บทที่ 282: โดฟลามิงโก้จนตรอก

บทที่ 282: โดฟลามิงโก้จนตรอก

“พลโทสึรุครับ เกาะมินิออนมีพลุสัญญาณเฉพาะของศูนย์ใหญ่กองทัพเรือปรากฏขึ้นครับ”

ตอนที่โจนาธานยิงพลุสัญญาณขึ้นไป กองทัพเรือที่อยู่ใกล้เกาะสวอลโลว์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเกาะมินิออน ก็สังเกตเห็นแล้วรีบไปรายงานพลโทสึรุ ผู้เป็นแม่ทัพหลักทันที

พลโทสึรุมองพลุสัญญาณที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่พูดอะไร

กิองที่อยู่ข้างกายนางกล่าวขึ้น

“นี่คือพลุสัญญาณที่มีเฉพาะนายทหารจากศูนย์ใหญ่เท่านั้น ไม่ใช่คนที่พวกเราส่งออกไป คิดว่าน่าจะเป็นพลุสัญญาณที่ท่านพลเรือเอกซาคาสึกิให้คนยิงขึ้นมา”

“หรือว่าท่านพลเรือเอกซาคาสึกิเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเข้า?”

ไม่แปลกที่นางจะสงสัย

โดยทั่วไปแล้ว พลุสัญญาณสีแดงเช่นนี้ส่วนใหญ่มักใช้เพื่อขอกำลังเสริม

แต่ตอนนี้คนที่ยิงพลุสัญญาณคือกองทัพเรือใต้บัญชาของอาคาอินุ

หรือว่าในนอร์ทบลูยังมีคู่ต่อสู้ที่ทำให้อาคาอินุลำบากใจได้อยู่อีก?

นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจ

แต่ความจริง สาเหตุไม่ได้อยู่ที่อาคาอินุ แต่อยู่ที่โจนาธาน

เพราะบนตัวเขามีพลุสัญญาณชนิดนี้ติดอยู่เท่านั้น เมื่ออาคาอินุสั่งให้เขาส่งสัญญาณ เขาจึงยิงพลุสัญญาณชนิดนี้ขึ้นไป

พลโทสึรุกลับไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย

นางกล่าวว่า

“นี่ไม่ใช่สัญญาณขอกำลังเสริม แต่เป็นการให้พวกเราไปยังเกาะมินิออน”

“ดูเหมือนข่าวกรองจะไม่ผิดพลาด พวกเขาน่าจะเจอกับตระกูลดอนกิโฮเต้แล้ว”

กิองเองก็เป็นคนฉลาด

พอได้ยินเช่นนั้น นางก็เข้าใจทันที

“ข้าเข้าใจแล้ว เขารู้ว่าตระกูลดอนกิโฮเต้เป็นเป้าหมายของพวกเรา ดังนั้นหลังพบพวกนั้น จึงแจ้งพวกเรา”

พลโทสึรุกล่าว

“เขาต้องการคืนบุญคุณให้พวกเรา ไปกันเถอะ มีเขาอยู่ โดฟลามิงโก้คงหนีไม่รอดแล้ว”

นางไล่ล่าโดฟลามิงโก้มานานมาก

ผลคือ นางยังไม่ทันได้พบโดฟลามิงโก้ กลับถูกอาคาอินุพบเข้าเสียก่อน

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงรู้สึกไม่พอใจอย่างมากแน่

แต่พลโทสึรุเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับชื่อเสียงและผลประโยชน์ ดังนั้นนางจึงไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

กลับกัน นางยังรู้สึกเบาใจขึ้นไม่น้อยด้วยซ้ำ

เมื่อพลโทสึรุออกคำสั่ง เรือรบก็เร่งความเร็ว มุ่งหน้าไปยังเกาะมินิออนทันที

ความเร็วของเรือรบสูงมาก

“อาคาอินุ ข้าจะรับมือเอง พวกเจ้าฝ่าวงล้อมออกไป”

โดฟลามิงโก้รู้ดีว่า หากเสียเวลาต่อไป คงไม่ง่ายที่จะฝ่าวงล้อมสำเร็จ

ดังนั้นแม้จะรู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาคาอินุ เขาก็ยังจำเป็นต้องไปขวางอาคาอินุเอาไว้

อาคาอินุเดินเข้าไปหาโดฟลามิงโก้ทีละก้าว

โดฟลามิงโก้ที่ปกติมักดูแคลนคู่ต่อสู้อยู่เสมอ เมื่อเผชิญหน้ากับอาคาอินุ กลับมีจิตใจหนักอึ้งอย่างมาก

เขาจ้องอาคาอินุอย่างตั้งสมาธิเต็มที่ ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่นิดเดียว

อาคาอินุในเวลานี้ไม่ได้อ่อนแอกว่าอาคาอินุช่วงสงครามมารีนฟอร์ดในต้นฉบับเลย

ส่วนโดฟลามิงโก้เมื่อเทียบกับตัวเขาในอนาคต ยังห่างไกลกันมาก

พลังของเขาย่อมด้อยกว่าอาคาอินุอยู่ไกล

ดังนั้นอาคาอินุจึงไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตามากนัก

“เส้นด้ายไร้ปรานีถล่มลง!”

โดฟลามิงโก้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาคาอินุ

ดังนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน

ไม่ใช่เพื่อเอาชนะอาคาอินุ แต่เพื่อสร้างโอกาสให้คนอื่นฝ่าวงล้อม

ส่วนตัวเขาเอง ขอเพียงคนอื่น ๆ ฝ่าวงล้อมสำเร็จ เขาก็มั่นใจว่าจะหนีไปได้

ต่อให้คู่ต่อสู้เป็นอาคาอินุก็ตาม

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของโดฟลามิงโก้ อาคาอินุไม่ได้หลบแม้แต่น้อย

เขาปล่อยให้เส้นด้ายห้าเส้นที่มีลักษณะคล้ายกรงเล็บฟาดลงมาใส่ร่างตนเอง

ร่างของเขาถูกเฉือนขาดออกเป็นหลายส่วน

แต่เพียงหนึ่งวินาทีให้หลัง เขาก็กลับคืนสภาพเดิมอีกครั้ง

พลังของโดฟลามิงโก้แข็งแกร่งมาก

ความสามารถในการควบคุมก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

แต่น่าเสียดาย เขากลับมาเจออาคาอินุ

พลังของเขาจึงไม่อาจแสดงความได้เปรียบออกมาได้เลย

แม้เขาจะใช้ฮาคิเกราะได้ แต่ยังไม่สามารถนำมันไปเคลือบลงบนพลังผลปีศาจได้

พูดให้ถูกก็คือ เขายังไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญสมบูรณ์แบบขนาดนั้น

เขายังไม่สามารถสร้างเส้นด้ายขึ้นมาเพียงเส้นเดียว แล้วเคลือบฮาคิเกราะลงไปได้ตามใจนึก

เมื่อไม่สามารถเคลือบฮาคิเกราะได้ เส้นด้ายที่เขาสร้างขึ้นย่อมไม่อาจทำร้ายอาคาอินุได้

ต่อให้พลังสังหารรุนแรงแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

เพราะอาคาอินุคือผู้มีพลังสายโรเกีย

เหตุผลที่ผู้มีพลังสายโรเกียถูกเรียกว่าสายที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาผลปีศาจทั้งสามประเภท ก็เพราะความไร้ทางแก้ของมัน

เว้นแต่จะใช้อาวุธหินไคโร หรือใช้ฮาคิเกราะ

ไม่เช่นนั้น ต่อให้เจ้ามีพลังแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจทำร้ายร่างกายของผู้มีพลังได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาชนะหรือทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ

โดฟลามิงโก้เป็นคนที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน อีกทั้งยังชอบควบคุมทุกสิ่ง

ดังนั้นเขาจึงเข้ากับพลังผลปีศาจของตนอย่างมาก

หากรับมือคู่ต่อสู้ทั่วไป เขาย่อมไร้เทียมทาน

แต่เมื่อต้องรับมืออาคาอินุ เขาไม่อาจควบคุมทุกสิ่งได้

พลังของเขาก็ไม่อาจแสดงผล

สุดท้ายจึงเหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้น

“ตึง!”

ไม่มีท่วงท่าพิเศษใด ๆ

อาคาอินุเพียงซัดหมัดออกไปอย่างเรียบง่าย

เช่นเดียวกัน ไม่ว่าการโจมตีของโดฟลามิงโก้จะมีความเปลี่ยนแปลงมากเพียงใด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดเรียบง่ายไร้ลูกเล่นของอาคาอินุ เขาก็ทำได้เพียงรับมือจากด้านหน้าเท่านั้น

เพราะอาคาอินุล็อกเป้าเขาไว้โดยสมบูรณ์แล้ว

หากเขาหลบ สมาชิกตระกูลของเขาที่อยู่ด้านหลังก็ต้องโชคร้ายแน่

แม้โดฟลามิงโก้จะหยิ่งผยอง แต่พลังของเขาก็มีอยู่จริง

หลังรับหมัดของอาคาอินุจากด้านหน้า เขากลับถอยไปเพียงสองก้าวเท่านั้น

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังยกขาเตะใส่อาคาอินุอีกด้วย

อาคาอินุคว้าขาของโดฟลามิงโก้เอาไว้

พละกำลังมหาศาลเหวี่ยงร่างของโดฟลามิงโก้ลอยออกไปทั้งตัว

จากนั้นอาคาอินุก็ไล่ตามไปติด ๆ

เขาเตะโดฟลามิงโก้อีกครั้ง ส่งร่างของอีกฝ่ายจากกลางอากาศกระแทกลงสู่พื้น

เมื่อเห็นโดฟลามิงโก้ถูกอาคาอินุเล่นงานหนักตั้งแต่เผชิญหน้ากันครั้งแรก เหล่าโจรสลัดตระกูลดอนกิโฮเต้ต่างร้องขึ้นด้วยความตึงเครียด

หลายคนไม่สนใจสิ่งใดอีก พุ่งเข้าไปโจมตีอาคาอินุเพื่อช่วยโดฟลามิงโก้

“ฟุฟุฟุ...”

ทว่าพวกเขายังไม่ทันพุ่งมาถึงตรงหน้าอาคาอินุ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของโดฟลามิงโก้

ฝีเท้าของพวกเขาชะงักลงทันที ก่อนจะหันไปมอง

“สมกับเป็นพลเรือเอกของกองทัพเรือ เป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ”

โดฟลามิงโก้ค่อย ๆ ปีนขึ้นมาจากพื้น

เขาถูกอาคาอินุต่อยเข้าไปหนึ่งหมัดจริง

แต่เพราะมีฮาคิเกราะ อีกทั้งร่างกายของเขายังแข็งแกร่งมาก จึงไม่ได้รับบาดเจ็บหนักอะไร

เพียงแค่ถูกโจมตีจนหายใจติดขัดไปบ้างเท่านั้น

“โดฟ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

เทรโบลมาถึงข้างกายโดฟลามิงโก้ แล้วเอ่ยถาม

โดฟลามิงโก้กล่าว

“ข้าไม่เป็นไร”

เทรโบลกล่าว

“กองทัพเรือพวกนี้แตกต่างจากกองทัพเรือทั่วไป ทุกคนยากจะฝ่าวงล้อมออกไปได้”

“พวกเราต้องคิดวิธีอื่น ไม่อย่างนั้นความสูญเสียจะหนักมาก”

เขาไม่ได้เป็นคนใจดีถึงขั้นห่วงชีวิตคนอื่น

แต่เพราะคนเหล่านี้ล้วนเป็นรากฐานของพวกเขา

หากต้องสูญเสียทั้งหมดในครั้งเดียวที่นี่ พวกเขาจะต้องใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะตั้งตัวขึ้นมาใหม่ได้?

“หลบไป!”

โดฟลามิงโก้ผลักเทรโบลออกไปทันที

ขณะเดียวกัน ตัวเขาเองก็รีบหลบออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากพวกเขาหลบออกไป ลาวาก้อนหนึ่งก็ร่วงลงบนตำแหน่งที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่

“เจ้าหมอนี่...”

เมื่อเห็นอาคาอินุไล่บีบไม่หยุด โดฟลามิงโก้ก็ไม่สบอารมณ์อย่างมาก

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาเคยถูกคนรังแกเช่นนี้?

อาคาอินุมองโดฟลามิงโก้อย่างเย็นชา

หากไม่ใช่เพราะต้องการคืนบุญคุณให้พลโทสึรุ เขาจะมัวเสียเวลาขนาดนี้ได้อย่างไร

เขาคงบุกเข้าไปกวาดล้างตระกูลดอนกิโฮเต้จนราบไปนานแล้ว

เวลานั้นเอง โจรสลัดบนเรือของตระกูลดอนกิโฮเต้ที่จอดอยู่ริมทะเลก็ส่งข่าวมา

โจรสลัดคนหนึ่งกระซิบข้างหูโดฟลามิงโก้เสียงต่ำ

“นายน้อย คนของเราตรวจพบเรือรบจากศูนย์ใหญ่กองทัพเรือที่ไล่ล่าพวกเรามาตลอดก่อนหน้านี้ ตอนนี้ใกล้จะถึงเกาะแล้ว ถามว่าท่านจะให้ทำอย่างไรครับ?”

โดฟลามิงโก้เผยรอยยิ้มเย็นชา

“หึหึ ดูเหมือนครั้งนี้กองทัพเรือคิดจะกินข้าให้ได้จริง ๆ”

“คิดไม่ถึงว่าข้าครองนอร์ทบลูมาหลายปี สุดท้ายกลับถูกกองทัพเรือวางแผนเล่นงาน”

“พลเรือเอกอาคาอินุ ชื่อเสียงสมคำเล่าลือจริง ๆ”

แม้จะรู้ตัวแล้วว่าพวกเขาอาจไม่มีทางถอยเหลืออยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สิ้นหวัง

กลับยังคงสงบนิ่งมาก

“ส่งข่าวกลับไป ให้พวกเขาออกไปก่อน”

“และให้เก็บซ่อนของทั้งหมดในฐานที่มั่นไว้ให้ดี ข้ามีวิธีหลุดพ้นเอง”

เขาเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนมาก

คนที่เขาทิ้งไว้บนเรือมีไม่มาก

เป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยพวกเขาออกจากการล้อมของกองทัพเรือได้

ดังนั้นให้พวกนั้นรีบจากไปเสียยังดีกว่า

ตราบใดที่ภูเขาเขียวยังอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนให้เผา

“ครับ ข้าจะรีบตอบกลับพวกเขาทันที”

โจรสลัดคนนั้นรีบหยิบหอยทากสื่อสารขึ้นมา แล้วเริ่มถ่ายทอดคำสั่งทันที

ส่วนโดฟลามิงโก้ก็สั่งให้คนอื่น ๆ รวมตัวกันเข้ามา ยืนอยู่ข้างเขา

การกระทำของโดฟลามิงโก้ทำให้อาคาอินุประหลาดใจอยู่บ้าง

แต่ก็นับว่าตรงกับความต้องการของเขาพอดี

เขาให้โจนาธานกับพวกเพียงล้อมอีกฝ่ายเอาไว้ ไม่ต้องเปิดฉากโจมตี

ภาพนี้ดูประหลาดอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายต่างอยากให้อีกฝ่ายตาย

แต่กลับหยุดมือไม่สู้กัน

ต่างฝ่ายต่างจับตาอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง