บทที่ 10 - ถูกลอบโจมตี

ตอนเล่นโคลสเบต้าหลินมั่วไม่เคยทำภารกิจนี้มาก่อน เลยไม่รู้ว่าจะมีภารกิจต่อเนื่องให้รับอีกหรือเปล่า เขาจึงลองกดพูดคุยกับอาหลี่ NPC คนเดิมดูอีกครั้ง "คุณดูเหมือนจะบาดเจ็บนะ ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย ให้ผมพาไปส่งที่ที่ปลอดภัยกว่านี้หน่อยไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น อาหลี่ก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มขื่นๆ "ฉันรู้สึกได้ว่าฉันคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะ"

"พ่อหนุ่ม ไม่ต้องสนใจฉันหรอก ออกเดินทางต่อไปเถอะ ไปตามหาพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ เส้นทางการฟื้นฟูมนุษยชาติในอนาคตอยู่ในกำมือของพวกเธอแล้วล่ะ!"

พูดจบ อาหลี่ก็ก้มหน้าลง ไม่ยอมพูดอะไรอีก

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถกระตุ้นให้เกิดภารกิจต่อเนื่องได้แล้ว หลินมั่วจึงบอกลาอาหลี่ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากตรอกไป

ในเวลานี้ บนถนนก็ยังคงไร้ผู้คน มีเพียงเศษกระดาษที่ถูกสายลมพัดปลิวว่อน กับกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทุกคนคงแยกย้ายกันไปหามอนสเตอร์ตีเพื่อเก็บเลเวลและรวบรวมเหรียญทองกันหมดแล้ว เพราะถ้าหาเหรียญทองไม่ครบ 1,000 เหรียญภายในสามวัน ก็จะถือว่าจบเกม

หลินมั่วที่ต้องเก็บเหรียญทองเป็นสองเท่า ยิ่งไม่กล้าชะล่าใจ

ตามความทรงจำที่มี นอกเหนือจากภารกิจล่าแมลงกินคนแล้ว ในบริเวณถนนหยางหมิงที่เป็นจุดเริ่มต้นของเกมรอบนี้ ดูเหมือนจะไม่มีภารกิจอื่นให้ทำแล้ว หลินมั่วจึงกำเงินห้าสิบกว่าเหรียญที่ได้จากรางวัลภารกิจ กลับไปที่ร้านขายอุปกรณ์ เขาเจียดเงิน 30 เหรียญไปซื้อลูกธนูพิเศษที่บวกความเสียหาย 1 แต้มมา 300 ดอก ส่วนอีก 22 เหรียญก็เอาไปซื้อน้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับ 1 มา 10 ขวด และการ์ดตรวจสอบอีกสองใบ ก่อนจะเดินออกจากถนนหยางหมิงไป

กลับมาอยู่ในสถานะกระเป๋าแห้งไม่มีเงินติดตัวอีกครั้ง แต่หลินมั่วเข้าใจสัจธรรมที่ว่า ถ้าไม่ยอมลงทุน ก็อย่าหวังว่าจะได้กำไร

เมื่อเดินพ้นใจกลางเมือง เข้าสู่เขตชานเมืองซ่านหยาง ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือซากปรักหักพังจากไฟสงคราม มีสิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดๆ กำลังออกหากินอยู่ทั่วไป มอนสเตอร์พวกนี้มีตัวเลขบอกเลเวลอยู่บนหัว อยู่ระหว่างเลเวล 2 ถึง 5

มอนสเตอร์เลเวลต่ำพวกนี้เป็นประเภทโจมตีแบบไม่ตั้งใจ ตราบใดที่ไม่ไปยุ่งกับมัน พวกมันก็จะไม่เข้ามาโจมตีผู้เล่นก่อน

ทว่าหลินมั่วก็ยังไม่ได้ใช้มอนสเตอร์พวกนี้เป็นเป้าหมายในการเก็บเลเวลทันที เขาเดินอ้อมกองขยะที่ใหญ่โตราวกับภูเขาขนาดย่อมๆ มุ่งหน้าต่อไป ราวกับกำลังมองหาเป้าหมายอะไรบางอย่าง

ท่ามกลางเสียงไฟไหม้กองขยะและเสียงมอนสเตอร์เคี้ยวอาหารดังก้องอยู่รอบๆ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูอย่างเลือนราง

ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นชายวัยกลางคนสองคน รูปร่างอ้วนคนหนึ่งผอมคนหนึ่ง กำลังเดินตามมาแบบลับๆ ล่อๆ อยู่ไม่ไกล

พอเห็นหลินมั่วหันกลับมามอง อีกฝ่ายก็จงใจหลบสายตา ท่าทางมีพิรุธแบบนี้ยิ่งทำให้หลินมั่วระแวดระวังตัวมากขึ้นไปอีก

แล้วชายสองคนนั้นก็เริ่มเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น พอระยะห่างเริ่มแคบลง ในสถานที่เปลี่ยวร้างแถบชานเมืองที่ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสามคน ชายสองคนนั้นก็เผยธาตุแท้ จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขาเปิดเผยออกมาแล้ว

"เฮ้ย! ไอ้อ่อนข้างหน้าอ่ะ หยุดเดี๋ยวนี้!"

ได้ยินดังนั้น หลินมั่วก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองชายวัยกลางคนสองคนที่อายุราวๆ สามสิบต้นๆ หน้าตาท่าทางดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย "มีอะไรเหรอ?"

"ฟึ่บ!" ชายวัยกลางคนร่างอ้วนปลดขวานหนักสีดำที่สะพายอยู่บนหลังลงมาถือไว้ทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขามองหลินมั่วด้วยสายตาดุดันพลางตวาด "เอาเหรียญทองกับอุปกรณ์ในตัวแกทั้งหมดออกมาให้พวกเราเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นแกตายแน่!"

ที่แท้ก็เจอโจรปล้นทรัพย์เข้าให้แล้ว

ตั้งแต่ตอนที่สังเกตเห็นว่ามีคนเดินตามมา หลินมั่วก็พอจะเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลอวดเก่งสองคนนี้ หลินมั่วก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะยอมถอยให้เลยแม้แต่น้อย "อยากได้อุปกรณ์ของฉันงั้นเหรอ? ก็เข้ามาเอาเองสิ"

พูดจบ หลินมั่วก็ค่อยๆ ปลดธนูยาวจักรกลลงมาจากหลัง

คนไม่ทำฉัน ฉันก็ไม่ทำใคร แต่ถ้าใครกล้ามาแหยมกับฉัน ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องเอาคืน!

ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีกันสองคน แต่ถ้ามัวแต่กลัวตายยอมแพ้ไปเสียทุกเรื่องในเกมนี้ มันก็ดูจะขี้ขลาดเกินไปหน่อย

หมวกเกราะโลหะสีดำบนหัวช่วยเพิ่มความดุดันให้กับหลินมั่วได้เป็นอย่างดี ประกอบกับคำตอบที่โต้กลับไปอย่างไม่เกรงกลัวของหลินมั่ว ทำให้ชายสองคนนั้นถึงกับผงะไปนิดนึง

เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มหน้าละอ่อนวัยยี่สิบต้นๆ ตรงหน้าไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย ไอ้หน้าอ้วนก็ถึงกับของขึ้นทันที "ในเมื่อแกแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง ก็อย่าหาว่าพวกข้าไม่ปรานีก็แล้วกัน!"

สิ้นเสียง มันก็ส่งซิกให้ไอ้หน้าผอมที่ยืนอยู่ข้างๆ ไอ้หน้าอ้วนตวาดลั่น ก่อนจะเงื้อขวานวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาหลินมั่ว

ขณะเดียวกัน ไอ้หน้าผอมที่ยืนอยู่กับที่ ก็ชักปืนไรเฟิลสีเงินออกมาจากเอว เล็งไปที่หลินมั่วที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร แล้วลั่นไกปืนดัง "ปัง" วินาทีต่อมา กระสุนสีเงินก็พุ่งทะลุปากกระบอกปืน พุ่งตรงเข้าใส่หลินมั่วด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน

"ฉึก!"

กระสุนอันทรงพลังเจาะทะลุเกราะโซ่ที่หน้าอกของเขา ท่ามกลางความเจ็บปวดที่หน้าอก ตัวเลขความเสียหายสีแดง "-5" ก็เด้งขึ้นมาบนหัวของหลินมั่วทันที

พร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูของหลินมั่ว

แจ้งเตือนการต่อสู้: "ติ๊ง~ ผู้เล่น 【เฉินตง】 ลอบโจมตีคุณด้วยความประสงค์ร้าย สร้างความเสียหายให้คุณ 5 แต้ม คุณมีเวลาตอบโต้ 10 นาที หากสังหารอีกฝ่ายได้ภายใน 10 นาที คุณจะไม่ได้รับแต้มบาป"

ความเสียหายของไอ้หน้าผอมก็ไม่เบาเลย ทั้งๆ ที่หลินมั่วสวม 【หมวกเกราะโลหะ】 และมีค่าเกราะถึง 4 แต้มแล้วแท้ๆ

ที่เขาจงใจรอให้อีกฝ่ายลงมือทำร้ายเขาก่อน ก็เพื่อรอข้อความเตือนจากระบบอันนี้นี่แหละ

จากนั้น หลินมั่วก็ง้างธนูเล็งไปที่ไอ้หน้าผอมที่อยู่ด้านหลัง แล้วปล่อยลูกธนูยิงสวนกลับไปทันที

"ฟิ้ว!"

ลูกธนูพิเศษสีดำที่บวกความเสียหาย 1 แต้มพุ่งแหวกอากาศ ปักเข้าที่หน้าอกของไอ้หน้าผอมอย่างจัง พร้อมกับตัวเลขความเสียหาย 9 แต้มเด้งขึ้นมาบนหัวของมัน!

ดูท่าทางอีกฝ่ายจะไม่มีค่าเกราะสักเท่าไหร่เลย แต้มที่ได้จากการอัปเลเวลคงจะเอาไปลงกับค่าพละกำลังหมดแน่ๆ

ความเสียหายที่หลินมั่วทำได้ ก็ทำให้ไอ้หน้าผอมถึงกับตกใจเหมือนกัน

ระหว่างที่ทั้งสองคนสาดอาวุธระยะไกลเข้าใส่กัน ไอ้หน้าอ้วนก็ถือขวานหนักวิ่งเข้ามาประชิดตัวหลินมั่วในที่สุด มันใช้สองมือเงื้อขวานฟาดลงมาที่ไหล่ของหลินมั่วอย่างไม่ปรานี

"ฉั๊วะ!"

บาดแผลปริแตกที่หัวไหล่ทันที เลือดสาดกระเซ็น ตัวเลขความเสียหายที่สูงลิ่วถึง 10 แต้มเด้งขึ้นมาบนหัวของหลินมั่วอย่างรวดเร็ว!

แจ้งเตือนการต่อสู้: "ติ๊ง~ ผู้เล่น 【เฉินตู้】 ลอบโจมตีคุณด้วยความประสงค์ร้าย สร้างความเสียหายให้คุณ 10 แต้ม คุณมีเวลาตอบโต้ 10 นาที หากสังหารอีกฝ่ายได้ภายใน 10 นาที คุณจะไม่ได้รับแต้มบาป"

ความเสียหายของไอ้หน้าอ้วนพุ่งสูงถึง 14 แต้ม!

ดูเหมือนไอ้หน้าอ้วนเลเวล 3 คนนี้จะอัปค่าพละกำลังล้วนๆ เหมือนกัน บวกกับความเสียหายของขวานที่สูงลิ่วเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถึงทำให้มันมีความเสียหายมหาศาลขนาดนี้

ภายใต้ข้อได้เปรียบเรื่องความเสียหายสูง ก็ทำให้ไอ้หน้าอ้วนมีจุดอ่อนร้ายแรงเรื่องความเร็วโจมตีต่ำเช่นกัน

ยังไม่ทันที่ไอ้หน้าอ้วนจะโจมตีซ้ำ หลินมั่วก็ยิงธนูอัดใส่ไอ้หน้าผอมที่อยู่ไกลๆ อีกหนึ่งดอก จากนั้นก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าว หลบการโจมตีจากขวานของไอ้หน้าอ้วนได้อย่างหวุดหวิด

จัดการทีละคน หลินมั่วล็อกเป้าหมายไปที่ไอ้หน้าผอมเพียงคนเดียวมาโดยตลอด

ทว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ด้วยความเสียหายที่รุนแรงจากธนู แม้หลินมั่วจะอัดไอ้หน้าผอมจนปางตายได้ แต่เขาก็ถูกทั้งสองคนรุมโจมตีจนพลังชีวิตร่อยหรอ ถึงจะกินยาไปขวดนึงระหว่างต่อสู้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

"เช้ง!"

โดนขวานจามเข้าที่หน้าอกอีกครั้ง หลินมั่วเซถอยหลังไปอย่างทุลักทุเล พลังชีวิตตอนนี้เหลือแค่ยี่สิบกว่าแต้มเท่านั้น

"ให้โอกาสแล้วไม่รู้จักคว้าไว้ แกหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ!" ไอ้หน้าอ้วนหัวเราะร่า มันเงื้อขวานเตรียมจะเข้ามาซ้ำหลินมั่วที่เลือดใกล้หมดหลอด แต่จู่ๆ ก็มีกระสุนปืนพุ่งมาจากด้านข้าง เสียง "ปัง" ดังสนั่น เจาะทะลุหน้าผากของไอ้หน้าอ้วนเข้าอย่างจัง

(จบแล้ว)