บทที่ 113: คู่ซ้อม

บทที่ 113: คู่ซ้อม

เมื่อเห็นท่าทางคอตก สีหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญาของการ์ป ซาคาสึกิก็รู้สึกขบขันจากใจจริง

พูดตามตรง แม้แต่เขาเองก็คิดไม่ถึงว่า วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือผู้ยิ่งใหญ่ พลโทการ์ปที่ผู้คนนับไม่ถ้วนเคารพนับถือ จะมีงานอดิเรกเช่นนี้ด้วย แม้จะบอกว่าเป็นผู้ชายด้วยกัน พอจะเข้าใจได้ก็เถอะ แต่เจ้าหมอนี่กลับดีนัก แอบย่องไปถ้ำมองอย่างลับๆ ล่อๆ แถมพอถูกจับได้ยังทำเป็นอธิบายอย่างมีเหตุมีผลอีก

“พลโทการ์ป ท่านกับผมก็รู้จักกันมานานแล้ว ท่านคิดว่าผมจะทำร้ายท่านหรือ?” ซาคาสึกิกล่าว

การ์ปพูดด้วยสีหน้าดูแคลน

“อย่ามาตีสนิท ข้ายังไม่รู้หรือว่าเจ้าเด็กอย่างแกเป็นคนแบบไหน? พลิกหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหนังสือเสียอีก ข้าไม่มีทางเชื่อแกหรอก รีบพูดมาเถอะ ต้องทำอย่างไรแกถึงจะไม่เอาไปพูดต่อ?”

ซาคาสึกิทำท่าทางเหมือนต่อให้อีกฝ่ายไม่เชื่อ เขาก็จนปัญญา แล้วกล่าวว่า

“ท่านจะคิดอย่างไรก็แล้วแต่ท่าน ผมไม่มีเวลามาเสียอยู่ตรงนี้กับท่านหรอก”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจการ์ปอีก หันหลังเดินจากไปทันที แต่การ์ปไหนเลยจะวางใจได้ จึงเดินตามซาคาสึกิไปตลอดทาง กระทั่งซาคาสึกิกลับถึงห้องของตัวเองแล้ว เขาถึงค่อยเลือกจากไป

แต่สิ่งที่ซาคาสึกิคาดไม่ถึงก็คือ เช้าวันต่อมา ทันทีที่เขาเปิดประตู คนแรกที่เห็นกลับเป็นการ์ปอีกฝ่ายยืนยิ้มแย้มมองเขาอยู่ สีหน้านั้นจะปลอมก็ปลอมได้สุดๆ

“ท่านมาทำอะไร?”

การ์ปหัวเราะเสียงดัง

“ก็ข้าไม่มีอะไรทำตั้งแต่เช้า เลยนึกถึงแกขึ้นมา จากนั้นก็มาหาแกนี่ไง”

ซาคาสึกิย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาด้วยเหตุใด ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า

“พลโทการ์ป ท่านวางใจได้ ผมไม่มีทางเอาเรื่องที่ท่านแอบดูทหารหญิงเมื่อวาน…”

“หยุดก่อน!”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ การ์ปก็แผดเสียงดังขึ้นทันที ทำให้ลูคัสกับลิซาน่าที่กำลังเดินเข้ามาตกใจสะดุ้ง ไม่ต้องพูดถึงพวกเขา แม้แต่ซาคาสึกิเองก็ยังสะดุ้งเล็กน้อย

แต่ต่อมาซาคาสึกิก็เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใด ลูคัสกับลิซาน่ากำลังเดินมาทางนี้ หากเขาพูดต่อไป มีโอกาสสูงที่ทั้งสองคนจะได้ยิน การ์ปร้อนใจจึงตะโกนขัดขึ้นมา ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครตกใจ

“พลโทการ์ป ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่กับพลโทซาคาสึกิได้ครับ?”

ลูคัสกับลิซาน่าที่ตกใจเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าการ์ปอยู่ที่นี่ ลูคัสก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจทันที

การ์ปถลึงตาใส่ลูคัสอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนตวาดว่า

“ข้าจะไปที่ไหนยังต้องรายงานเจ้าด้วยหรือ? ข้ามาหาเจ้าเด็กซาคาสึกิเพราะมีธุระ เจ้ารีบไปให้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดี”

ความลับของเขาย่อมไม่อยากให้คนอื่นรู้เพิ่มอีก

ลูคัสคิดไม่ถึงว่าการ์ปจะอารมณ์ร้อนเช่นนี้ จึงหันไปมองซาคาสึกิ

ซาคาสึกิย่อตัวลง ลูบศีรษะลิซาน่าเบาๆ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน

“ลิซาน่า เธอไปโรงเรียนกับลุงลูคัสก่อนนะ วันนี้ตอนเลิกเรียน อาจารย์จะไปรับเธอเอง ดีไหม?”

ลิซาน่าพยักหน้าแรงๆ ดวงตาหยีลงด้วยความดีใจ แล้วตอบอย่างมีความสุข

“ค่ะ ค่ะ”

เช่นเดียวกับที่ซาคาสึกิจะแสดงความอ่อนโยนต่อหน้าลิซาน่าเพียงคนเดียว ลิซาน่าเองก็มีรอยยิ้มให้เห็นเพียงยามอยู่ต่อหน้าซาคาสึกิเท่านั้น เธอจึงจะดูเหมือนเด็กจริงๆ เพราะทั้งสองต่างมองอีกฝ่ายเป็นครอบครัว การอยู่ร่วมกันของคนในครอบครัวย่อมออกมาจากหัวใจอย่างแท้จริง

“อาจารย์ พวกเราไปก่อนนะคะ”

ลิซาน่าโบกมือให้ซาคาสึกิ จากนั้นก็จากไปภายใต้การนำของลูคัส

“เฮ้ๆ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าเด็กอย่างแกก็มีช่วงเวลาที่อ่อนโยนแบบนั้นด้วย”

การ์ปที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นลิซาน่ากับลูคัสเดินห่างออกไปแล้ว ก็ร้องออกมาด้วยความตกอกตกใจราวกับเห็นเรื่องประหลาด

เขารู้จักซาคาสึกิมานานถึงสิบปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นซาคาสึกิยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ใครเช่นนี้มาก่อนจริงๆ ดังนั้นเมื่อครู่ที่ได้เห็น เขาจึงตกใจไม่น้อย แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“พลโทการ์ป ผมไม่มีเวลาว่างมายืนพูดไร้สาระกับท่านอยู่ตรงนี้ ผมต้องหาที่ฝึกฝน”

ซาคาสึกิกล่าว

ดวงตาของการ์ปเป็นประกายทันที

“ฝึกฝนงั้นหรือ? ดีเลย ข้าก็กำลังจะฝึกเหมือนกัน ฝึกคนเดียวมันน่าเบื่อเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าฝึกกับแกก็แล้วกัน อีกอย่างประสบการณ์ของข้ามากกว่าแก บางทีอาจช่วยชี้แนะเจ้าได้ด้วย”

แต่ซาคาสึกิกลับใช้สายตาสงสัยมองเขา แล้วถามว่า

“ท่านคงไม่ได้คิดจะหาเหตุผลนี้มาอัดผมหรอกนะ?”

“ดูเจ้าพูดเข้าสิ ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?”

การ์ปหัวเราะแห้งๆ ความจริงเขามีความคิดเช่นนั้นอยู่จริงๆ ช่วงสองปีมานี้เขาเสียเปรียบซาคาสึกิไปไม่น้อย แม้แต่เรื่องที่ดราก้อนทรยศ เขาก็ยังรู้สึกมาตลอดว่าเกี่ยวข้องกับซาคาสึกิ ทำให้เขาไม่พอใจอีกฝ่ายมาก ยิ่งรวมกับเรื่องเมื่อวานนี้ เขายิ่งแทบอยากอัดซาคาสึกิให้ยับเสียตอนนี้เลย

ซาคาสึกิมองการ์ปอย่างสงบนิ่ง ในใจเองก็กำลังครุ่นคิดอยู่เช่นกัน การฝึกกับการ์ป หรือการประมือกับการ์ป บางทีอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างไรเสียผู้แข็งแกร่งระดับการ์ปก็หาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้ หากมีเขาเป็นคู่ซ้อม ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการฝึกฝนไม่น้อยแน่นอน

เพียงแต่ปัญหามีอยู่ข้อเดียว จากความเข้าใจของเขาที่มีต่อการ์ป หากให้เจ้าหมอนี่เป็นคู่ซ้อมจริง ด้วยนิสัยของอีกฝ่าย จะต้องฉวยโอกาสแก้แค้นเขาแน่นอน

“งั้นพวกเราไปสนามฝึกกันเถอะ”

ทันทีที่การ์ปได้ยินคำนี้ ดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกาย ก่อนถามยืนยัน

“แกจะฝึกกับข้าจริงๆ หรือ?”

ซาคาสึกิยักไหล่

“ถ้าท่านไม่เต็มใจ ก็ช่างเถอะ”

“ช่างอะไรกัน ไม่ช่าง ไป ข้ามีสนามฝึกเฉพาะตัวอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราไปที่นั่น รับรองว่าไม่มีใครมารบกวนแน่นอน”

การ์ปพาซาคาสึกิวิ่งออกไปทันที ระหว่างทางทหารจำนวนไม่น้อยที่เห็นการ์ปกับซาคาสึกิอยู่ด้วยกัน ต่างพากันประหลาดใจอย่างมาก เพราะก่อนหน้านี้สองคนนี้เหมือนจะไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมากนัก ตั้งแต่เมื่อไรที่ความสัมพันธ์ดีขนาดนี้?

การ์ปสมกับเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงที่มีฐานะสูงส่งที่สุดของศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ เขาถึงกับมีสนามฝึกในร่มที่เป็นของตัวเองโดยเฉพาะ อีกทั้งพื้นที่กว้างขวางอย่างยิ่ง ไม่ด้อยไปกว่าสนามฝึกด้านนอกเลยแม้แต่น้อย อุปกรณ์เองก็ครบครันมาก

“มาเลย”

หลังเข้าสู่สนามฝึก การ์ปก็ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งทั่วร่าง ก่อนตะโกนใส่ซาคาสึกิ

ซาคาสึกิถึงกับพูดไม่ออก เจ้าหมอนี่ไม่คิดจะปิดบังเลยจริงๆ พอเข้ามาในสนามฝึกก็เผยธาตุแท้ทันที ตั้งท่าจะเปิดฉากสู้โดยตรง แม้ในใจจะบ่นอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ แม้สถานที่แห่งนี้จะไม่กว้างพอให้ปล่อยพลังได้เต็มที่ แต่การต่อสู้ในวงแคบก็ยังทำได้

“มา!”

ทั้งสองคนอยู่ในสนามฝึกเต็มๆ หนึ่งวัน กระทั่งช่วงบ่ายจึงค่อยออกจากสนามฝึก ตอนออกมา ซาคาสึกิรู้สึกเพียงว่าทั้งร่างปวดระบมไปหมด การ์ปไม่ออมมือเลยจริงๆ นอกจากไม่ชกใส่ใบหน้าของเขาแล้ว ส่วนอื่นทั่วร่างแทบล้วนถูกหมัดเหล็กของการ์ปทำร้ายไปหมด

ตอนประมือกัน เขาไม่ได้ใช้พลังผลปีศาจ ส่วนการ์ปก็ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ ทั้งสองล้วนใช้วิชากายภาพต่อสู้กัน

ในการต่อสู้จริง ซาคาสึกิจึงได้เข้าใจถึงความร้ายกาจของการ์ป เมื่อก่อนตอนดูอนิเมะโจรสลัด พลังของการ์ปเป็นปริศนามาโดยตลอด ตอนนี้แม้เขาจะยังไม่ได้เห็นพลังต่อสู้ที่แท้จริงของการ์ป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้ การ์ปแข็งแกร่งกว่าตัวเขาในตอนนี้มาก ต่อให้เขาใช้พลังทั้งหมด ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของการ์ปได้แน่นอน หรืออาจถึงขั้นยังห่างกันไกลมากด้วยซ้ำ