บทที่ 291 ความแข็งแกร่งที่น่านับถือ

ภายใต้การรุกไล่ของซัมเมอร์ แม้แต่ ‘หนวดขาว’ ก็ไม่อาจรักษาความได้เปรียบไว้อย่างท่วมท้น

เขาคลายมือออกจากคอของซัมเมอร์โดยสัญชาตญาณ ซึ่งซัมเมอร์ก็เตรียมพร้อมรับมือไว้อยู่แล้ว

ทิ้งตัวลงสู่ดาดฟ้าเรือ!

ซัมเมอร์ดีดตัวถอยหลังไปหลายก้าว สายตาจ้องเขม็งไปที่หนวดขาว

“โธ่เว้ย!”

หนวดขาวคำรามลั่น

“หนวดขาว ตายซะเถอะ!”

ด้วยเสียงคำรามเกรี้ยวกราด ซัมเมอร์เหวี่ยงหมัดคู่เข้าใส่แล้วพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง

‘ฮาคิเกราะ’ ระเบิดออก ก่อตัวเป็นพายุหมุนอันรุนแรง

ตูม!

ทั้งสองปะทะกันอีกคำรบ หนวดขาวเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

“ไอ้เด็กบ้า...ทำไมแกถึงยังมีแรงเหลือขนาดนี้?”

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่แก้มของหนวดขาวด้วยความโทสะ

“ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าแกจะฟื้นตัวได้ตลอดไป...ตายซะ!”

เปรี้ยง!

หนวดขาวซัดหมัดยักษ์เข้าใส่ซัมเมอร์อีกครั้ง

แรงหมัดนั้นมหาศาลแทบจะผ่าท้องทะเลแยกออกจากกัน

หากเป็นคนธรรมดาคงตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัวไปแล้ว

แต่ไม่ใช่กับซัมเมอร์

การโจมตีนี้กลับเปิดช่องว่างที่เขาต้องการพอดี

ทันใดนั้น โจรสลัดคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เงื้อดาบเตรียมฟัน

ซัมเมอร์ไม่สะทกสะท้านกับการลอบกัด

เขาปล่อยให้ศัตรูเข้ามาใกล้

วินาทีที่โจรสลัดเงื้อดาบขึ้นสุด...

รอยยิ้มของผู้ชนะฉายวาบขึ้นบนใบหน้าซัมเมอร์ เขากระชากร่างโจรสลัดคนนั้นเข้ามาขวางทางคลื่นกระแทก แล้วดีดตัวกระโดดลงไปบนเรือสปีดโบ๊ทใกล้ๆ ก่อนจะเร่งเครื่องหนีไปอย่างรวดเร็ว

“บ้าเอ๊ย...มันหนีไปได้?”

หนวดขาวคำรามด้วยความเดือดดาล

จังหวะนั้น ‘โจส’ และ ‘มัลโก้’ ก็มาถึงพอดี

“พ่อ ให้พวกเราตามไปไหม!”

โจสเร่งเร้า

“ไม่... มันยังรับมือยากอยู่”

“มันสมควรได้รับความเคารพจากชั้น วันหน้าค่อยมาตัดสินกันใหม่”

“ไปกันเถอะ!”

หนวดขาวออกคำสั่ง แล้วกลุ่มโจรสลัดก็ถอนตัวออกจากน่านน้ำนั้น

ขณะเดียวกัน ซัมเมอร์ก็ไล่ตามกลุ่มของ ‘คิซารุ’ และคนอื่นๆ จนทัน

“ซัมเมอร์มาแล้ว!”

“เยี่ยมเลย...เขาปลอดภัย!”

อารามากิตะโกนขึ้นเป็นคนแรก

ทุกคนกรูเข้ามามุงดูด้วยความทึ่ง

การหนีรอดจากเงื้อมมือหนวดขาวมาได้ นับเป็นปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง

“ขอชั้นนอนหน่อย...”

ซัมเมอร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะฟุบลงไป ลูกเรือรีบหามเขาเข้าไปในห้องพักทันที

“เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว!”

แพทย์สนามประกาศหลังจากการตรวจร่างกาย

ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ซัมเมอร์ยังคงไม่ได้สติ แต่จิตวิญญาณของเขานั้นแกร่งดั่งเหล็กกล้า แม้จะอยู่ในอาการโคม่าแต่เขาก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้

สมองของเขายังคงประมวลผลสถานการณ์นับร้อยนับพันอย่างรวดเร็ว

“ชั้นจะต้องรอด!”

นั่นคือปณิธานอันแรงกล้าที่สุดของซัมเมอร์

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็เดินทางมาถึง ‘อิมเพลดาวน์’ แล้ว

ที่ศูนย์บัญชาการกองทัพเรือ ข่าวการกลับมาของพวกเขามาถึงก่อนหน้า ‘การ์ป’ จึงมารอรับด้วยตัวเอง

เมื่อก้าวออกมาจากห้องพัก ซัมเมอร์รู้สึกสดชื่นขึ้น...หลังจากการพักผ่อนอย่างเต็มที่ บาดแผลของเขาก็หายสนิท

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

การ์ปเอ่ยทัก

“อืม...ขอบใจ”

ซัมเมอร์พยักหน้า

จากนั้นเขาก็ถามต่อ:

“มีอะไรเกิดขึ้นที่อิมเพลดาวน์ตอนที่ชั้นไม่อยู่บ้างไหม?”

“ไม่มีเลย”

“ทุกคนตั้งตารอเจอแกกันทั้งนั้น...โดยเฉพาะ ‘จอมพลเซนโงคุ’”

การ์ปตอบ

ซัมเมอร์พยักหน้ารับรู้

เซนโงคุและคนอื่นๆ มารออยู่นานแล้ว

เซนโงคุก้าวเข้ามาจับมือซัมเมอร์ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย:

“ได้ข่าวว่าเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมาตลอดทางกลับ ปลอดภัยดีใช่ไหม?”

“อืม”

ซัมเมอร์พยักหน้า “ก็สบายดี”

“แค่แกปลอดภัยก็ดีแล้ว”

เซนโงคุยิ้ม พลางพิจารณาใบหน้าของซัมเมอร์

“แกโตขึ้นจริงๆ ตอนนี้แกยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้วสินะ”

ซัมเมอร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงยืนฟังเงียบๆ

ดูเหมือนเซนโงคุจะยังมีเรื่องอยากพูดต่อ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═