บทที่ 1241: คลื่นอสูรมาเยือน

เทพพยากรณ์จุติ วันสิ้นโลกมาเยือน

ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้แข็งแกร่งคือที่สุด

นี่คือกฎที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

และเห็นได้ชัดว่ากฎข้อนี้ ได้รับการพิสูจน์แล้วตั้งแต่ช่วงแรกที่เทพพยากรณ์จุติลงมา

หลังจากพบความจริงว่าไม่สามารถออกจากเกมได้แล้ว ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มหวาดกลัวและตื่นตระหนก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ระบบประกาศข่าวว่าคลื่นอสูรกำลังจะมาถึง

ผู้คนนับไม่ถ้วนเริ่มหวาดกลัวว่าตัวเองจะตายในคลื่นอสูร

แน่นอนว่า คนที่หวาดกลัวล้วนเป็นพวกผู้อ่อนแอที่ไร้ความแข็งแกร่ง

ส่วนผู้แข็งแกร่งนั้น กลับรับมือกับวิกฤตได้อย่างไม่สะทกสะท้าน

และยิ่งเป็นดั่งฟางเส้นสุดท้ายในสายตาของพวกผู้อ่อนแอเหล่านั้น!

ผู้หญิงหลายคน รีบหาที่พึ่งพิงคุ้มกะลาหัวให้ตัวเองก่อนที่คลื่นอสูรจะมาถึง

สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ยังพอสามารถใช้ความสวยของตัวเองหาที่พึ่งพิงได้

ต่อให้หน้าตาจะขี้เหร่ไปสักหน่อย ก็ยังพอมีคนเอาอยู่บ้าง

ส่วนผู้เล่นชายที่ความแข็งแกร่งไม่พอ นอกเหนือจากความเสียใจอย่างสุดซึ้งแล้ว ก็เหลือเพียงความอิจฉาริษยาเท่านั้น

"ก่อนหน้านี้ยังไปหัวเราะเยาะพวกที่เติมเงินเข้าเทพพยากรณ์อยู่เลย ตอนนี้ถึงเพิ่งพบว่า ตัวเองต่างหากที่เป็นตัวตลกที่น่าหัวเราะที่สุด!"

"ตอนนี้ทีมงานทางการได้ปิดระบบเติมเงินอัตโนมัติไปแล้ว เติมเงินไม่ได้แล้ว ถ้ารู้เร็วกว่านี้ฉันคงเอาเงินหลายหมื่นหยวนในบัตรธนาคารเติมเข้าเทพพยากรณ์ไปให้หมดแล้ว! ต่อให้จะไม่ได้แม้แต่รางวัลเติมเงินสะสมขั้นต่ำระดับหนึ่งแสน แต่อย่างน้อยก็แลกเหรียญทองติดตัวไว้ได้บ้างก็ยังดี!"

"ใช่เลย! ตอนนี้ทำเอาเงินในโลกแห่งความเป็นจริงไร้ประโยชน์ไปหมดแล้ว! บ้าเอ๊ย! ทำไมตอนเติมเงินฉันต้องลังเลด้วย ถ้าฉันเติมเงินไป ตอนนี้ฉันก็คงไม่หวาดกลัวเหมือนกับพวกนั้น แถมยังมีสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังเป็นพรวนแล้ว!"

"เติมหนึ่งแสนก็สามารถมีอุปกรณ์ชุดเซ็ตคุณภาพสีทองระดับ 12 ได้หนึ่งชุด! อ๊ากกก! ในบัตรธนาคารฉันมีเงินอยู่หนึ่งแสนพอดี ตกลงแล้วฉันพลาดอะไรไปเนี่ย? เดิมทีมีโอกาสจะได้เป็นยอดฝีมือระดับท็อปแท้ๆ!"

……

...

ในขณะเดียวกัน

หลังจากระบบประกาศเสร็จสิ้น

ครืน ครืน!

บนท้องฟ้า เกิดการเปลี่ยนแปลงของสายลมและหมู่เมฆอย่างกะทันหัน ฟ้าแลบฟ้าร้องดังกึกก้อง

กลิ่นอายแห่งวันสิ้นโลกและความตาย กวาดล้างไปทั่วทั้งโลกแห่งคำพยากรณ์

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนยังคงคาดหวังให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ

สามนาทีหลังจากที่ระบบประกาศแจ้งเตือน

ทวีปเทพพยากรณ์ ก็เกิดความโกลาหลวุ่นวายไปทั่ว!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

ม่านแสงสีขาวแต่ละสายปรากฏขึ้นมา

มอนสเตอร์นับไม่ถ้วนทะลุผ่านม่านแสง มุ่งหน้าไปยังผู้เล่นในบริเวณใกล้เคียง หรือไม่ก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเขตปลอดภัย

"คลื่นอสูร...คลื่นอสูรมาแล้ว!"

"คลื่นอสูรมาแล้วจริงๆ! คลื่นอสูรปรากฏขึ้นที่เขตป่าทางทิศเหนือของเมืองหลักแล้ว!"

"ทางทิศใต้ก็มีคลื่นอสูร! พวกมันกำลังเข้าใกล้เมืองหลักเข้ามาแล้ว!"

"หนีเร็ว! รีบกลับเมืองเร็วเข้า! ตอนนี้จะตายไม่ได้เด็ดขาดนะ! ถ้าตายไปก็คือตายจริงๆ นะ!"

หนี!!!

ผู้เล่นทั้งหมดที่ยังอยู่ในเขตป่าและยังไม่ทันได้กลับเมือง ต่างก็แย่งกันหนีตายมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเขตเมืองหลัก

ต่อให้เป็นพวกที่ฝีมือไม่เลว ก็ไม่กล้าต่อกรกับมอนสเตอร์พวกนี้เลยแม้แต่น้อย

พวกเขาไม่กล้าเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยง

เพียงขอแค่ได้อาศัยการคุ้มครองจากเขตปลอดภัยมาปกป้องตัวเอง

ทว่า

เมื่อผู้เล่นหลายคนหนีเข้าไปในเขตปลอดภัย และคิดเอาเองว่าเข้ามาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย ไม่ต้องเผชิญกับอันตรายอีกต่อไปแล้วนั้น

ในเมือง คนที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ออกแบบเกมเทพพยากรณ์คนหนึ่ง ก็ได้พูดคำที่ทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดกลัวออกมา:

"หนีกลับเข้ามาในเมืองก็เปล่าประโยชน์ เพราะเป้าหมายหลักของคลื่นอสูรคือผู้เล่นทุกคน พวกมันจะไล่ล่าผู้เล่นอย่างต่อเนื่อง ไม่ตายไม่เลิกรา"

"ไม่มีการจำกัดเวลา ดังนั้นวิธีเดียวที่จะจัดการกับคลื่นอสูรได้ ก็คือกำจัดมอนสเตอร์ทั้งหมด ไม่อย่างนั้นต่อให้ทุกคนจะหลบอยู่ในเมือง พวกมันก็จะพังเมืองเข้ามาอยู่ดี!"

"อย่าถามว่าฉันรู้ได้ยังไง เพราะฉันคือหนึ่งในผู้ออกแบบเกมเทพพยากรณ์ การตั้งค่าของคลื่นอสูรนี้ ฉันรู้ดี"

ชั่วขณะนั้น ผู้เล่นนับไม่ถ้วนต่างก็พ่นไฟโกรธแค้นใส่ผู้เล่นที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ออกแบบเกมเทพพยากรณ์คนนั้น:

"แกคิดจะทำร้ายพวกเราให้ตายหรือไง? อยู่ดีๆ ทำไมต้องจัดกิจกรรมคลื่นอสูรอะไรนี่ด้วย?"

"ไม่มีคลื่นอสูรนี้ บางทีพวกเราอาจจะยังมีชีวิตรอดได้ แต่ตอนนี้ดันมีคลื่นอสูรบ้าบอนี่ แกคิดจะปิดตายทางรอดของพวกเราหรือไง?"

"แล้วตอนนี้จะทำยังไง? ออกไปก็ตาย หลบอยู่ในเมืองก็ตาย แกบอกฉันมาสิว่าจะทำยังไงถึงจะช่วยตัวเองได้?"

ผู้เล่นที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ออกแบบเกมคนนั้น ตัวเขาเองก็ลนลานสุดๆ เหมือนกัน

เขารีบปลอบประโลมอารมณ์ของทุกคน: "การตั้งค่าของคลื่นอสูรไม่ได้ไร้เทียมทานหรอกนะ มอนสเตอร์ในนั้นก็จะถูกกำหนดตามเลเวลเฉลี่ยของผู้เล่นในเขตเมืองหลักที่เกี่ยวข้อง ด้วยฝีมือของผู้เล่นอย่างพวกเรา ขอเพียงพวกเราร่วมมือร่วมใจกัน ก็สามารถรับมือได้แน่นอน!"

"ดังนั้นทุกคนไม่ต้องกังวล ขอแค่เอาชนะมอนสเตอร์พวกนี้ไปทีละรอบ ก็สามารถจัดการกับคลื่นอสูรได้แล้ว!"

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกคนก็ถือว่าโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง: "งั้นก็ดี!"

"จริงสิ แล้วคลื่นอสูรนี้มีการโจมตีทั้งหมดกี่รอบ?"

ผู้ออกแบบเกมเทพพยากรณ์ขยับแว่นตา: "สิบรอบ"

"เท่าไหร่นะ???"

"สิบรอบ??!"

"แม่มเอ๊ย!"

"พี่น้องทั้งหลาย โยนมันออกไปก่อนเลย เอาไปเป็นอาหารให้คลื่นอสูรซะ!"

"ยาเมเตะ!!"

……

...

ในเขตป่า ปฏิกิริยาแรกของผู้เล่นทุกคนก็คือการวิ่งหนีเข้าไปในเมือง ไม่มีใครต่อต้านคลื่นอสูรเลย

ดังนั้นในไม่ช้า คลื่นอสูรระลอกแรกก็มาถึงหน้าเมืองแล้ว!

[ติ๊ง~ คลื่นอสูรระลอกแรกมาถึงแล้ว ขอให้ผู้เล่นทุกท่านออกไปนอกเมืองเพื่อต่อต้าน!]

หลังจากเขตเมืองหลักต่างๆ ประกาศแจ้งเตือนจากระบบ

แม้ว่ามอนสเตอร์นอกเมืองจะเริ่มบุกโจมตีเมืองแล้วก็ตาม

ผู้เล่นในเมือง ก็ยังคงหวาดกลัวและตื่นตระหนก ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

เมืองหลักระดับหนึ่งเผ่ามนุษย์

นครรุ่งโรจน์

ประตูทิศเหนือ

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนรวมตัวกันอยู่ในเมือง กลับทำได้เพียงเบิกตามองมอนสเตอร์นอกเมืองโจมตีเมือง โดยไม่มีใครกล้าออกไปนอกเมืองเพื่อรับมือศัตรูเลยแม้แต่คนเดียว

จนกระทั่งเวลานี้ ท่ามกลางฝูงชน นักรบคลั่งคนหนึ่งก็ก้าวออกมายืดหยัด

"ไอ้พวกขี้ขลาดตาขาว! หลบซ่อนอยู่แล้วมันจะทำไม?"

"รอให้คลื่นอสูรพังประตูเข้ามา ก็มีแต่ตายสถานเดียวเหมือนกันนั่นแหละ!"

"พวกนายไม่กล้าลุย ฉันลุยก่อนเอง!"

พูดจบ

ผู้เล่นนักรบคลั่งเลเวล 114 [เหวยหวั่วตู๋ขวง] ก็กวัดแกว่งขวานศึก แล้วพุ่งออกไปนอกเมือง!

อย่างที่ผู้ออกแบบเกมคนก่อนหน้านี้พูดไว้: มอนสเตอร์ที่ก่อตัวเป็นคลื่นอสูรเหล่านี้ เลเวลของมันขึ้นอยู่กับเลเวลเฉลี่ยของผู้เล่นในเขตเมืองหลักที่เกี่ยวข้อง

ด้วยเลเวลเฉลี่ยของผู้เล่นในนครรุ่งโรจน์เผ่ามนุษย์ที่อยู่ที่เลเวล 112 เลเวลของมอนสเตอร์ที่กำลังบุกโจมตีนครรุ่งโรจน์อยู่ในตอนนี้ ก็คือเลเวล 112 เช่นกัน

แถมความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ ก็ยังเป็นแค่มอนสเตอร์ทั่วไป

ไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับสูง และไม่ใช่บอส

ด้วยเลเวล 114 ของเหวยหวั่วตู๋ขวง ถึงกับมีเลเวลมากกว่ามอนสเตอร์พวกนี้ถึง 2 เลเวล

ดังนั้น ด้วยฝีมือของเขา การรับมือกับมอนสเตอร์ทั่วไปเลเวล 112 พวกนี้ ย่อมไม่ค่อยมีความกดดันอะไรมากนัก

เหวยหวั่วตู๋ขวงในช่วงแรกก็ยังค่อนข้างระมัดระวัง ไม่ได้ใช้ท่าไม้ตายคลุ้มคลั่ง

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!

เขากวัดแกว่งขวานพุ่งเข้าไปในดงมอนสเตอร์ ก็พุ่งชนมั่วซั่วไปหมด

มอนสเตอร์แต่ละตัวถูกเขาฟันสังหารภายใต้ขวานศึกได้อย่างง่ายดาย!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"เห็นหรือยัง? พวกแกก็มีดีแค่นี้แหละ!"

หลังจากฟันสังหารมอนสเตอร์ไปสิบกว่าตัวติดต่อกัน

เหวยหวั่วตู๋ขวงก็เริ่มจะกำเริบเสิบสานขึ้นมาบ้างแล้ว

และกลายเป็นว่าไม่เกรงกลัวอะไรอีก เขาเปิดใช้งานท่าไม้ตายของนักรบคลั่งโดยตรง——

คลุ้มคลั่ง!

วูบ!

เมื่อเหวยหวั่วตู๋ขวงเสียสละพลังป้องกัน ทำให้พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

การฆ่ามอนสเตอร์ของเขาก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องง่ายดายราวกับหั่นผัก!

แต่ในขณะที่เขากำลังได้ใจจนลืมตัวอยู่นั้น

อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น