บทที่ 221 พี่ชายครับ ผมคิดถึงพี่มากเลย

ณ น่านน้ำรอบ มารีนฟอร์ด เรือลาดตระเวนแล่นวนเวียนทั้งวันทั้งคืน เพื่อให้มั่นใจว่าแม้แต่แมลงวันสักตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้

“มารีนฟอร์ด! ชั้นกลับมาแล้ว!”

ซัมเมอร์ป้องปากเป็นรูปโทรโข่ง ตะโกนเสียงดังลั่นมุ่งตรงไปยังเกาะศูนย์บัญชาการ

ภายในห้องทำงานจอมพลเรือ... เซ็นโงคุ กำลังเคี้ยวขนมเซมเบ้กรุบกริบ ในขณะที่ การ์ป นั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ บรรยากาศดูผ่อนคลาย

“เฮ้ย... การ์ป เมื่อกี้แกได้ยินเสียงใครคุ้น ๆ บ้างไหม?”

“หา? เสียงคุ้น ๆ? ล้อเล่นอะไรของแก? ในห้องนี้จะมีเสียงอะไรอื่นนอกจากเสียงแกเคี้ยวเซมเบ้ดังกรุบ ๆ รึไง?”

“ช่วยกินให้มันเบา ๆ หน่อยได้ไหม? แกกำลังทำลายบรรยากาศสุนทรีย์ในการจิบชาของฉันนะ”

การ์ปถลึงตาใส่เซ็นโงคุอย่างดุเดือด เขาไม่สบอารมณ์กับนิสัยการกินเสียงดังของเพื่อนเก่ามานานแล้ว

“สงสัยฉันจะหูฝาดไปจริง ๆ นั่นแหละ... ว่าแต่ตาเฒ่าการ์ป แกจะบ่นเรื่องนี้ทุกวันเลยหรือไง?”

“เออ! ฉันก็กินเสียงดังแบบนี้แหละ! ท่านจอมพลคนนี้ฟันดีจะตาย แกจะทำไม? ถ้าเก่งจริงก็เลิกมานั่งกินฟรีในห้องฉันทุกวันสิฟะ!”

บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที สองผู้เฒ่าจ้องหน้ากันเขม็ง ไม่มีใครยอมใคร

และในจังหวะนั้นเอง... เสียงคุ้นหูที่เซ็นโงคุได้ยินเมื่อครู่ก็ลอยมาอีกครั้ง

“พลเรือโทการ์ป! ท่านจอมพลเซ็นโงคุ! ผม... ซัมเมอร์ กลับมาแล้วครับ!!!”

คราวนี้ เสียงที่ดังก้องในหูของพวกเขาไม่ใช่เสียงแว่ว ๆ อีกต่อไป แต่มันคือคลื่นเสียงที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก!

เซ็นโงคุและการ์ปรีบยกมือขึ้นอุดหูแทบไม่ทัน

“เสียงนั่นมัน... เจ้าหนูซัมเมอร์!”

สองผู้เฒ่าอุทานออกมาพร้อมกัน ทันใดนั้น ทั่วทั้งมารีนฟอร์ดก็เกิดความโกลาหลด้วยความตื่นเต้น

“นั่นเสียงท่านจักรพรรดิเด็ก! ทุกคนดูนั่น! ท่านพลเรือเอกจักรพรรดิเด็กกลับมาแล้ว!”

บนหอสังเกตการณ์ เสียงอื้ออึงของเหล่าทหารเรือปลุก คิซารุ ให้ตื่นจากภวังค์ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากม้านั่งยาว ทอดสายตามองออกไปในระยะไกล

วินาทีถัดมา พลเรือเอกผู้มักทำตัวเฉื่อยชาก็แสดงอารมณ์ตื่นเต้นออกมา คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

“โอ้~ เจ้าเด็กแสบกลับมาแล้วงั้นเหรอเนี่ย~ สงสัยต้องรีบไปรับหน่อยซะแล้ว~”

สิ้นเสียง ร่างของเจ้าลิงเหลืองก็กลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งวาบหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงประกายแสงจาง ๆ

นอกป้อมปราการทางทะเล... ซัมเมอร์เดินทางมาถึงด้วยเรือของกองทัพเรือ

เมื่อเห็นร่างเล็กยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าเรือ เหล่าทหารเรือบนหอคอยป้องกันต่างตื่นเต้นดีใจ แต่ด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพ พวกเขาจำเป็นต้องตรวจสอบความถูกต้องของตัวตนจักรพรรดิเด็กเสียก่อน

“หากท่านคือท่านพลเรือเอกจักรพรรดิเด็กตัวจริง... โปรดพิสูจน์ให้พวกเราเห็นด้วยครับ!”

ทหารเรือหนุ่มนายหนึ่งตะโกนก้อง ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของซัมเมอร์

เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง ค่อย ๆ หลับตาลง...

ฉับพลัน! ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทมึนในพริบตา แรงกดดันมหาศาลแผ่ปกคลุมทั่วป้อมปราการราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว บรรยากาศกดดันจนหายใจแทบไม่ออก... พลังระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้

ทหารเรือที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น

“ต้องเป็นท่านแน่ ๆ... นอกจากท่านพลเรือเอกจักรพรรดิเด็กแล้ว ในโลกนี้จะมีใครทำแบบนี้ได้อีก?”

เมื่อซัมเมอร์แสดงพลังอำนาจเหนือธรรมชาตินี้ออกมา ทหารเรือก็ไม่กล้าตั้งคำถามอีกต่อไป

“แน่นอนสิ~ ก็เขาเป็นน้องชายของฉันนี่นา~ ในฐานะพี่ชาย... ฉันไม่มีทางจำผิดหรอกนะ~”

เหนือป้อมปราการ แสงสีเหลืองวาบขึ้น ร่างของ คิซารุ ลอยตัวอยู่กลางอากาศโดยไร้สิ่งยึดเหนี่ยว

“พี่ชาย! ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที! ผมคิดถึงพี่มากเลยนะ!”

การกลับมาพบกันของสองพี่น้อง ไม่ได้มีฉากซาบซึ้งน้ำตาไหลพรากเหมือนในละคร

พวกเขาเพียงแค่แลกเปลี่ยนคำทักทายตามมารยาท จ้องตากันนิ่ง ๆ โดยไม่มีใครขยับเข้าไปสวมกอด

ในเมื่อพลเรือเอกคิซารุยืนยันด้วยตัวเอง ประตูป้อมปราการย่อมเปิดออกต้อนรับซัมเมอร์และคณะเข้าสู่มารีนฟอร์ดอย่างสมเกียรติ

อย่างไรก็ตาม ในขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมือง กลุ่มคนหน้าใหม่อย่างลอร่าและพรรคพวกกลับกลายเป็นเป้าสายตา

“เดี๋ยวก่อนครับ... พวกคุณดูหน้าตาไม่คุ้นเลย จำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอนก่อนจะเข้ามารีนฟอร์ดได้ครับ”

สมาชิกกลุ่มโจรสลัดดาวม่วงถูกกักตัวไว้ด้านนอก ด้วยสัญชาตญาณโจรสลัด ลูกเรือบางคนแทบจะพุ่งเข้าไปมีเรื่อง

โชคดีที่ลอร่าเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน และผิวปากเรียกซัมเมอร์ที่เดินนำหน้าไปก่อนแล้ว

เมื่อเห็นว่าพรรคพวกถูกกักตัว ซัมเมอร์ก็เดินย้อนกลับมาช้า ๆ

“พี่น้องทหารเรือ... คนพวกนี้คือเพื่อนที่ชั้นเจอระหว่างเดินทางข้างนอกนั่น ตัวตนของพวกเขาได้รับการยืนยันแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

“พวกนายจะไม่ไว้หน้าชั้นสักหน่อยเหรอ?”

น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของซัมเมอร์ทำเอาทหารเรือประจำด่านตรวจตัวเกร็ง รีบทำความเคารพทันที

“ท่านพลเรือเอก! ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ พวกเราไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินท่าน... แต่นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจาก ท่านพลเรือเอกอาคาอินุ ครับ ท่านกำชับว่าตอนนี้แกรนด์ไลน์กำลังเข้าสู่ยุควิกฤต เรื่องความปลอดภัยเป็นสิ่งที่ละเลยไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”

“พวกเราแค่ทำตามหน้าที่ครับ ไม่ได้ตั้งใจจะขัดใจท่านเลยจริง ๆ”

ทหารเรือทุกคนแสดงท่าทีระมัดระวังตัวแจ

ในใจของพวกเขา... จักรพรรดิเด็กคือตำนานที่เคยสยบสองกลุ่มจักรพรรดิโจรสลัดด้วยตัวคนเดียว และยังต่อกรกับโจรสลัดนภาดาราจนสัญญาณถ่ายทอดสดตัดไป

ความแข็งแกร่งระดับสัตว์ประหลาดขนาดนั้น... ใครจะกล้าไปกระตุกหนวดเสือ?

“อ๋อ... คำสั่งของอาคาอินุนี่เอง”

“งั้นก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของพวกนาย ไม่ต้องขอโทษหรอก”

“แต่ชั้นจำเป็นต้องพาคนพวกนี้เข้าไป... อย่าว่าแต่อาคาอินุเลย ต่อให้เป็นปู่เซ็นโงคุมาเอง ก็เปลี่ยนใจชั้นไม่ได้ ส่วนเรื่องภัยคุกคามอะไรนั่น... ชั้นรับประกันเองว่าตราบใดที่ชั้นอยู่ที่นี่ ฐานทัพของเราจะไม่มีวันวุ่นวายเด็ดขาด”

พูดจบ ซัมเมอร์ก็กวักมือเรียกลอร่าและคนอื่น ๆ ให้เดินตามมา

ทหารเรือมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็ไม่กล้าขวางทางอีกต่อไป

และแล้ว ซัมเมอร์ก็นำกลุ่มของลอร่าเข้าสู่มารีนฟอร์ดได้อย่างราบรื่น

คนแรกที่เขาต้องไปเยี่ยมเยียนย่อมหนีไม่พ้น จอมพลเรือเซ็นโงคุ... ไม่เจอกันตั้งนาน นอกจากจะคิดถึงตาแก่แล้ว ซัมเมอร์ยังคิดถึงขนมเซมเบ้ในห้องทำงานของปู่แกสุด ๆ

ช่วงที่ผ่านมา อาหารการกินที่ฐานทัพนภาดาราทำเอาเขาปวดหัวไม่น้อย การได้กลับมากินของอร่อย ๆ ที่คุ้นเคย ถือเป็นสวรรค์บนดินสำหรับซัมเมอร์ในตอนนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาได้”

หลังจากเคาะประตูตามมารยาท ซัมเมอร์และพี่ชายคิซารุก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของจอมพล

“อ้าว... ปู่การ์ปก็อยู่ด้วยเหรอครับ? เยี่ยมไปเลย จะได้ทักทายทีเดียวสองคนเลย”

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ซัมเมอร์ก็พยักหน้าทักทายสองผู้เฒ่าผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งมารีนฟอร์ดด้วยความเคารพ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═