บทที่ 9 จุดเริ่มต้นของผู้มีพลังพิเศษและอนาคตที่ไม่แน่นอน

บทที่ 9 จุดเริ่มต้นของผู้มีพลังพิเศษและอนาคตที่ไม่แน่นอน

การขยายตัวของดาวเทียนฉินในครั้งนี้ทำให้ทุกคนบนผืนดินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นโลก! ตามหลักแล้วด้วยความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนี้ ภัยพิบัติแผ่นดินไหวควรจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้! ทว่าไม่มีอาคารแม้แต่หลังเดียวในเมืองหลงเหมินที่พังทลายลง! มีเพียงบ้านร้างบางแห่งที่อยู่รอบนอกเมืองเท่านั้นที่หายไป! หลังจากผ่านไปห้านาที ดาวเทียนฉินก็กลับมาสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์!

เฮลิคอปเตอร์ที่รอคอยกันมานานก็ทะยานขึ้นฟ้า ส่งเสียงคำรามเหนือศีรษะของทุกคนและเร่งเครื่องออกไปจากเมือง! ผู้คนทั้งเมืองต่างสัญชาตญาณกระจายตัวออกไปทางรอบนอกเมือง! สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขายังคงเป็นดินแดนรกร้างเช่นเดิม!

นั่นไม่ถูกต้อง! ร่องรอยที่เราทำอาหารเย็นกันที่นี่เมื่อคืนหายไปหมดแล้ว! หัวหน้าพ่อครัวตะโกนขึ้น

แม่ครับ ดูนั่นสิ! มีหญ้าบนพื้นดินข้างหน้าด้วย! เด็กคนหนึ่งกระตุกแขนเสื้อแม่ พลางชี้ไปที่หย่อมสีเขียวเบื้องหน้าแล้วร้องอุทาน

โลกขยายตัวขึ้นอีกครั้งจริงๆ ด้วย! บางคนพึมพำขณะจ้องมองแผ่นดินเบื้องหน้าอย่างว่างเปล่า ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีคนคนหนึ่งไฟลุกท่วมตัวขึ้นมา...

เจียงซั่วถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยแรงสั่นสะเทือนนี้เช่นกัน!

เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหว หรือโลกเปลี่ยนไปอีกแล้ว!

เจียงซั่วรีบสวมเสื้อผ้าและเก็บเตียงกลับเข้าสู่มิติของเขา! จากนั้นด้วยการกะพริบตาเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็มาถึงขอบของเมืองเขตเล็กๆ แห่งนี้! เบื้องหน้าของเขาคือพื้นที่สีเขียว และห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตรยังมีทะเลสาบเล็กๆ อยู่ด้วย!!

งั้นหลังจากผ่านไปหนึ่งคืน! โลกนี้ขยายตัวอีกแล้วเหรอ? แถมยังเพิ่มคุณลักษณะใหม่ๆ เข้ามาตั้งเยอะ!!

นั่นหมายความว่าจุดหมายปลายทางของฉันยิ่งไกลออกไปอีกหรือเปล่า? และการหาทิศทางก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก!!

เจียงซั่วมีสีหน้าเคร่งขรึม นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับเขาเลย! ในขณะนั้น มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลัง เห็นได้ชัดว่าผู้คนในเมืองนี้ต่างก็รีบวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น! เจียงซั่วไม่ต้องการปฏิสัมพันธ์กับฝูงชน เขาจึงวาร์ปหายไปทันที!

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจียงซั่วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด พลางมองเพดานอย่างเหม่อลอย! จู่ๆ เจียงซั่วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงนั่งตัวตรง!

เฮ้ย ฉันไม่ได้ใช้แต้มปาฏิหาริย์ที่เหลือไปเมื่อคืนนี้เหรอ! ยังไม่ได้เช็กเลยว่าเกิดอะไรขึ้น!

เมื่อนึกถึงพัฒนาการของตัวเอง เจียงซั่วก็โยนความหงุดหงิดทิ้งไปทันที! หน้าจอแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงซั่ว!

โฮสต์: เจียงซั่ว

อายุ: 20 / + ∞

การบำเพ็ญ: ไม่มี

พรสวรรค์: อมตะนิรันดร์, เนตรหยั่งรู้

พิเศษ: มิติสองโลก

ปาฏิหาริย์: 0 (ชาร์จปาฏิหาริย์ 0 / 70 วัน)

เมื่อเห็นพรสวรรค์ที่เพิ่มเข้ามาใหม่ เจียงซั่วก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย!

เฮ้อ ทำไมไม่เป็นพรสวรรค์หรือทักษะสายโจมตีล่ะ! อ่า... อ่า...

เจียงซั่วขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิดขณะพูด!

ช่างเถอะ มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี! ฉันแค่โลภมากไปเอง!

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงซั่วที่ยอมรับโชคชะตาได้ก็เริ่มศึกษาพรสวรรค์ที่เพิ่งได้มาใหม่!

ใช้ยังไงนะ ใช้จิตเหรอ? หรือต้องจ้อง?

เจียงซั่วมองไปที่โต๊ะกาแฟตรงหน้า พลางคิดว่าจะใช้เนตรหยั่งรู้!

【โต๊ะกาแฟไม้มะฮอกกานีเกรดสูง ขนาด 60*80 ผลิตโดยบริษัทโอลด์มะฮอกกานี จำกัด ในเมืองฉานเฉิง มณฑลกวางตุ้ง มูลค่า 18888 หยวนมังกร!】

ฮอห์! ใช้แบบนี้จริงๆ ด้วย และรู้สึกเหมือนไม่มีการใช้พลังงานอะไรเลย!

เจียงซั่วสัมผัสสภาพร่างกายของตนแล้วพบว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไป!

ถ้าไม่มีการใช้พลังงาน ก็ใช้ได้ไม่จำกัดน่ะสิ? ลองทดสอบขีดจำกัดดูหน่อย!

ทันใดนั้น เจียงซั่วก็เริ่มใช้เนตรหยั่งรู้กับทุกสิ่งที่อยู่ในบ้านหลังนี้!

【โซฟาหนังแท้ขาโปร่ง...】

【เครื่องครัวเยอรมัน...】

【เครื่องล้างจานเหม่ยเจีย...】

【...】

หลังจากตรวจสอบสิ่งของไปกว่าสิบรายการรวด เจียงซั่วก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวและร่างกายเริ่มเหนื่อยล้าเล็กน้อย!

มีการใช้พลังงานอยู่ แค่ว่าการตรวจสอบสิ่งของทั่วไปพวกนี้ใช้พลังงานน้อยมาก!

ถ้าไม่ทำแบบนี้ต่อเนื่องก็คงไม่รู้สึกเหนื่อยหรอก!

แต่คาดว่ายิ่งระดับการตรวจสอบสูงขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งใช้พลังงานมากขึ้นเท่านั้น!

และตอนนี้ถ้าไม่มีตัวเปรียบเทียบ ก็ไม่มีทางรู้มาตรฐานนี้ได้!

สรุปแล้ว พรสวรรค์นี้มีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อฉัน! ตราบใดที่ระดับชีวิตของฉันสูงพอ ก็จะไม่มีความลับใดในโลกนี้ที่ฉันเข้าไม่ถึง!

ในขณะนี้ เจียงซั่วไม่มีสีหน้าหงุดหงิดเหมือนเมื่อครู่แล้ว!

จริงอย่างที่ว่า ไม่มีใครหนีพ้นกฎแห่งการบอกว่ามันดีจริงๆ ไปได้!!

เมื่อได้พรสวรรค์ระดับเทพมาอีกหนึ่งอย่าง อารมณ์ของเจียงซั่วก็ดีขึ้นในทันที! หลังจากมื้อเช้าที่อุดมไปด้วยนมและสเต็ก เจียงซั่วก็เดินทางต่อจากเมืองนี้มุ่งหน้าสู่ดินแดนชู!

ในขณะเดียวกัน ในส่วนต่างๆ ของโลก ร่างกายของผู้คนเริ่มมีความผิดปกติเกิดขึ้น! ความสามารถพิเศษที่เคยหาได้ยากในอดีต เริ่มปรากฏออกมาให้เห็นเป็นจำนวนมาก! แม้ว่าเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรแล้ว จำนวนนี้จะเป็นเพียงส่วนน้อยนิดก็ตาม! แต่มันก็เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน!

ไม่นานหลังจากเจียงซั่วออกจากเขตเมืองกุ้ยติ้ง ก็มีคนในเมืองนั้นเปิดใช้พลังพิเศษได้! ในเมืองเล็กๆ ที่มีคนหลายหมื่น มีผู้มีพลังพิเศษนับสิบคน สัดส่วนนี้ถือว่าไม่น้อยเลย! หลังจากบุคคลเหล่านี้ผ่านช่วงสองวันที่ไม่เสถียรไปได้ ความโกลาหลก็เริ่มต้นขึ้น!

การยึดที่ดิน แย่งชิงเสบียง จับตัวคน และการวิวาทครั้งใหญ่! มนุษยชาติในวันที่สิบของวันสิ้นโลก เริ่มเผยด้านมืดของตนออกมา! ในเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครควบคุม ความโกลาหลก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว!

ในสถานที่อย่างเมืองหลงเหมินที่มีทหารประจำการ สถานการณ์ดีขึ้นมาก! นับตั้งแต่ผู้มีพลังพิเศษคนแรกปรากฏตัว ก็มีคนธรรมดากว่าร้อยคนค่อยๆ ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาในช่วงสองวันที่ผ่านมา! ความมั่นใจที่พองโตจากการมีพลังพิเศษทำให้บางคนเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ทว่าหลังจากทหารที่เข้าเวรยิงสังหารผู้มีพลังพิเศษที่กำลังก่อเหตุชั่วร้าย ความปรารถนาที่จะเป็นใหญ่เหล่านั้นก็มอดดับลง!

ผู้มีพลังพิเศษเหล่านั้นในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า แม้พวกเขาจะวิวัฒนาการขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถต้านทานพลังของอาวุธความร้อนในตอนนี้ได้! ยิ่งไปกว่านั้น ปืนที่สังหารไอ้ตัวเล็กตัวน้อยนั่นเป็นเพียงปืนไรเฟิลธรรมดาเท่านั้น! ยังมีอาวุธความร้อนที่ทรงพลังกว่านี้อีกเยอะ!

เมื่อยอมรับความจริงได้ ผู้มีพลังพิเศษจึงตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพ ออกจากพื้นที่ หรือไม่ก็ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยม! กองทัพยังจัดตั้งกองพลอิสระสำหรับกลุ่มผู้มีพลังพิเศษเหล่านี้ที่เข้าร่วมกับกองกำลังด้วย! ในขณะเดียวกัน ผู้มีพลังพิเศษจากฝั่งกองทัพก็อยู่ในกองพลนี้เช่นกัน!

ในตอนนั้นเองที่กลุ่มผู้มีพลังพิเศษจากภาคพลเรือนตระหนักว่า ความคิดเดิมของพวกเขาที่จะเป็นกษัตริย์หรือเจ้าเหนือหัวนั้นน่าขันเพียงใด! ต่อให้ไม่มีอาวุธความร้อนพวกนั้น พวกเขาก็ไม่มีทางสู้กองทัพได้เลย! ผู้มีพลังพิเศษนับร้อย! และเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนการต่อสู้มาเหนือกว่าพวกตนหลายเท่านัก!

ในช่วงเริ่มต้นนี้ พวกเขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่แท้จริง! พวกเขาคิดว่าแค่พ่นบอลเพลิง ควบคุมสิ่งของได้ หรือแปลงร่างเป็นยักษ์กล้ามโตแล้วจะไร้เทียมทาน!!! ช่างไร้เดียงสา! ในขณะเดียวกันพวกเขาก็เข้าใจว่า ยิ่งคุณภาพร่างกายของบุคคลดีเท่าไร ก็ยิ่งเอื้อต่อการปลุกพลังพิเศษได้มากขึ้นเท่านั้น!!

หลังจากข่าวเรื่องผู้ใช้พลังพิเศษของกองทัพแพร่ออกไป เมืองหลงเหมินก็กลับมาสงบลงอย่างสมบูรณ์! พลเมืองทั่วไปรู้สึกถึงความปลอดภัยขึ้นมาทันที! ผู้มีพลังพิเศษโดยเฉพาะพวกที่มีความคิดประหลาดก็เงียบกริบลง!

รัฐบาลหลงเหมินออก กฎระเบียบวันสิ้นโลก ในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา! ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเมืองหลงเหมินกำลังเดินบนเส้นทางแห่งการช่วยเหลือตนเอง! ทุกคนต้องลงมือทำเพื่อความอยู่รอด! ไม่ว่าจะเป็นการบุกเบิกที่ดินรกร้าง ออกไปหาเสบียงเป็นกลุ่ม หรือช่วยสร้างเมืองหลงเหมินแห่งใหม่! ต้องลงมือทำถึงจะมีกิน!

ประกาศนี้ก่อให้เกิดความวุ่นวายอีกครั้ง! บางคนพยายามยุยงฝูงชน แต่รัฐบาลและกองทัพหลงเหมินไม่ประนีประนอมเลยแม้แต่น้อย! ขั้นแรกพวกเขาจับกุมแกนนำไปไม่กี่คน จากนั้นจึงบังคับใช้นโยบายแลกแรงงานเป็นอาหารอย่างเต็มรูปแบบ! ใครที่กล้าขี้เกียจหรือก่อความวุ่นวายจะถูกลงโทษโดยตรงและไม่ได้รับอาหาร! หลังจากอดอาหารไปสองวัน บางคนก็ยอมจำนนต่อความจริง! และเข้าร่วมกับกองทัพก่อสร้าง!

ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน บางสถานที่อย่างเมืองหลงเหมินกำลังช่วยตัวเองอย่างแข็งขัน ในขณะที่บางแห่งกำลังวุ่นวาย และบางที่ถึงขั้นยึดพื้นที่ประกาศตนเป็นกษัตริย์และเจ้าเหนือหัว! ก่อนที่การสื่อสารอย่างเป็นทางการจะถูกตัดขาด นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นเพียงภัยพิบัติ! แต่หลังจากที่การสื่อสารถูกตัดขาด วันสิ้นโลกก็ได้มาถึงอย่างแท้จริง!