บทที่ 9 - คาบเรียนของครูประจำชั้น

ครูประจำชั้นของห้อง 18 ซึ่งเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ของพวกเขาด้วย เป็นครูเก่าแก่วัยห้าสิบกว่าปี ชื่อว่า หยางเต้าเซิน

บนหัวมีผมหงอกเหลืออยู่ไม่กี่เส้น เผยให้เห็นหนังศีรษะล้านเลี่ยนเป็นบริเวณกว้าง

บนใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นตัดกันไปมา ราวกับร่องลึกบนที่ราบสูง

ภายใต้แว่นตาไร้กรอบทรงโบราณ ดวงตาของเขามักจะหรี่เป็นเส้นตรง ดูเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงตลอดเวลา

วิธีการสอนของเขาก็เก่าแก่ล้าสมัยพอๆ กับตัวคนนั่นแหละ ยังคงเป็นสไตล์เดิมๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน

ต่อให้นักเรียนจะตั้งใจเรียนแค่ไหน เมื่ออยู่ในคาบของเขาก็หนีไม่พ้นอาการง่วงหงาวหาวนอน

และตัวเขาเองก็ตระหนักดีว่า ยังไงอีกไม่กี่ปีตัวเองก็จะเกษียณแล้ว จึงไม่ค่อยมีความกระตือรือร้นเท่าไหร่นัก

สำหรับพฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ของนักเรียนบางคน เขาก็มักจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอยู่บ่อยๆ

อย่างเช่น ผมสีทองของฉินหลง หนังสือการ์ตูนของเจ้าอ้วนโจวฮ่าว... รวมถึงเยี่ยหงที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ด้วย

เขาเพียงแค่ปรายตามองเยี่ยหงแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบแผนการสอนและหนังสือเรียนออกมาอย่างไม่รู้ไม่ชี้

น้ำเสียงแก่หง่อมและราบเรียบดังขึ้นช้าๆ "นักเรียนทุกคนเปิดหนังสือเรียนไปที่หน้า 12 วันนี้เราจะเรียนเรื่องฟังก์ชันกัน..."

ในห้องเรียนเงียบมาก มีเพียงเสียงชอล์กของหยางเต้าเซินที่ขีดเขียนลงบนกระดานดำ และเสียงเปิดหนังสือที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ

จู่ๆ ระหว่างที่เรียนไปได้ครึ่งคาบ ในห้องเรียนก็มีเสียงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ดังขัดขึ้นมา

"ขออนุญาตครับ!"

หยางเต้าเซินหันกลับมาด้วยความสงสัย ขมวดคิ้วถาม "ฉินหลง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

คนที่จู่ๆ ก็ยกมือยืนขึ้นมานั้น ก็คือฉินหลงนั่นเอง

ฉินหลงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ชี้ไปที่เยี่ยหงที่นั่งอยู่แถวหลังสุด แล้วพูดเสียงดังฟังชัด "ครูหยางครับ ผมขอฟ้อง เยี่ยหงเอาแต่นอนหลับทุกวัน รบกวนสมาธิการเรียนของผมครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักออกมา

ฉินหลง ไอ้เพลย์บอยที่วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่จีบสาวไปวันๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กล้าพูดอย่างหน้าไม่อายว่าคนอื่นมารบกวนการเรียนของเขา?

อีกอย่าง คนเขาจะนอน แล้วมันไปหนักหัวอะไรเขาล่ะ?

แต่กลับไม่มีใครปริปากห้ามปราม เพราะพวกเขาทุกคนต่างได้กลิ่นดินปืนคละคลุ้งออกมาจากปากของฉินหลง

เห็นได้ชัดว่าฉินหลงคนนี้กำลังจงใจพุ่งเป้าไปที่เยี่ยหง ไม่อย่างนั้นคนแอบหลับในห้องก็มีตั้งเยอะแยะ ทำไมเขาถึงต้องเจาะจงเรียกชื่อแค่เยี่ยหงล่ะ?

นอกจากจางเสวี่ยเวยแล้ว ทุกคนต่างเผยแววตารอดูเรื่องสนุก

หยางเต้าเซินขมวดคิ้ว "จางเสวี่ยเวย ปลุกเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอทีสิ"

จางเสวี่ยเวยมีสีหน้าร้อนรน เธอผลักตัวเยี่ยหงเบาๆ "อาหง ตื่นเร็วเข้า"

ทว่าเยี่ยหงกลับไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย ในเวลานี้เขากำลังจมดิ่งอยู่ในความฝันอันแสนหวานของอนาคต

"ครูดูสิครับ! ไอ้หมอนี่มันไม่เห็นหัวครูเลยสักนิด!" ฉินหลงแสร้งทำหน้าโกรธจัดขึ้นมาทันที "ที่เขาทำแบบนี้ ไม่เพียงแต่รบกวนผมนะ แต่ยังส่งผลกระทบต่อการเรียนของนักเรียนเสวี่ยเวยด้วย!"

"เอ๊ะ?" จู่ๆ ก็ได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียก จางเสวี่ยเวยจึงเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงุนงง "ไม่นะคะ ไม่ได้รบกวนเลย..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฉินหลงพูดแทรกขึ้นมา "ครูครับ ผมขอเสนอให้ย้ายที่นั่งของนักเรียนเสวี่ยเวยออกไปให้ห่างจากเยี่ยหงครับ!"

คำพูดนี้เผยให้เห็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของฉินหลงในทันที ภายในห้องเรียนเกิดเสียงผิวปากล้อเลียนดังขึ้นสองสามครั้ง

ก่อนหน้านี้ฉินหลงและจางเสวี่ยเวย เคยถูกคนบางพวกที่ว่างจัดไม่มีอะไรทำ จับคู่ให้เป็น "คู่กิ่งทองใบหยก" ประจำห้อง 18 อย่างลับๆ มาแล้ว

มาวันนี้เมื่อเห็นฉินหลงแสดงออกเช่นนี้ ทุกคนจึงเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ดูเหมือนว่าฉินหลงกับจางเสวี่ยเวยจะเหมาะสมกันมากกว่านะ"

"ก็แหงสิ ถ้าเยี่ยหงหล่อได้สักครึ่งของฉินหลงนะ ฉันคงไปสารภาพรักกับเขาตั้งนานแล้ว!"

คิ้วของหยางเต้าเซินขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น เขาไอเสียงดังหนักๆ หนึ่งครั้ง เพื่อหยุดเสียงอึกทึกในห้องเรียน

จากนั้นเขาก็เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเยี่ยหง แล้วตบโต๊ะดังปัง

ฉินหลงที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าแห่งความสำเร็จ

"ปัง ปัง ปัง!"

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นทำให้ร่างของเยี่ยหงสั่นสะท้าน เขาค่อยๆ ลืมตาที่ยังคงงัวเงียขึ้นมา

เมื่อเพ่งมองจนเห็นชัดว่าตรงหน้าคือครูประจำชั้นของตัวเอง เขาก็ขยี้ตาพลางเอ่ยถาม "มีอะไรเหรอครับครู จะให้ผมออกไปทำโจทย์เหรอครับ?"

(จบแล้ว)