บทที่ 6 เข้าเมือง

ไม่นานนัก คนในตระกูลอุจิวะก็เดินตามทหารยามนักรบแห่งอเมซอนลิลี่เข้าไปในเมือง

คนตระกูลอุจิวะมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาใจกลางเกาะ มีปราสาทหลากหลายรูปแบบตั้งอยู่บนหน้าผา รูปแบบสถาปัตยกรรมค่อนข้างคล้ายคลึงกับตระกูลขุนนางเก่าแก่บางตระกูลในหมู่บ้านโคโนฮะ แต่ดูประณีตและงดงามกว่า

หมู่บ้านแห่งนี้เคารพบูชางูเป็นโทเทมอย่างเห็นได้ชัด อาคารหลายหลังมีรูปแกะสลักงูประดับอยู่ และหลายคนก็มีงูพันอยู่รอบกาย

หลังจากนั้นไม่นาน ตระกูลอุจิวะก็ถูกพามายังปราสาทบนหน้าผา ภายในปราสาทนั้นกว้างขวางมาก และไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยแม้จะรองรับคนตระกูลอุจิวะกว่า 300 คนก็ตาม

"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ต้องขออภัยด้วย เนื่องจากไม่เคยมีคนนอกเข้ามาในอเมซอนลิลี่มาก่อน ที่นี่จึงไม่มีโรงแรม อีกทั้งเพราะตัวตนของพวกคุณค่อนข้างจะละเอียดอ่อน ฉันจึงจัดให้พวกคุณพักอยู่ที่นี่ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น"

"อืม ที่นี่ก็ดีมากแล้วล่ะ ขอบคุณนะ"

"อีกเรื่องหนึ่ง ฉันขอรบกวนพวกคุณอย่าเพิ่งเดินเพ่นพ่านไปทั่วเมืองก่อนที่ท่านเฮบิฮิเมะจะกลับมา เด็กสาวบนเกาะนี้ไม่เคยเห็นผู้ชายมาก่อน หากพวกคุณออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า อาจจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดโดยไม่จำเป็นได้"

"ขอถามหน่อยได้ไหมว่าท่านเฮบิฮิเมะจะกลับมาเมื่อไหร่"

"จากการคำนวณ น่าจะภายใน 2 วันนี้แหละ อย่างไรก็ตาม คุณก็รู้ว่าท้องทะเลมันมีความไม่แน่นอนอยู่มาก ฉันเองก็รับประกันไม่ได้เหมือนกัน"

"เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมจะคอยควบคุมคนในตระกูลให้ดีก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของเก็นยัน ยายเมี่ยนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป ชายหนุ่มคนนี้ดูอ่อนโยนและอบอุ่นมาก แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์

ไม่นานนัก อาหารหลากหลายชนิดก็ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย สำหรับนินจาแล้ว การแยกแยะระหว่างอาหารที่มีพิษกับไม่มีพิษนั้นเป็นเรื่องง่ายเกินไป อาหารพวกนี้ไม่มีพิษเจือปนเลย ทุกคนจึงกินกันอย่างสบายใจ

หลังจากกินดื่มจนอิ่มหนำ ทุกคนที่เดินทางออกจากโคโนฮะมาข้ามคืนก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างและพากันแยกย้ายไปพักผ่อน

ผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลอุจิวะ รวมถึงกลุ่มยอดฝีมือของตระกูลและผู้นำตระกูล ต่างก็มานั่งรวมตัวกันอยู่ตรงหน้าเก็นยันในเวลานี้

"เก็นยัน ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีและเหมาะเจาะมากสำหรับการพัฒนาตระกูลอุจิวะของเรา คามเบลท์ที่เธอพูดถึงก็เป็นปราการธรรมชาติที่คอยปกป้องเกาะแห่งนี้เอาไว้ และเมืองนี้ก็เหมาะกับพวกนินจาอย่างเรามากกว่าหมู่บ้านโคโนฮะเสียอีก ตราบใดที่เรายึดที่นี่มาได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อตระกูลอุจิวะของเราเลยล่ะ"

แววตาของอุจิวะ ฟุงากุเป็นประกาย ถึงแม้เขาจะถูกพวกเบื้องบนของโคโนฮะกดหัวมาตลอดหลายปี แต่ในฐานะผู้นำตระกูลอุจิวะ เขาก็ยังมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลมาก

ในเมื่อพวกเขาจากบ้านเกิดมาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือการหาสถานที่สำหรับตั้งรกราก

และที่นี่ก็เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง การยึดที่นี่มาจะสร้างผลประโยชน์มากมายมหาศาลให้กับตระกูล เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว

เก็นยันพยักหน้า "ผมเข้าใจทุกอย่างที่คุณพูดครับ แต่การจะยึดที่นี่มามันต้องมีวิธีที่เหมาะสม หากแค่จัดการกับพวกเบื้องบน มันจะนำไปสู่การต่อต้านที่รุนแรงยิ่งกว่าในหมู่บ้านโคโนฮะเสียอีก"

"ถ้าเป็นแบบนั้นผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างอะไรกับการก่อรัฐประหารในหมู่บ้านโคโนฮะหรอกครับ ต่อให้ทำสำเร็จ แต่ถ้าระบบนิเวศอันดีงามของเกาะนี้ถูกทำลายไป ผลประโยชน์ที่จะตกแก่พวกเราก็จะกลายเป็นผลเสียแทน"

อุจิวะ ชิซุย เสนอความเห็น "ฉันสามารถใช้เทพต่างสวรรค์ควบคุมท่านเฮบิฮิเมะของพวกนั้นได้นะ"

"นั่นก็เป็นวิธีที่ดีนะ แต่ดูจะขี่ช้างจับตั๊กแตนไปหน่อย เทพต่างสวรรค์ของชิซุยใช้เวลาฟื้นตัวนานเกินไป จะเอามาทิ้งขว้างกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก ความจริงแล้ว เทียบกับการยึดครองที่นี่ การร่วมมือกันน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด"

"พวกเราก็รู้เรื่องนั้นดี แต่พวกนั้นไม่ได้เกลียดชังคนนอกอย่างรุนแรงหรอกหรือ พวกเขาจะยอมร่วมมือกับพวกเราจริงๆ หรือ"

อุจิวะ ยาชิโระ กล่าว นินจาอย่างพวกเขาเองก็รับงานที่นายจ้างมอบหมายให้ไปทำอยู่แล้ว ดังนั้นการร่วมมือจึงไม่ใช่สิ่งที่นินจาจะปฏิเสธ

"ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของผมเอง พวกคุณไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ"

เก็นยันยิ้มพร้อมกับเอ่ย ในเมื่อรู้แล้วว่ามาโผล่ที่อเมซอนลิลี่ เขาก็ไม่มีเจตนาที่จะปล่อยที่นี่หลุดมือไปหรอก

อุจิวะ ฟุงากุมองไปที่เก็นยันแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าเธอจะมีความคิดดีๆ อยู่แล้วสินะ"

"ก็ทำนองนั้นแหละครับ ทุกคนไปพักผ่อนให้เต็มที่แล้วปรับตัวเรื่องเวลาให้ดีเถอะ ในอนาคตพวกเราคงจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ไปอีกนาน"

เก็นยันบิดขี้เกียจก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

เมื่อเห็นเก็นยันมีท่าทีแบบนี้ ประสาทที่ตึงเครียดของคนอื่นๆ ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว การก่อรัฐประหารก็ถือเป็นการต่อสู้ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของตระกูลอุจิวะ หากมีการก่อรัฐประหารขึ้นมาจริงๆ ใครจะรู้ล่ะว่าป่านนี้ตระกูลอุจิวะจะล้มตายไปมากแค่ไหนแล้ว

ตอนนี้คนในตระกูลทุกคนปลอดภัยดีและได้มายังโลกใบใหม่แล้ว นี่จึงนับเป็นความโชคดีของตระกูลอุจิวะอย่างไม่ต้องสงสัย ตราบใดที่พวกเขาตั้งใจพัฒนาให้ดี สักวันหนึ่งพวกเขาจะได้กลับไปที่หมู่บ้านโคโนฮะและทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของพวกเขากลับคืนมา

ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านนอก "สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง" ยายเมี่ยนถามคิเคียว

คิเคียวรายงาน "พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย หลังจากกินข้าวเสร็จ แทบทุกคนก็พากันไปพักผ่อนกันหมดแล้ว"

แม้ว่ายายเมี่ยนจะไม่ได้มีอำนาจอะไรมากนัก แต่ครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยเป็นจักรพรรดินีของที่นี่ และยังเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง ทุกคนจึงยังคงให้ความเคารพยายเมี่ยนเป็นอย่างมาก

"ส่งคนไปจับตาดูเอาไว้อย่างใกล้ชิดต่อไป ห้ามละหลวมเด็ดขาดเลยนะ"

"รับทราบค่ะ! แต่ว่ายายเมี่ยน พวกเขาเป็นใครกันแน่คะ"

ยายเมี่ยนส่ายหน้า "ฉันไม่เคยได้ยินชื่อพวกนั้นมาก่อนเลย ข่าวสารบนอเมซอนลิลี่ยังปิดกั้นเกินไป และมันก็ยากมากที่จะได้รับข่าวสารจากโลกภายนอก แต่เจ้าพวกนี้จะต้องเป็นตระกูลที่มีความแข็งแกร่งระดับน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย หากเราไปมีเรื่องกับพวกเขาตอนที่ท่านเฮบิฮิเมะไม่อยู่ อเมซอนลิลี่ของเราจะต้องสูญเสียอย่างหนักแน่นอน ดังนั้น ตราบใดที่อีกฝ่ายยังไม่ลงมือ พวกเราก็ต้องพยายามหลีกเลี่ยงให้ถึงที่สุด"