บทที่ 13 ฝึกฝนลมปราณ

"เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง... วิทยายุทธ์ นี่มันวิทยายุทธ์นี่นา..."

หยางหลิงตื่นเต้นจนปลายนิ้วสั่นเทา

เขารู้แล้วว่าทำไมคนขายเนื้อถึงต้องมาที่เหมืองแร่แห่งนี้

ตอนที่มือปราบหลินคุยกับหัวหน้าผู้คุมอู๋ ก็เคยพูดถึงเรื่องที่คนขายเนื้อถูกสงสัยว่าขโมยคัมภีร์ของวัดขู่เจวี๋ยไป!

ดูจากตอนนี้แล้ว มันคือความจริง!

"เบื้องบนไม่มีประกาศแจ้งลงมา วัดขู่เจวี๋ยเองก็ไม่ทำเรื่องนี้ให้เอิกเกริก มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาอาจจะกลัวขุมกำลังอื่นมาหมายปองเคล็ดวิชานี้ หรือไม่ก็อาจจะกลัวเสียหน้า"

"ดังนั้นจางหาวจึงถูกไล่ล่ามาตลอดทางจนถึงเมืองชิงซาน?"

"แก่นแร่หินคริสตัลอัคคีน่าจะเป็นของที่เขานำติดตัวมา ไม่ใช่สิ่งที่ก่อกำเนิดขึ้นที่นี่"

"เขาใช้ของสิ่งนี้ดึงดูดแมลงเหมืองฝูงใหญ่มา เพื่อใช้คุ้มกันเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังเล่มนี้พอดี คาดว่าคงตั้งใจจะหลบหนีไปรอให้เรื่องซาลงก่อนแล้วค่อยกลับมาเอา..."

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงก็หันขวับกลับไปมองรอบด้านด้วยความระแวดระวัง

โชคดีที่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ยังไม่มีใครค้นพบ

"แต่ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว เบื้องหลังของจางหาวจะต้องมีพระของวัดขู่เจวี๋ยตามล่าอยู่แน่ๆ อีกไม่นานก็คงเดาได้ว่าเขาเอาเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังมาซ่อนไว้ที่นี่..."

หยางหลิงไม่รอช้า รีบก้าวเข้าไปหยิบเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังขึ้นมาทันที

ขณะที่กำลังจะเก็บมันให้เรียบร้อย เพื่อหาที่ซ่อนแห่งใหม่ จู่ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง เงื่อนไขการฝึกฝน: ความแข็งแกร่ง 10, จิตวิญญาณ 10 ]

[ ผ่านเงื่อนไข ]

[ ต้องการเรียนรู้หรือไม่? ]

"ที่แท้ค่าจิตวิญญาณก็เอาไว้ใช้แบบนี้นี่เอง?"

หยางหลิงดีใจอย่างบอกไม่ถูก รีบลองกดเลือกเรียนรู้และทำความเข้าใจทันที

วินาทีต่อมา เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังก็กลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งหายวับเข้าไปในร่างกายของเขาในพริบตา

ตามมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง จากนั้นในความทรงจำของเขาก็ปรากฏบทสวดทางพุทธศาสนาอันยิ่งใหญ่อลังการเพิ่มขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

หยางหลิงได้สติกลับมา ก็รีบเปิดหน้าต่างสเตตัสดูทันที

ตัวละคร : หยางหลิง

อาชีพ : คนงานเหมือง

เลเวล : 8

ความแข็งแกร่ง : 11

ความคล่องตัว : 5

จิตวิญญาณ : 10

วิทยายุทธ์ : เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง (วิชาระดับหนึ่ง, เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

พลังชีวิต : 110/110

"วิชาหมัดพยัคฆ์ดำของอู๋เชวียดูเหมือนจะไม่มีการระบุระดับขั้น หรือว่าเป็นเพราะมันแย่เกินไปงั้นหรือ?"

หยางหลิงแอบดีใจอยู่ลึกๆ

ครั้งนี้เขาโชคดีมากจริงๆ!

ไม่เพียงแต่ได้รับวิทยายุทธ์เท่านั้น แต่ระดับของวิทยายุทธ์ยังเป็นถึงระดับชั้นแนวหน้า!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการแบ่งระดับวิทยายุทธ์ในเกม 'ดินแดนเทพ' นัก

แต่วิทยายุทธ์ระดับชั้นแนวหน้าน่ะ ไม่ว่าจะเป็นในเกมไหน มันก็ต้องเป็นช่วงกลางหรือช่วงท้ายเกมถึงจะมีสิทธิ์ได้เรียนทั้งนั้นแหละ!

"ตอนนี้ 'ดินแดนเทพ' เพิ่งจะเปิดตัวได้ไม่นาน ฉันยังคงอยู่ในหมู่บ้านมือใหม่ วิทยายุทธ์ระดับชั้นแนวหน้าวิชานี้จะต้องมีประโยชน์กับฉันอย่างมหาศาลแน่นอน!"

หยางหลิงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองหน้าต่างสเตตัสอีกหลายๆ รอบ และในไม่ช้าเขาก็พบว่าในช่องวิทยายุทธ์ดูเหมือนจะมีคำอธิบายข้อมูลที่ละเอียดกว่านี้อยู่

เขาจึงกดเข้าไปดู

[ เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง มีทั้งหมด 4 ขั้น ]

[ ขั้นที่ 1 : ได้รับ 5 แต้มสเตตัสอิสระ, ขณะเดินลมปราณ ความแข็งแกร่งและความคล่องตัวจะเพิ่มขึ้นอย่างละ 15 แต้ม, ได้รับพลังชีวิตเพิ่มเติม 100 แต้ม ]

[ ขั้นที่ 2 : ยังไม่มีสิทธิ์ในการดูข้อมูล ]

"ซี้ด—"

หยางหลิงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

ดูจากคำอธิบายนี้แล้ว ถ้าเขาฝึกเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังขั้นที่ 1 สำเร็จ ก็จะได้รับ 5 แต้มสเตตัสอิสระ แถมตอนเดินลมปราณยังเพิ่มความแข็งแกร่งกับความคล่องตัวให้อย่างละ 15 แต้มเลยงั้นเหรอ?

ที่สำคัญที่สุดคือเพิ่มพลังชีวิตให้อีก 100 แต้ม

นี่มันจะต่างอะไรกับการมีชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิตกันล่ะ!?

"กลับไปต้องรีบฝึกซะแล้ว! จะมัวมาขุดเหมืองอะไรอยู่อีก!"

หยางหลิงรีบเก็บกวาดข้าวของ นำแก่นแร่ติดตัวไปด้วย ส่วนร่องรอยการต่อสู้ตามทาง และซากของแมลงเหมือง เขาก็ขุดหลุมฝังกลบจนมิดชิด

หลังจากทำลายหลักฐานและตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรหลุดรอดสายตา หยางหลิงถึงได้เลือกสถานที่อื่นเพื่อฝังแก่นแร่เอาไว้

"แก่นแร่พกติดตัวไปยังไงก็ปิดไม่มิด ทำได้แค่ฝังเอาไว้ก่อน ถ้าดวงซวยถูกคนอื่นมาเจอแล้วเอาไป ก็คงต้องทำใจ"

"ของสิ่งนี้ถึงจะมีมูลค่าสูง แต่ก็แฝงไปด้วยอันตราย มันอาจจะดึงดูดความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นมาให้"

"เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังต่างหาก ถึงจะเป็นผลพลอยได้ชิ้นใหญ่ที่สุดในครั้งนี้"

ณ ทางออก

เมื่อผู้ดูแลหนิวเห็นว่าหยางหลิงขุดแร่หินคริสตัลอัคคีมาได้อีกสามสิบกว่าจิน ก็กล่าวชมเชยออกหน้าออกตาอีกครั้ง ก่อนจะชำระเงินให้จนครบ

"ผู้ดูแลหนิว ข้ารู้สึกว่าหยางหลิงดูมีอะไรเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะครับ"

ผู้คุ้มกันเหมืองเดินเข้ามาใกล้ สายตาจ้องมองแผ่นหลังของหยางหลิง

ผู้ดูแลหนิวถอนหายใจยาว "ดูเหมือนว่าราศีของเขาจะยิ่งเปล่งปลั่งขึ้น ดูท่าอาการบาดเจ็บของเขาคงจะหายดีแล้วล่ะ"

ในสายตาของเขา เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าหยางหลิงคือลูกหลานตระกูลหยางแห่งเมืองหงคุน

ที่มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ก็เพียงเพื่อหลบหนีการตามล่าของศัตรูเท่านั้น

ผู้คุ้มกันเหมืองรีบประจบสอพลอ

"ก็ยังคงเป็นท่านที่มีสายตาแหลมคมเฉียบขาดจริงๆ"

"หึ ก็หัดเรียนรู้เอาไว้ซะบ้างล่ะ"

...

กลับมาถึงกระท่อมไม้ซอมซ่อประเภทที่ฝนตกหลังคาก็รั่ว ลมพัดลมก็โกรกเข้าบ้าน

หยางหลิงก็ไม่รอช้า เริ่มศึกษาวิธีการฝึกฝนเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังเป็นอย่างแรก

ภายในหัว คัมภีร์อันยิ่งใหญ่อลังการก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา

ในความทรงจำเหล่านั้น ยังมีท่ายืนม้าแบบแปลกๆ ปะปนอยู่ด้วย

หยางหลิงเริ่มจะจับจุดได้ เขาจัดท่าทางตามแบบท่าแรกทันที

เขาย่อเข่าลงในท่ายืนม้า หงายฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นฟ้า

แล้วท่องบ่นคัมภีร์เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังในใจอย่างเงียบๆ

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

โชคดีที่พละกำลังและความอดทนของเขาล้วนถูกฝึกฝนมาจากการขุดเหมือง

ไม่อย่างนั้นด้วยท่าทางแบบนี้ คนธรรมดาทั่วไปคงทนอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีหรอก

ผ่านไปน่าจะสิบกว่านาทีเห็นจะได้

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในร่างกายของหยางหลิง

มีการตอบสนองแล้ว!

หยางหลิงนึกคิดในใจ หน้าต่างสเตตัสก็เปิดขึ้นมาอีกครั้ง

ในช่องวิทยายุทธ์ ปรากฏการเปลี่ยนแปลงใหม่ขึ้นมาแล้ว:

วิทยายุทธ์ : เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง (วิชาระดับหนึ่ง, เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

ค่าประสบการณ์ : 1/100

"มีค่าประสบการณ์ด้วย! นี่แสดงว่าขอแค่ค่าประสบการณ์ถึง 100 ฉันก็จะถือว่าฝึกสำเร็จในขั้นที่ 1 แล้วใช่ไหม?"

หยางหลิงสะกดกลั้นความดีใจเอาไว้ในใจ เขายังคงรักษารูปแบบท่ายืนม้าของขั้นที่ 1 ต่อไป พร้อมกับท่องบ่นบทสวดในใจ

เผลอแป๊บเดียว เวลาหลายชั่วโมงก็ผ่านไป

ไก่โต้งข้างนอกเริ่มโก่งคอขัน

ฟ้าสางแล้ว

หยางหลิงไม่ได้นอนมาทั้งคืน ไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกเหนื่อยล้า แต่กลับกระปรี้กระเปร่าเต็มร้อย!

ค่าประสบการณ์ของเคล็ดวิชาวัชระหมิงหวังก็เพิ่มขึ้นมาเป็น : 5/100

"แปลกแฮะ ตอนแรกฉันลองคำนวณดู แค่สิบกว่านาทีก็เพิ่มขึ้น 1 แต้มแล้ว แต่พอถึง 5 แต้มปุ๊บ มันก็ไม่ขยับอีกเลย..."

"หรือว่าวันหนึ่งมันจะจำกัดให้แค่ 5 แต้มประสบการณ์? ฝึกเยอะไปก็เปล่าประโยชน์งั้นเหรอ?"

หยางหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่นานก็คลายออก

ต่อให้วันละ 5 แต้มก็ไม่เป็นไร

ใช้เวลาแค่ 20 วันก็ฝึกถึงขั้นที่ 1 ได้แล้ว!

ถึงตอนนั้น ความแข็งแกร่งของเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด!

หยางหลิงนึกคิดในใจ แล้วเปิดหน้าต่างสเตตัสขึ้นมา:

ตัวละคร : หยางหลิง

อาชีพ : ผู้ฝึกยุทธ์

เลเวล : 8

ความแข็งแกร่ง : 11

ความคล่องตัว : 5

จิตวิญญาณ : 10

วิทยายุทธ์ : เคล็ดวิชาวัชระหมิงหวัง (วิชาระดับหนึ่ง, เพิ่งเข้าสู่ขั้นต้น)

ค่าประสบการณ์ : 5/100

พลังชีวิต : 110

"อาชีพของฉันเปลี่ยนจากคนงานเหมือง กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว..."

หยางหลิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก

เข้ามาอยู่ใน 'ดินแดนเทพ' ได้เกือบเดือน ในที่สุดเขาก็มีความสำเร็จเบื้องต้นเสียที

จากผู้ลี้ภัย มาเป็นคนงานเหมือง และตอนนี้ก็กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์!

เขาจะค่อยๆ ก้าวเดินอย่างมั่นคงเพื่อยืนหยัดอยู่ใน 'ดินแดนเทพ' แห่งนี้ให้จงได้!

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงเคาะฆ้องตีกลองก็ดังขึ้นที่ด้านนอก

"ตื่นกันได้แล้ว รีบๆ หน่อย ไปรวมตัวกันที่หน้าหมู่บ้านด่วน!"

เห็นเพียงผู้คุ้มกันเหมืองหลายสิบคนกำลังถือฆ้องทองเหลือง และตีมันอย่างต่อเนื่อง

คนงานเหมืองแต่ละคนต่างเดินออกมาจากกระท่อมด้วยสีหน้างุนงง แล้วมุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้าน

ณ หน้าหมู่บ้าน หัวหน้าผู้คุมอู๋กับมือปราบหลินก็อยู่ที่นั่นด้วย เพียงแต่สีหน้าของพวกเขาทั้งสองคนกลับดูซีดเผือดเล็กน้อย

เบื้องหน้าของพวกเขา มีพระรูปหนึ่งซึ่งดูน่าจะอายุราวสามสิบกว่าปีกำลังยืนพูดอะไรบางอย่างอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย