือกวิทยายุทธ์ที่ต้องการเพิ่มค่าความชำนาญ ]

'ดูเหมือนว่าเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังจะไม่ได้ อย่างที่คิดเลย มันเพิ่มได้แค่วิทยายุทธ์สินะ'

'หมัดทลายขุนเขา'

วินาทีต่อมา กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นภายในร่างกายของหยางหลิงอย่างต่อเนื่อง

ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่เขาฝึกวิทยายุทธ์แล้วค่าความชำนาญเพิ่มขึ้นไม่มีผิดเพี้ยน

สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไปก็คือ กระแสความอบอุ่นในครั้งนี้ถาโถมเข้ามาอย่างดุดัน ราวกับเกลียวคลื่นที่ซัดสาดระลอกแล้วระลอกเล่า

หยางหลิงถึงกับรู้สึกมึนงงไปหมด

ราวกับว่าเขาได้ฝึกหมัดทลายขุนเขารวดเดียวเป็นเวลายี่สิบกว่าวัน

เมื่อความรู้สึกนั้นค่อยๆ จางหายไป เขาก็รู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาทันที

เขารีบตรวจสอบหน้าต่างสเตตัสทันที

ตัวละคร : หยางหลิง

อาชีพ : ผู้ฝึกยุทธ์

เลเวล : 10

ความแข็งแกร่ง : 11

ความคล่องตัว : 5

จิตวิญญาณ : 12

วิทยายุทธ์ : เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง (วิชาระดับหนึ่ง, ขั้นเริ่มต้น)

ค่าประสบการณ์ : 60/100

หมัดทลายขุนเขา (เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

ความชำนาญ : 587/1000

พลังชีวิต : 110

'ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้นมา 500 แต้มจริงๆ ด้วย ถ้าได้มาอีกสักเม็ด คงทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมรวมได้เลยไม่ใช่หรือ'

หยางหลิงแอบเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

นี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว

'โอสถรวมวิญญาณงั้นเหรอ... นอกจากรางวัลที่ระบบให้มาแล้ว ยังมีที่ไหนพอจะหาซื้อได้อีกไหมนะ'

'น่าจะมีนะ อย่างพวกสำนักใหญ่ๆ จะต้องมีของวิเศษแบบนี้อยู่แล้วแน่ๆ ศิษย์ที่สำนักพวกนั้นฝึกฝนขึ้นมา ค่าความชำนาญของวิทยายุทธ์ถึงได้สูงกันทั้งนั้น'

'คนที่เคยเจอก่อนหน้านี้ รวมถึงอู๋เชวียด้วย ล้วนแต่บรรลุขั้นสูงกันหมด'

'ถ้าเป็นแบบนี้ การจะไปให้ถึงขั้นสุดยอดก็ดูจะมีความหวังขึ้นมาแล้ว... แค่ไม่รู้ว่าโอสถรวมวิญญาณจะมีอาการดื้อยาหรือเปล่า ยิ่งกินมากผลลัพธ์จะยิ่งลดลงไหม'

หยางหลิงสลัดความคิดในใจทิ้ง แล้วเปิดตารางจัดอันดับเลเวลดินแดนเทพขึ้นมาดูแวบหนึ่ง

ไม่มีชื่อของเขาอยู่เลย

'อย่างที่คิดไว้ ถ้ายังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะขึ้นตารางจัดอันดับ'

'เมื่อกี้ระบบแจ้งเตือนว่าฉันเป็นหนึ่งในสามสิบผู้เล่นยอดฝีมือที่อัปเลเวลถึง 10 เป็นกลุ่มแรก นี่แสดงว่าในบรรดาผู้เล่นทั้งหมดในดินแดนเทพ เลเวลของฉันก็ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้า'

'แต่ค่าประสบการณ์จากการขุดเหมืองของฉันมันช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าให้ฉันได้ ทำให้ฉันสามารถขุดเหมืองได้อย่างต่อเนื่อง'

'แล้วพวกนั้นอัปเลเวลได้เร็วขนาดนั้นเป็นเพราะอะไรกัน เป็นเพราะมีชาติตระกูลที่ได้เปรียบงั้นหรือ'

หยางหลิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

เขามั่นใจแล้วว่า ถึงจางเหว่ยกับพรรคพวกของหลินกั๋วเหลียงจะได้รับค่าประสบการณ์จากการขุดเหมืองก็จริง

แต่ค่าประสบการณ์ก็เป็นแค่ค่าประสบการณ์ ไม่ได้เหมือนกับเขาที่ราวกับเปิดโปรโกง สามารถบรรเทาความเหนื่อยล้าได้โดยตรง

เพราะอย่างนี้จางเหว่ยถึงอยากจะไปจากที่นี่

สำหรับเจ้านั่น การขุดเหมืองอัปเลเวลไม่เพียงแต่จะเหนื่อยล้าและทุกข์ทรมานเท่านั้น แต่ความเร็วยังช้าเอามากๆ ด้วย!

'ช่างเถอะ ตอนนี้การอัปเลเวลสำคัญที่สุด บางทีพอถึงเลเวล 20 อาจจะมีรางวัลให้อีกก็ได้'

หยางหลิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วเริ่มลงมือขุดเหมืองฟาร์มค่าประสบการณ์

เขาไม่ได้มีความทะเยอทะยานที่อยากจะเป็นที่หนึ่ง แต่เขาก็อยากจะรักษาระดับความเร็วในการอัปเลเวลของตัวเองเอาไว้

ทางที่ดีที่สุดคือ ขอให้ได้รับรางวัลจากระบบทุกครั้งก็พอ

เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน หยางหลิงก็กลับมาที่กระท่อมไม้แล้วเริ่มฝึกหมัด

เวลาผ่านไปทีละน้อย

'เอ๊ะ ผิดปกติแล้ว'

สีหน้าของหยางหลิงเปลี่ยนไป

ก่อนหน้านี้เขาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงถึงจะได้รับค่าความชำนาญ 1 แต้ม

ห้าชั่วโมงก็คือ 5 แต้ม

แต่ตอนที่เขาฝึกหมัดเมื่อครู่นี้ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าค่าความชำนาญเพิ่มขึ้นเร็วกว่าเดิมมาก

'ห้าชั่วโมงนี่เพิ่มมาตั้ง 6 แต้มเลยไม่ใช่หรือ หรือก็คือเพิ่มขึ้นมาหนึ่งในห้าส่วน'

'ก่อนหน้านี้ค่าจิตวิญญาณของฉันคือ 10 แต้ม ตอนนี้คือ 12 แต้ม แสดงว่าค่าจิตวิญญาณมีความเกี่ยวข้องกับค่าความชำนาญจริงๆ ด้วย...'

'ลองฝึกเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังดูอีกทีดีกว่า!'

หยางหลิงไม่รอช้า รีบจัดแจงท่าทางแล้วเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังทันที

[ ค่าประสบการณ์ +1 ]

[ ค่าประสบการณ์ +1 ]

เมื่อเวลาผ่านไป ค่าประสบการณ์ก็เพิ่มขึ้นมา 5 แต้มอย่างรวดเร็ว

ความเร็วในการเพิ่มขึ้นดูเหมือนจะไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนเลย

หยางหลิงยังไม่หยุด เขาฝึกฝนต่อไป

ผ่านไปสักพัก

[ ค่าประสบการณ์ +1 ]

'6 แต้ม!'

หยางหลิงลืมตาขึ้นมาด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

ขีดจำกัดในการได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นแล้ว!

เพิ่มขึ้นหนึ่งในห้าส่วนเหมือนกันด้วย!

'ที่แท้ค่าจิตวิญญาณก็มีความเกี่ยวข้องกับพวกค่าความชำนาญและค่าประสบการณ์จริงๆ ด้วย!'

'เยี่ยมไปเลย! แบบนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรอจนแก่หง่อมถึงจะได้เป็นยอดฝีมือแล้วสิ!'

หยางหลิงตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ขอแค่เขาอัปเลเวลต่อไป แล้วนำแต้มสเตตัสอิสระไปเพิ่มในค่าจิตวิญญาณ เขาก็จะสามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนของตัวเองได้ ก่อให้เกิดเป็นวงจรที่ดี!

'ฉันมีแต้มสเตตัสอิสระให้เลือกจัดสรรได้ตามใจชอบ แต่พวกจางเหว่ยดูเหมือนจะทำได้แค่ผ่านการฝึกฝนแบบต่างๆ ถึงจะได้รับแต้มสเตตัสที่สอดคล้องกัน'

'ถ้าผู้เล่นคนอื่นเป็นแบบนั้นเหมือนกัน นี่ก็ถือเป็นหนึ่งในข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของฉันเลย'

'ฉันอยากจะเพิ่มค่าจิตวิญญาณเมื่อไหร่ก็เพิ่มได้ แต่พวกเขาทำไม่ได้...'

ในช่วงหลายวันต่อมา หยางหลิงใช้ชีวิตอย่างเป็นระบบระเบียบมาก

กลางวันก็ขุดเหมือง ฟาร์มค่าประสบการณ์

ตกกลางคืนก็ฝึกหมัด ฝึกฝนเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง

ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ เท่านั้น

ถุงเงินของเขาก็เริ่มตุงขึ้นทุกวันด้วยเช่นกัน

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ใบหน้าของหยางหลิงเผยให้เห็นถึงความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลังจากแน่ใจแล้วว่ารอบด้านไม่มีคน เขาก็เริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังต่อ!

[ 97/100 ]

[ 98/100 ]

[ 99/100 ]

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

ในที่สุด!

[ 100/100 ]!

ตูม!

กระแสความอบอุ่นอันมหาศาลพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของหยางหลิง

ทั่วทั้งร่างของหยางหลิงแผ่ไอร้อนออกมาอย่างต่อเนื่อง

บนศีรษะถึงกับมีควันสีขาวลอยกรุ่นออกมาจางๆ!

[ ระบบ : ขอแสดงความยินดี เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังเลื่อนขึ้นหนึ่งระดับ ]

[ ได้รับ 5 แต้มสเตตัสอิสระ, ขณะเดินลมปราณ ความแข็งแกร่งและความคล่องตัวจะเพิ่มขึ้นอย่างละ 15 แต้ม, ได้รับพลังชีวิตเพิ่มเติม 100 แต้ม ]

'ในที่สุดก็สำเร็จ...'

หยางหลิงพึมพำกับตัวเอง

มาถึงขั้นนี้ ความสามารถของเขาก็ได้รับการยกระดับอย่างก้าวกระโดดแล้ว!

'แต้มสเตตัสอิสระ 5 แต้มนี้ควรจะเอาไปเพิ่มตรงไหน คงไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว'

หยางหลิงรีบนำแต้มทั้งหมดไปเพิ่มในค่าจิตวิญญาณทันที

ในวินาทีนั้น เขารู้สึกว่าสภาพจิตใจของเขาได้รับการยกระดับขึ้นไปอย่างสูงสุด

ประโยชน์ที่ได้รับไม่ใช่แค่การที่สมองปลอดโปร่งขึ้นเท่านั้น

แต่ทัศนวิสัยในการมองเห็นก็ยังชัดเจนขึ้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ด้วย!

'เดี๋ยวก่อน เหมือนจะมีอะไรแปลกๆ นะ พลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นมานี่ มันเพิ่มขึ้นแบบถาวรเลยงั้นหรือ?'

หยางหลิงนึกคิดในใจ แล้วเริ่มตรวจสอบหน้าต่างสเตตัสของตัวเองทันที

ตัวละคร : หยางหลิง

อาชีพ : ผู้ฝึกยุทธ์

เลเวล : 10

ความแข็งแกร่ง : 11

ความคล่องตัว : 5

จิตวิญญาณ : 17

วิทยายุทธ์ : เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง (เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

ค่าประสบการณ์ : 0/1000

หมัดทลายขุนเขา (เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

ความชำนาญ : 786/1000

พลังชีวิต : 210

'ตอนนี้ฉันยังไม่ได้เดินลมปราณเลย พลังชีวิตก็เพิ่มจาก 110 เป็น 210 แล้ว... ที่แท้ก่อนหน้านี้ฉันก็เข้าใจผิดมาตลอด พลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นมานี้ มันเพิ่มขึ้นถาวรเลยนี่นา!'

'วิชาระดับหนึ่งมันวิเศษสุดยอดอย่างนี้นี่เอง ถ้าฝึกจนถึงขั้นสี่อย่างสมบูรณ์ พลังชีวิตของฉันจะไม่ทะลุหลักพันเลยงั้นหรือ'

ลมหายใจของหยางหลิงเริ่มถี่กระชั้นขึ้น

ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ใหม่ๆ พลังชีวิตของเขามีอยู่แค่ 40 แต้มอันน่าสมเพชเท่านั้น

ซึ่งตามมาตรฐานของคนปกติทั่วไปจะอยู่ที่ 50 แต้ม

นั่นก็หมายความว่าพลังชีวิตของเขาในตอนนี้ มากกว่าคนปกติทั่วไปถึงสี่เท่ากว่าๆ แล้ว

ถ้าเปลี่ยนเป็นในโลกแห่งความเป็นจริงล่ะก็ จะเรียกว่าสัตว์ประหลาดก็คงไม่เกินไปนัก!