บทที่ 5 ประสิทธิภาพพุ่งพรวด

คำพูดของหัวหน้าผู้คุมอู๋ทำให้คนงานเหมืองที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึง เมื่อมองไปที่หยางหลิงอีกครั้ง แววตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

"ผู้หลักผู้ใหญ่จากเบื้องบนมาตรวจเยี่ยม? ต้องการให้คนงานเหมืองจากหลายๆ เหมืองมาประลองฝีมือกันงั้นเหรอ?"

หยางหลิงรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที

เบื้องหลังของเหมืองหินคริสตัลอัคคีแห่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาแอบรวบรวมข้อมูลแผนที่เกี่ยวกับ 'ดินแดนเทพ' มาโดยตลอด เพื่อทำความเข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่

น่าเสียดาย อย่าว่าแต่แผนที่โลกเลย แม้แต่เมืองชิงซานและเบื้องหลังของเหมืองหินคริสตัลอัคคีนอกเมืองชิงซานแห่งนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจกระจ่างเลย

คนงานเหมืองที่นี่แต่ละคนล้วนเป็นคนไม่รู้หนังสือ จึงไม่มีใครอธิบายให้ชัดเจนได้

โอกาสตรงหน้านี้ มีความเป็นไปได้สูงที่จะทำให้เขาได้สัมผัสกับผู้หลักผู้ใหญ่ระดับสูง

บางที อาจจะมีโอกาสได้วิชาหมัดพยัคฆ์ดำที่หัวหน้าผู้คุมอู๋ฝึกฝนมาด้วย?

ท่ามกลางฝูงชน จางเหว่ยตบต้นขาตัวเองด้วยความเสียใจ แววตาของเขาลุกลี้ลุกลนและในใจก็ว้าวุ่นไปหมด

"หัวหน้าผู้คุมอู๋ เรื่องใหญ่แบบนี้จะมอบหมายให้เขาได้ยังไง!? เขาเพิ่งเข้ามาทำงานในเหมืองแร่ของเราไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ..."

พี่ห้าหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

หัวหน้าผู้คุมอู๋ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา

"หุบปาก"

สีหน้าของพี่ห้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

"ตั้งใจทำงานล่ะ"

หัวหน้าผู้คุมอู๋ตบไหล่หยางหลิงเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อพี่ห้าเห็นดังนั้น ก็รีบจ้ำอ้าวตามไปทันที

เมื่อกลุ่มคนงานเหมืองเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ต่างก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง

"พี่หยาง พี่ห้าคนนั้นมันน่ารังเกียจจริงๆ โชคดีที่หัวหน้าผู้คุมอู๋มาทันเวลา เมื่อกี้พี่ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม"

จางเหว่ยทำหน้าหนาระรื่นเดินเข้าไปหา

หยางหลิงยิ้ม "จางเหว่ย นายเห็นฉันเป็นไอ้งั่งหรือไง"

จางเหว่ยฝืนยิ้ม "พี่หยางพูดแบบนี้หมายความว่าไง..."

"เห็นแก่ที่นายกับฉันต่างก็เป็นผู้เล่น เรื่องในวันนี้ฉันจะยังไม่เอาความนาย"

"ต่อไปนี้นายอย่ามาวุ่นวายกับฉัน ฉันก็จะไม่ไปวุ่นวายกับนาย ส่วนเรื่องแร่หินคริสตัลอัคคี นายก็ไปขุดเอาเองก็แล้วกัน"

หยางหลิงพูดจบก็หันหลังเดินตรงไปที่เหมืองแร่ทันที

สีหน้าของจางเหว่ยกลายเป็นดูไม่ได้ในพริบตา เขากำหมัดแน่น จ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของหยางหลิง

"แกจะเก่งมาจากไหนวะ ก็แค่เข้ามาเล่นเกมก่อนฉัน ร่างกายก็เลยดีกว่าหน่อยก็เท่านั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่มีแก แล้วฉันจะเอาชีวิตรอดไม่ได้!"

ณ เหมืองแร่หินคริสตัลอัคคี

หยางหลิงใช้เวลาเพียงชั่วจิบชา ก็พบแร่หินคริสตัลอัคคีก้อนหนึ่งที่ยังไม่ถูกขุด

เขากำพลั่วโลหะผสมไว้แน่น พละกำลังก็เพิ่มขึ้น 3 แต้มในพริบตา

ตอนนี้สเตตัสความแข็งแกร่งรวมของเขาพุ่งสูงถึง 10 แต้มแล้ว

ต่อให้เทียบกับหัวหน้าผู้คุมอู๋ ก็ห่างกันแค่ 2 แต้มเท่านั้น

ในเหมืองแร่แห่งนี้ คนที่มีสเตตัสความแข็งแกร่งพอๆ กับเขา ก็มีแค่พวกผู้คุ้มกันเหมืองเท่านั้นแหละ

"ขอฉันดูอานุภาพของแกหน่อยเถอะ"

หยางหลิงเหลือบมองพลั่วโลหะผสมในมือ ก่อนจะสับมันลงไปอย่างแรง!

ในชั่วพริบตานั้น พละกำลังทั้งหมดก็เดือดพล่านอยู่ในร่างกายของเขา ก่อนจะพุ่งทะลักออกมาจากท่อนแขน

ปัง!

แร่หินคริสตัลอัคคีก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้น

"เมื่อก่อนอย่างน้อยก็ต้องสับลงไป 3 ถึง 5 ครั้ง แต่ตอนนี้แค่ครั้งเดียวก็เอาอยู่แล้ว..."

หยางหลิงพอใจกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเองมาก เขายังคงลงแรงสับแร่หินคริสตัลอัคคีตรงหน้าต่อไป

เมื่อขุดตรงหน้าจนหมด เขาก็ไปหาเป้าหมายต่อไป

ถุงผ้าที่เอวเริ่มพองตุงขึ้นเรื่อยๆ

5 ชั่วยามผ่านไป ในถุงผ้าก็มีแร่หินคริสตัลอัคคีบรรจุอยู่ประมาณ 1 จินแล้ว

"เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึง ประสิทธิภาพมันเพิ่มขึ้นมาเกือบ 10 เท่าเลยทีเดียว"

"แร่หินคริสตัลอัคคี 1 จินสามารถแลกเหรียญทองแดงได้ 100 เหรียญ เหรียญทองแดง 1,000 เหรียญสามารถแลกเหรียญเงินได้ 1 เหรียญ"

"ตอนที่เพิ่งถูกจับมา ได้ยินมาว่าขอแค่รวบรวมเหรียญเงินให้ครบ 5 เหรียญ ก็สามารถซื้อสถานะพลเมืองอย่างเป็นทางการได้แล้ว"

หยางหลิงนึกย้อนกลับไปถึงวันที่เขาถูกจับมาที่เหมืองแร่ในฐานะผู้ลี้ภัย

ในฐานะผู้เล่น ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ เขาไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนใดๆ เลย

สถานการณ์แบบนี้จะถูกจัดการเหมือนผู้ลี้ภัย ไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายของเมืองชิงซาน

คนงานเหมืองที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านคนงานเหมือง จริงๆ แล้ว 8 ใน 10 ส่วนล้วนเป็นผู้ลี้ภัย ไม่มีสถานะพลเมือง

มีเพียง 1 หรือ 2 ส่วนที่เหลือเท่านั้นที่เป็นคนท้องถิ่นของเมืองชิงซาน

ลุงหวังคนก่อนหน้านี้ก็คือหนึ่งในนั้น

คนท้องถิ่นแบบนี้ พี่ห้าไม่มีทางกล้ารังแกสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน

"ตอนนี้ประสิทธิภาพของฉันเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ ถ้าขุดต่อไปอีก 5 ชั่วยามก็จะได้อีก 1 จิน แร่หินคริสตัลอัคคี 2 จินแลกเหรียญทองแดงได้ 200 เหรียญ..."

"ไม่ถึงหนึ่งเดือน ฉันก็จะสามารถซื้อสถานะพลเมืองอย่างเป็นทางการได้แล้ว!"

"ตามรูปแบบของเกมใหญ่ๆ ก่อนหน้านี้ การมีสถานะพลเมืองอย่างเป็นทางการน่าจะเป็นด่านแรกของ 'ดินแดนเทพ' หลังจากนั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้รับวรยุทธ์"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงก็ค้นหาแร่หินคริสตัลอัคคีต่อไป

ตอนนี้เขามีเป้าหมายอยู่ 2 อย่าง

อัปเลเวลเพิ่มสเตตัส!

ได้รับสถานะพลเมืองอย่างเป็นทางการ!

โชคดีที่เป้าหมาย 2 อย่างนี้ ขอแค่ขุดเหมืองก็สามารถทำได้สำเร็จ

ประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นเกือบ 10 เท่า ก็หมายความว่าค่าประสบการณ์ที่เขาได้รับจะเพิ่มขึ้นเกือบ 10 เท่าเมื่อเทียบกับเมื่อก่อนด้วย!

น่าเสียดายที่หน้าต่างสเตตัสมองไม่เห็นรายละเอียดของค่าประสบการณ์ จึงไม่สามารถบอกได้ว่าเขาขาดอีกเท่าไหร่ถึงจะอัปเลเวล 5

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อย

คนงานเหมืองในเหมืองแร่เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

หยางหลิงเดินเตร่ไปทั่วเหมืองแร่อย่างต่อเนื่อง

"แร่หินคริสตัลอัคคีพวกนี้หายากเกินไปจริงๆ ขุดได้ไม่นานก็หมด การต้องเดินหาแร่ไปทั่วมันช่างเสียเวลาเสียจริงๆ ถ้ามีก้อนใหญ่ๆ สักก้อนก็คงดี"

เมื่อคิดดังนี้ เขาก็เหลือบมองไปที่อุโมงค์เหมืองอันมืดมิดรอบๆ ตัวทันที

เหมืองแร่หินคริสตัลอัคคีเป็นเหมืองแบบเปิด แต่หลังจากที่ถูกขุดมานานหลายปี มันก็มีอุโมงค์เหมืองที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงเกิดขึ้นมากมาย

อุโมงค์เหมืองพวกนี้แตกต่างจากพื้นที่แบบเปิด เพราะแบบเปิดจะมีแร่หินคริสตัลอัคคีปรากฏให้เห็นตามผิวดินบ้าง แม้จะมีจำนวนไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้คนงานเหมืองเอาชีวิตรอด หรือแม้แต่ทำกำไรเล็กๆ น้อยๆ ได้

ทว่าภายในอุโมงค์เหมือง บางครั้งก็จะมีแร่หินคริสตัลอัคคีก้อนใหญ่ๆ ปรากฏให้เห็น

ตามหลักการแล้ว การเข้าไปในอุโมงค์เหมืองจะได้กำไรมากกว่า

แต่จากการเตือนของลุงหวัง หยางหลิงรู้ดีว่าการเข้าไปในอุโมงค์เหมืองนั้นมีความเสี่ยงใหญ่ๆ อยู่ 3 อย่าง!

อย่างแรก ภายในอุโมงค์เหมืองมีความซับซ้อนมากและหลงทางได้ง่าย หากหกล้มขาหักอยู่ข้างใน ก็มีโอกาสสูงมากที่จะต้องตายอยู่ในนั้น แถมยังอาจเผชิญกับอุบัติเหตุอุโมงค์ถล่มได้ด้วย!

อย่างที่สอง ในเหมืองแร่มีพวกที่ชอบลอบกัดอยู่ไม่น้อย พวกมันไม่กล้าลงมือในที่โล่งแจ้ง อุโมงค์เหมืองจึงเป็นสถานที่ที่เหมาะเจาะสำหรับการก่อเหตุที่สุด

อย่างที่สาม แม้จะหายาก แต่ก็อาจจะมีแมลงเหมืองที่มีพิษร้ายแรงปรากฏตัวออกมา!

"ลุงหวังบอกว่าบางครั้งแค่โดนแมลงเหมืองกัดเข้าคำเดียว ก็ตายก่อนจะถูกส่งไปรักษาด้วยซ้ำ"

"ถึงจะยังไม่เคยเห็น แต่ก็ต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางหลิงก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะเข้าไปในอุโมงค์เหมือง

เขาต้องการอัปเลเวลอย่างมั่นคง

ต่อให้ต้องเข้าไปในอุโมงค์เหมืองจริงๆ อย่างน้อยก็ควรจะรอให้มีความแข็งแกร่งสักประมาณ 15 แต้ม

ถึงตอนนั้น ด้วยพลังชีวิต 150 แต้มที่หนากว่าคนทั่วไปหลายเท่า เขาถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปเสี่ยงโชคในอุโมงค์เหมือง

นอกเหนือจากนี้ การจะเข้าไปในอุโมงค์เหมืองยังต้องเตรียมตัวล่วงหน้าให้พร้อม ตอนนี้เขายังไม่เหมาะที่จะเข้าไป

"ใครน่ะ?"

หยางหลิงหันขวับไปทันที พลั่วโลหะผสมในมือเตรียมพร้อมที่จะสับลงไปทุกเมื่อ

"นายชื่อหยางหลิงใช่ไหม เรื่องในหมู่บ้านวันนี้ฉันก็เห็นเหมือนกัน"

ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง

หยางหลิงรู้จักอีกฝ่ายดี เขาเป็นคนท้องถิ่นของเมืองชิงซาน มีสถานะพลเมืองอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่ผู้ลี้ภัย

หน้าต่างสเตตัสของอีกฝ่ายค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ตัวละคร : จ้าวโหว

อาชีพ : คนงานเหมือง

ความแข็งแกร่ง : 7

ความคล่องตัว : 8

จิตวิญญาณ : 2

ความคล่องตัวของอีกฝ่ายสูงถึง 8 แต้ม มากกว่าหยางหลิงถึง 3 แต้ม ซึ่งเหนือกว่ามาตรฐานของคนทั่วไป

"ลุงจ้าว มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

หยางหลิงเอ่ยอย่างสุภาพ

"นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

จ้าวโหวประหลาดใจเล็กน้อย

หยางหลิงหัวเราะ "ลุงหวังเคยพูดถึงลุงน่ะ บอกว่าลุงเป็นคนเก่ง"

"อ้อ ที่แท้เฒ่าหวังก็เคยพูดถึงฉันให้ฟังนี่เอง"

จ้าวโหวถึงบางอ้อ ก่อนจะยิ้มออกมา

"เมื่อกี้เห็นท่าทางของนาย เหมือนว่าอยากจะลองเข้าไปเสี่ยงโชคในอุโมงค์เหมืองดูงั้นเหรอ?"

"เปล่าครับ"

หยางหลิงรีบปฏิเสธทันที