บทที่ 251 การไล่ล่า, แผนการของอิกอร์

“เกิดอะไรขึ้นกับข้า? แกทำอะไรลงไป?!”

ไอรอนการ์ดมองดูร่างไร้วิญญาณของตัวเองที่ล้มพับอยู่บนพื้นด้วยความว่างเปล่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับวิญญาณของเขาถูกโยนลงไปในถ้ำน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ

เขาพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวตามสัญชาตญาณ แต่ก็คว้าได้เพียงอากาศธาตุ ลมหนาวที่มองไม่เห็นพัดผ่านร่างวิญญาณจนเขาสั่นสะท้าน ทั้งที่ไม่รู้ว่าความหนาวเย็นนั้นมาจากทิศทางใด

“ไม่มีอะไรมากหรอก... แค่เปลี่ยนนายให้เป็นลูกสมุนของชั้น ต่อไปนี้ไม่ว่าชั้นสั่งอะไร นายต้องทำตาม”

เปาะ!

ซัมเมอร์ดีดนิ้ว... ทันใดนั้น ร่างวิญญาณของไอรอนการ์ดก็แข็งทื่อ

จากนั้นร่างกายก็เริ่มขยับไปเอง ออกสเต็ปแดนซ์ท่าทางประหลาดพิลึกพิลั่น ชนิดที่ใครเห็นเป็นต้องอับอายขายขี้หน้าแทนจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ทำไมข้าคุมตัวเองไม่ได้?! ไอ้เด็กเปรต!”

หลังจากแกล้งไอรอนการ์ดพอหอมปากหอมคอ ซัมเมอร์ก็เลิกเล่น

เวลาเป็นสิ่งมีค่า... อิกอร์ที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูเต็มตัว น่าจะหาถ้ำลับที่ซัมเมอร์เคยไปเจอจนพบแล้ว

ถ้าเป็นจริงอย่างที่ไอรอนการ์ดบอก... ว่าเลือดเนื้อของคนเป็น ๆ สามารถใช้สังเวยเพื่อสร้างผลปีศาจได้... งั้นชาว ดาวทะเลสีคราม ทั้งหมดก็ตกอยู่ในอันตราย

ในฐานะ พลเรือเอก แห่งมารีนฟอร์ด และหนึ่งในผู้พิทักษ์โลกใบนี้ ซัมเมอร์ย่อมยอมให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นไม่ได้

“ทุกคน! ได้เวลาไปกันแล้ว!”

สิ้นเสียงตะโกน... วิญญาณของ กลุ่มเบญจธาตุ ทั้ง 5 ตนก็มายืนเรียงแถวข้างไอรอนการ์ดอย่างพร้อมเพรียง

ขณะเดียวกัน สัตว์ยักษ์ใต้ทะเลลึก ก็กระโจนลงสู่ทะเล กลายเป็นพาหนะให้ซัมเมอร์

“ท่านจอมพลเซ็นโงคุ กัปตันผมแดง... ฝากคุมสถานการณ์ทางนี้ด้วย อย่าให้ใครแตกตื่น เดี๋ยวผมมา!”

ได้ยินคำสั่งฝากฝัง ยอดคนสมองเพชรจากทั้งสองฝั่งพยักหน้ารับทราบ

จากนั้น ซัมเมอร์ก็ควบสัตว์ยักษ์แหวกว่ายฝ่าเกลียวคลื่น มุ่งหน้าไปยังถ้ำลับด้วยความเร็วสูงสุด

ลึกลงไปในถ้ำใต้ดิน...

เมื่อปราศจากสัตว์ยักษ์คอยขวางทาง เส้นทางสู่ขุมทรัพย์จึงเปิดโล่งสะดวกโยธิน

ปรมาจารย์เข็มทิศ อิกอร์ เดินเข้ามาอย่างง่ายดาย ด้วยประสาทสัมผัสอันทรงพลัง เพียงไม่นานเขาก็สัมผัสได้ถึงตำแหน่งของ ต้นไม้ผลปีศาจ

“ฮ่า ๆ ๆ! เจอจนได้! บทจะง่ายก็ง่ายจริง ๆ... ปล่อยให้พวกโง่ข้างนอกนั่นสู้กันไปเถอะ สุดท้ายคนที่จะได้ผลประโยชน์ไปครองคนเดียวก็คือข้า!”

“ดูเหมือนผลบนต้นจะโดนไอ้เด็กนั่นเก็บไปหมดแล้วสินะ ซ่อนของเก่งใช้ได้เลยนี่นา ข้าดูไม่ออกเลย”

เขากวาดสายตามองต้นไม้ใหญ่ที่เชื่อมต่อกับผนังถ้ำ ไม่มีผลปีศาจที่สมบูรณ์เหลืออยู่เลยสักลูก มีเพียง ตาดอก เล็ก ๆ ที่รอวันผลิบานอยู่เต็มต้น

เหตุผลนั้นชัดเจน... ซัมเมอร์กวาดไปเกลี้ยงในการเก็บเกี่ยวครั้งก่อน

แต่อิกอร์ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิด ตรงกันข้าม รอยยิ้มเจิดจ้ากลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น

วินาทีถัดมา เขาหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากเอว แล้วคลายเชือกปากถุง... แสงสว่างสาดส่องไปทั่วถ้ำ พร้อมกับร่างของมนุษย์ 5 คนที่ร่วงหล่นออกมา

“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? พวกเราสู้กันอยู่ที่มารีนฟอร์ดไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ มาโผล่ในถ้ำได้ล่ะ?”

ในบรรดา 5 คนนี้ มี ทหารเรือ 2 นาย และ โจรสลัด 3 คน... ทุกคนต่างมึนงงกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปกะทันหัน

จนกระทั่งพวกเขาเงยหน้าขึ้นไปเห็นอิกอร์ ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ต้องเป็นท่านอิกอร์ช่วยชีวิตพวกเราไว้แน่ ๆ! ใช่แล้ว... ขอบพระคุณครับท่านปรมาจา--”

สำหรับทหารเรือ อิกอร์คือผู้มีพระคุณที่ท่านจักรพรรดิเด็กพามา ด้วยสัญชาตญาณและความเชื่อใจที่มีต่อพลเรือเอกผู้พิทักษ์มารีนฟอร์ด พวกเขาจึงเชื่อสนิทใจว่าแขกของท่านพลเรือเอกย่อมไม่ทำร้ายทหารเรือด้วยกัน

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่มีความระแวงอิกอร์เลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเคารพเลื่อมใสอีกต่างหาก

แต่ก่อนที่ทหารเรือหนุ่มจะพูดจบประโยค... อิกอร์ก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของเขา!

“ใช่... ข้าช่วยชีวิตพวกเจ้ามาจริง ๆ นั่นแหละ ข้างนอกสู้กันเหนื่อยจะตาย... สู้ข้า ‘ปลดปล่อย’ พวกเจ้าให้เป็นอิสระเลยดีกว่าไหม?”

พูดจบ อิกอร์ก็โยนร่างทหารเรือหนุ่มไปที่โคนต้นไม้ผลปีศาจอย่างไม่ไยดี

ตุบ!

ร่างกระแทกเข้ากับลำต้นอย่างจัง ทหารเรือหนุ่มมึนงงจนเห็นดาวหมุนติ้วอยู่ตรงหน้า

ทันทีที่ได้สติ... ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังก็เริ่มขยับ!

เถาวัลย์พุ่งออกมาจากลำต้น รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน มันรัดพันร่างของทหารเรือหนุ่มไว้แน่น

“อะ... อะไรกัน?! ทำไมต้นไม้นี้ขยับได้? ท่านอิกอร์! ท่านโยนผมมาตรงนี้ทำไมครับ?!”

ทหารเรือหนุ่มมองอิกอร์ด้วยสายตาไม่เข้าใจ จนวินาทีนี้เขาก็ยังเชื่อใจชายชราอยู่

จนกระทั่งหนามแหลมบนเถาวัลย์เจาะทะลุผิวหนัง... เลือดเนื้อและพลังชีวิตในร่างถูกดูดกลืนออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายค่อย ๆ เหี่ยวแห้งลง... เพียงแค่สองอึดใจ เขาก็กลายเป็นซากศพแห้งกรัง!

เมื่อเห็นภาพสยดสยองตรงหน้า อีก 4 คนที่เหลือถึงกับขวัญผวา พวกเขาก้าวถอยหลังพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าสบตาอิกอร์อีกต่อไป

“ท่านอิกอร์... ท่านทำบ้าอะไรลงไป?!”

อิกอร์ไม่สนใจสีหน้าหวาดกลัวของเหยื่อทั้งสี่ เขาจ้องมองต้นไม้ใหญ่อย่างใจจดใจจ่อ

“จงเบ่งบาน... ตาดอกที่จะให้กำเนิดผลปีศาจ”

เขาพนมมือทำท่าภาวนา... สิ้นเสียงคำราม ตาดอกตูมดอกหนึ่งก็เริ่มขยับ

เลือดเนื้อที่ดูดซับไปจากทหารเรือหนุ่มกลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยง... ผ่านไปเพียงสามลมหายใจ ผลปีศาจสีชมพูอ่อนลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน!

วินาทีนั้น โจรสลัดหน้าลิงในกลุ่มผู้รอดชีวิตก็เข้าใจสถานการณ์ทันที เขาตะโกนลั่น

“ไอ้แก่นี่มันเอาชีวิตพวกเรามาทำปุ๋ยเลี้ยงต้นไม้สร้างผลปีศาจ!”

“ทุกคน! รีบไปชิงผลไม้นั่นกินซะ แล้วรีบหนีไป!”

คำพูดของโจรสลัดหน้าลิงเรียกสติอีกสามคนที่เหลือ พวกเขาพยักหน้าให้กัน แล้วพุ่งตัวไปที่ผลปีศาจสีชมพูลูกนั้นพร้อมกัน!

เผชิญหน้ากับการต่อต้าน อิกอร์ยังคงยืนนิ่ง ไม่แยแสต่อการกระทำของมดปลวก

“พวกโง่เขลา... คิดจะลองดีต่อหน้าข้า... ช่างน่าขันสิ้นดี”

“วิถีดาราผันแปร !”

ตึง!

อิกอร์กระทืบเท้าลงพื้น ลวดลายแสงเงาคล้าย เข็มทิศ แผ่ขยายออกจากตัวเขาเป็นวงกว้าง

พริบตาเดียว วงแหวนเข็มทิศก็ครอบคลุมร่างทั้งสี่เอาไว้... เข็มทิศเริ่มหมุนวน ร่างกายของพวกเขาถูกแรงดึงดูดลึกลับดึงกระชากกลับมายืนที่จุดเดิม ราวกับเทปที่ถูกกรอกลับ!

หลังจากนั้น พวกเขาก็พบว่าร่างกายขยับไม่ได้โดยสิ้นเชิง... ทุกการเคลื่อนไหวตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเข็มทิศมรณะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═