บทที่ 401 ถึงแล้ว... ภูเขาจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

คาสลากไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกใจคอไม่ดี... สังหรณ์ร้ายบางอย่างผุดขึ้นมาในใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้

หรือว่าที่นั่นจะอันตรายจริงๆ? ...ทำไมเขาถึงได้คิดมากแบบนี้กันนะ?

‘ช่างเถอะ... เลิกฟุ้งซ่านแล้วหาอะไรดื่มแก้กระหายดีกว่า’

ภายในพาหนะส่วนตัวของเขานั้นกว้างขวางโอ่อ่า เพียบพร้อมไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ครบครันสมฐานะยอดฝีมือแห่ง ‘เผ่าเทพสมุทร’

เพื่อสงบจิตใจที่ว้าวุ่น เขาจึงหยิบชุดน้ำชาออกมา บรรจงชงชาอย่างพิถีพิถัน... กลิ่นหอมกรุ่นและรสชาติของชาช่วยให้เขาใจเย็นลงได้มากทีเดียว

ไม่นานนัก ขบวนเดินทางก็มาถึงเขต ‘ภูเขาจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์’

สภาพของคนนำทางทั้งสองคนดูไม่ได้เลย... ร่างกายที่เคยอวบอ้วนดูเหมือนจะผอมโซลงไปถนัดตาเพราะความเหนื่อยล้าจากการเร่งเดินทาง

คาสลากมองดูเหล่าลูกน้องที่ตรากตรำเดินทางมาตลอดช่วงเวลานี้ แต่ละคนดูอ่อนล้าเต็มที เขาจึงประกาศขึ้น

“พักกันก่อนเถอะ... ช่วงที่ผ่านมาพวกนายลำบากกันมากแล้ว”

“เดินทางมาตั้งไกล ร่างกายคงล้ากันแย่... ในเมื่อตอนนี้เรามาถึงที่หมายแล้ว ก็พักผ่อนเอาแรงกันสักหน่อยเถอะ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น”

สิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าลูกสมุนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ แม้พวกเขาจะได้รับการฝึกฝนร่างกายมาอย่างดี แต่การเดินเท้าแบบมาราธอนขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหว... ทุกคนเหนื่อยจนแทบจะขาดใจเหมือนที่คาสลากพูดจริงๆ

คาสลากเอ่ยถามขึ้น “มีใครรู้บ้างไหมว่าแถวนี้มีที่ไหนให้แวะกินข้าวหรือพักขาได้บ้าง?”

หนึ่งในสองคนนำทางรีบเสนอหน้าขึ้นทันที

“ผมรู้ครับ! ...แถวนี้มีที่พักอยู่แห่งหนึ่ง มีทั้งของกินของดื่มครบครัน แถมที่พักก็หรูหราใช้ได้เลยครับ”

คาสลากหรี่ตามองอย่างจับผิด “แกรู้ได้ไง? ...ไม่ใช่ว่าเป็นร้านที่พวกโจรพวกเดียวกับแกเปิดดักไว้อีกนะ? กะจะวางยาพวกเราอีกรอบรึไง?”

เจ้าคนนำทางรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“โธ่! ไม่ใช่นะครับ! พวกผมจะไปกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง...”

“คือตอนที่พวกผมผ่านมารอบที่แล้ว บังเอิญไปเห็นที่พักแห่งหนึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆ หน้าผา ดูหรูหรามาก... แต่ตอนนั้นพวกผมไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง ก็เลยได้แต่ชะเง้อมองดูความอลังการอยู่แค่ข้างนอกครับ”

คาสลากเข้าใจความคิดของเจ้าสองคนนี้ทันที... พวกมันคงอยากจะอาศัยบารมีของเขาเพื่อเข้าไปเสวยสุขข้างในบ้าง

ซึ่งเขาก็พอเข้าใจได้... ในเมื่อเจ้าพวกนี้ยอมเดินขาลากนำทางมาให้ขนาดนี้ จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลยก็น่าสงสารแย่

เขาจึงฉีกยิ้มพลางเอ่ยกับทั้งสองคน

“เออ ได้สิ... เห็นแก่ที่พวกแกเหนื่อยยากเดินตามพวกเรามาตลอดทาง”

“ถึงเวลาตบรางวัลให้บ้างแล้วกัน... เดี๋ยวพอไปถึงที่นั่น พวกแกอยากจะเลือกพักห้องไหน หรืออยากจะกินจะดื่มอะไรก็ตามสบาย... มื้อนี้ชั้นเลี้ยงเอง ถือว่าขอบใจที่ช่วยนำทาง”

พอได้ยินว่ามีของฟรี ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาแทบจะมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง!

หัวใจของทั้งสองเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้น... ในที่สุดความลำบากเลือดตาแทบกระเด็นตลอดทางก็ส่งผลคุ้มค่าสักที!

คาสลากหันไปตะโกนบอกลูกน้อง “หายเหนื่อยกันรึยัง? ...ถ้ารู้เรื่องแล้วก็เตรียมตัว!”

“เจ้าสองคนนี้บอกว่าข้างหน้ามีสวรรค์รอเราอยู่ รีบไปกันเถอะ... ค่าใช้จ่ายทั้งหมดวันนี้ชั้นจัดการเอง! ไปฉลองกันให้เต็มคราบ!”

พอได้ยินว่าหัวหน้าจะเลี้ยงไม่อั้น ใครจะอยากนั่งพักต่อล่ะ? ทุกคนกระดี๊กระด๊าแทบจะวิ่งไปให้ถึงที่นั่นเดี๋ยวนี้

คาสลากหันไปพยักหน้าให้สองคนนำทาง

“เอ้า... นำทางไปสิ สองสหาย”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═