บทที่ 23 - ลูกบอลลอยมา!

วิชาพละในวันนี้ คือการฝึกเล่นบาสเกตบอล

ครูพละของห้อง 18 ชื่อว่า เจียงปิน เป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอายุยี่สิบต้นๆ

ตัดผมทรงสกินเฮด สวมชุดกีฬาสีขาวดำ ดูทะมัดทะแมงและมีชีวิตชีวา

จำนวนนักเรียนชายหญิงในห้อง 18 มีพอๆ กัน หลังจากเริ่มเรียน เจียงปินก็แบ่งกลุ่มให้แยกย้ายกันไปฝึกที่สนามสองฝั่ง

และสำหรับนักเรียนมัธยมปลายทั่วไป แน่นอนว่าต้องเริ่มจากการฝึกเลี้ยงลูกบาสง่ายๆ ก่อน

เยี่ยหงไม่ได้สนใจบาสเกตบอลเท่าไหร่นัก เขาแกล้งทำเป็นเลี้ยงลูกสองสามที แล้วก็หาข้ออ้างไปแอบอู้พักผ่อน

ที่ใต้ต้นไม้เล็กๆ ข้างสนาม เยี่ยหงเอนหลังพิงต้นไม้หลับตาพักผ่อนอย่างสบายใจ

"ติ๊ง! ทำงานสลับกับพักผ่อน ทักษะความสดชื่น +1 ความคืบหน้าปัจจุบัน 1/10 ระดับ: เริ่มต้น"

เอิ่ม... ขนาดแค่หลับตา ก็ยังเสริมความแข็งแกร่งให้ตลอดเวลาเลยเหรอเนี่ย...

ถ้าเมื่อไหร่ที่นอนอยู่เฉยๆ แล้วหาเงินได้ก็คงจะดีสิ

แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมาบนตัวชวนให้รู้สึกสบาย จนเยี่ยหงเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ส่วนที่สนามฝึกฝั่งผู้หญิง จางเสวี่ยเวยเอาแต่เหม่อลอย สายตาคอยชำเลืองมองไปที่ใต้ร่มไม้ไกลๆ อยู่ตลอดเวลา

"เสวี่ยเวย ดูทำหน้าเข้าสิ ใจลอยไปถึงไหนแล้วเนี่ย!"

"รีบไปหาแฟนหนุ่มของเธอเถอะ ถ้าครูเจียงถาม พวกเราจะบอกว่าเธอไปเข้าห้องน้ำให้เอง"

เมื่อโดนเพื่อนผู้หญิงแซว จางเสวี่ยเวยก็หน้าแดงก่ำ ตอบกลับไปว่า "ฟ... แฟนหนุ่มอะไรกัน ฉันจะตีพวกปากหอยปากปูอย่างพวกเธอให้ตายเลย!"

แต่ไม่นานเธอก็กัดริมฝีปากล่าง แล้วพูดด้วยความเขินอายว่า "อย่าลืมที่รับปากไว้ล่ะ!"

พูดจบเธอก็รีบวิ่งเหยาะๆ ไปทางที่เยี่ยหงอยู่

ตามหลังมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักหยอกล้อของกลุ่มเด็กสาว

หูของเยี่ยหงกระดิกเล็กน้อย ทักษะการได้ยินที่ได้รับการเสริมแกร่ง ทำให้เขารู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็วว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาใกล้

หืม? หรือว่าแอบอู้แล้วโดนเจียงปินจับได้?

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

มาพร้อมกับผิวพรรณที่แดงระเรื่อจากการออกกำลังกาย ทุกครั้งที่เธอหอบหายใจ ปลายจมูกของเยี่ยหงก็จะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาว

ดาวห้องก็คือดาวห้อง ไม่ว่าจะมองตอนไหนก็สวยงามเจริญตาไปหมด

"เสวี่ยเวย มีอะไรเหรอ?"

จางเสวี่ยเวยหันหน้าหนีด้วยความเขินอายเล็กน้อย มือของเธอยื่นขวดน้ำแร่มาให้เยี่ยหง

"อ้อ! เข้าใจแล้ว ให้ฉันช่วยเปิดให้ใช่ไหมล่ะ?"

เยี่ยหงรับขวดน้ำแร่มา แล้วบิดเปิดฝาออกอย่างคล่องแคล่ว

แต่ตอนที่เขากำลังจะส่งน้ำคืนให้ จางเสวี่ยเวยกลับก้มหน้าหนีจนแทบจะชิดอก เสียงเบาหวิวราวกับยุงบิน "ฉ... ฉันเอามาให้นายน่ะ..."

เยี่ยหงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วตอบว่า "ขอบใจนะเสวี่ยเวย แอปเปิลเมื่อวานอร่อยมากเลย"

พูดจบเขาก็กระดกน้ำแร่เย็นเจี๊ยบเข้าปากไปอึกใหญ่

จางเสวี่ยเวยเงยหน้าขึ้นมาด้วยความดีใจ "งั้นเดี๋ยวฉันเอามาให้นายทุกวันเลยนะ!"

ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม บรรยากาศเต็มไปด้วยความขัดเขินแบบวัยรุ่น เป็นภาพที่ดูงดงามมาก

แต่ภาพนี้ ในสายตาของใครบางคน กลับเหมือนเปลวเพลิงที่แผดเผาจิตใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

ฉินหลงกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ ร่างกายสั่นเทาขณะจ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ใต้ร่มไม้ไกลออกไป

"ส่งบอลมาให้ฉัน!"

เขาตะโกนใส่เพื่อนผู้ชายคนที่กำลังเลี้ยงลูกบาสอยู่ จนอีกฝ่ายตกใจรีบโยนบอลส่งมาให้

ฉินหลงรับลูกบาสมาเลี้ยง แล้วเริ่มวิ่งไปทั่วสนาม ทว่าทิศทางที่วิ่งกลับค่อยๆ เข้าใกล้จุดที่เยี่ยหงกับจางเสวี่ยเวยอยู่

และในที่สุด ฉินหลงก็แกล้งทำเป็นทำลูกบาสหลุดมือ แต่ความจริงแล้วเขาแอบออกแรงเพิ่ม ส่งให้ลูกบาสพุ่งตรงดิ่งไปที่ตัวของเยี่ยหง!

"เยี่ยหง แกลงนรกไปซะเถอะ!" ฉินหลงเบิกตากว้าง สีหน้าดูน่ากลัวมาก!

(จบแล้ว)