บทที่ 201 ฐานทัพ

เจ็ดวันถัดมา...

กลุ่มโจรสลัดดาวม่วง ฝ่าฟันอันตรายนานัปการจนในที่สุดก็มาถึงจุดหมายปลายทาง...ฐานทัพโจรสลัดนภาดารา หนึ่งในสี่เขตปกครองใหญ่แห่งทะเลดวงดาว

สถานที่แห่งนี้ถูกขนานนามว่า ‘บ้านของโจรสลัดดวงดาว’ เป็นพื้นที่อยู่อาศัยอันสมบูรณ์แบบสำหรับเหล่าโจรสลัดในน่านน้ำแห่งนี้ พวกเขาสามารถลงหลักปักฐานและใช้ชีวิตเสวยสุขได้ที่นี่

เมื่อมองไปรอบ ๆ สิ่งที่เรียกว่า ‘บ้านของโจรสลัด’ กลับดูเหมือนมหานครอันทันสมัยเสียมากกว่า... ยานอวกาศหลากรูปแบบลอยว่อนสวนกันไปมาบนท้องฟ้าสูงลิบ

ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยหุ่นยนต์ระดับสูง ระดับการพัฒนาของที่นี่ล้ำหน้ากว่า ‘ดาวทะเลสีคราม’ ไปหลายร้อย หรืออาจจะถึงพันปี

ติ๊ง!

“ยืนยันตัวตน: ลอร่า กัปตันกลุ่มโจรสลัดดาวม่วง”

“หักค่าธรรมเนียมเทียบท่า: 10,000 เหรียญทอง... ระยะเวลา: 3 วัน”

ลอร่าเดินเข้าไปแนบหน้าผากเกลี้ยงเกลาลงบนอุปกรณ์ตรวจสอบเพื่อยืนยันตัวตน

แค่ค่าจอดเรือรบเพียงสามวัน ก็สูบเงินของกลุ่มโจรสลัดไปถึง 10,000 เหรียญทองในพริบตา

เงินเก็บทั้งหมดของพวกเขามีอยู่แค่ 70,000 เหรียญทองเท่านั้น... จ่ายเงินมหาศาลเพียงเพื่อจอดเรือลำใหญ่...ที่นี่มันหน้าเลือดชัด ๆ

“ค่าธรรมเนียมที่นี่แพงชะมัด! แค่เริ่มก็โดนไปหมื่นเหรียญทองแล้ว”

ซัมเมอร์บ่นอุบอิบ ลอร่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

“ไม่ใช่ว่าค่าธรรมเนียมแพงหรอก... แต่เป็นเพราะกลุ่มโจรสลัดดาวม่วงของพวกเราจนกรอบต่างหาก”

“เรือรบลำนี้ซื้อมาด้วยการระดมทุนจากลูกเรือทุกคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังขาดเงินอีกก้อนโต พวกระดับบริหารในกลุ่มเราต้องจำนองบ้านตัวเองให้กับผู้ดูแลฐานทัพโจรสลัดนภาดารา เพื่อให้พอมีเงินเจียดมาซื้อเรือ”

“ถ้าเราไม่ทุ่มเงินเก็บทั้งหมดไปกับเรือลำนี้... ชั้นก็คงมั่งคั่งเหมือนกับคนที่อยู่ข้าง ๆ เรานั่นแหละ”

ติ๊ง!

“ยืนยันตัวตน: กัปตันกลุ่มโจรสลัดบลูเลค”

“ชำระเงินสำเร็จ หักค่าธรรมเนียมเทียบท่า: 70,000 เหรียญทอง... ระยะเวลา: 20 วัน”

“ยอดเงินคงเหลือ: 3,700,000 เหรียญทอง”

เมื่อได้ยินคำอธิบายของลอร่าประกอบกับเสียงระบบแจ้งเตือน ซัมเมอร์ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

สรุปคือ... เขามาอยู่กับพวกถังแตกนั่นเอง ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปพูดปลอบใจ ลอร่ากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่า ๆ ๆ! แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิมย่ะ! ทันทีที่ชั้นเอาสมบัติที่ได้จากการเดินทางรอบนี้ไปขายที่ ศูนย์แลกเปลี่ยน... ชั้นจะมีสินทรัพย์แตะหลักสิบล้านในพริบตา!”

“ถึงตอนนั้น ชั้นจะพานายทัวร์บ้านของโจรสลัดดวงดาวให้หนำใจ... ขอแค่มีเงิน ที่นี่ก็คือสวรรค์บนดินดี ๆ นี่เอง”

พูดจบ ลอร่าก็นำกลุ่มเดินตรงเข้าสู่ตัวเมือง

ระหว่างทาง สภาพซอมซ่อของสมาชิกกลุ่มโจรสลัดดาวม่วงดึงดูดสายตาดูแคลนจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา

ไม่ว่าจะไปที่ไหน คนจนก็ไม่เป็นที่ต้อนรับเสมอสินะ...

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ลอยมาจากถนนเบื้องหน้า

“น้องสาวลอร่า... รอบนี้ได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้างหรือเปล่า? ถ้าไม่... ทำไมไม่ลองมาอ้อนวอนนายน้อยคนนี้ดูล่ะ? ถ้าอารมณ์ดี ฉันอาจจะช่วยจ่ายค่าธรรมเนียมเดือนนี้ให้ก็ได้นะ ไม่อย่างนั้นเรือรบของพวกเธอคงโดนยึด แล้วทุกคนบนเรือคงต้องตามกัปตันอย่างเธอไปอดตายกันหมด”

เสียงประชดประชันลอยมาตามลม ชายหนุ่มรูปงามปรากฏตัวขึ้นขวางทางกลุ่มของลอร่า

ผิวของเขาขาวซีดราวกับกระดาษ ใบหูแหลมยาวคล้ายกับพวกเอลฟ์ ผมเกล้าสูง สวมอาภรณ์หรูหราที่แผ่กลิ่นอายของนายน้อยผู้มั่งคั่งออกมาอย่างชัดเจน

“คุนตู! ชั้นบอกนายไปหลายรอบแล้ว... ต่อให้ชั้น...ลอร่าคนนี้ต้องอดตาย ชั้นก็ไม่มีวันรับเศษเงินจากนาย! ถ้าอยากให้ชั้นยอมสยบให้นายนัก ก็รอชาติหน้าเถอะ!”

“รีบ ๆ ไสหัวไปให้พ้นทางซะ! ชั้นมีธุระสำคัญต้องทำ ไม่มีเวลามาเสวนากับนายหรอกนะ”

“...หมาดีไม่ขวางทาง!”

ประโยคสุดท้าย ลอร่ากดเสียงต่ำลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

ในอดีต แม้เธอจะไม่มีท่าทีดีนักเมื่อเจอนายน้อยจอมอวดรวยคนนี้ แต่เธอก็ไม่เคยกล้าด่าทอเขาตรง ๆ

ตระกูลของคุนตูมีชื่อเสียงและอิทธิพลในบ้านของโจรสลัดดวงดาว การมีเรื่องกับเขาไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดเลยสักนิด

แต่หลังจากผ่านศึกกับกลุ่มโจรสลัดหมาป่าหิวโซ... ความแข็งแกร่งที่ซัมเมอร์แสดงออกมา ทำให้เธอตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ

เมื่อมีเด็กคนนี้ยืนปะปนอยู่ในกลุ่ม เขาก็เปรียบเสมือนเทพผู้พิทักษ์...

โดยไม่รู้ตัว ความกล้าหาญของพวกเขาก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

นายน้อยคุนตูผู้ไม่เคยถูกใครปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน ถึงกับโกรธจนหน้าสั่น

“นังผู้หญิงชั้นต่ำ! กล้าดียังไงมาพูดจาสามหาวกับนายน้อยอย่างฉัน!”

“อย่าคิดว่าแค่สวยแล้วจะทำตัวกำเริบเสิบสานได้นะ... ในเมื่อเธอไม่ยอมจำนนดี ๆ ฉันก็มีวิธีที่จะทำให้เธอต้องคุกเข่า!”

“ใครก็ได้! เชิญตัวลอร่าไปดื่มกาแฟที่บ้านฉันหน่อยซิ!”

สิ้นเสียง บรรยากาศรอบตัวคุนตูก็เกิดการบิดเบี้ยว ชายชราในชุดคลุมดำค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้นอย่างช้า ๆ

“นายน้อย... โปรดรอสักครู่”

วูบ!

ร่างของชายชราเลือนหายไปในพริบตา

วินาทีนั้น สมาชิกกลุ่มโจรสลัดดาวม่วงต่างเกร็งตัวขึ้นทันที พวกเขารีบตั้งวงล้อมปกป้องกัปตันลอร่าอย่างดุเดือด

แต่โดยไร้สัญญาณเตือน... มิติเหนือศีรษะของลอร่าพลันกระเพื่อมไหว มือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งพุ่งคว้าลงมาอย่างฉับพลัน!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที จนไม่มีใครตั้งตัวติด

ลอร่ากำดาบแน่น แต่เธอรู้ดีว่าไม่อาจต้านทานการลอบโจมตีของชายชราผู้นี้ได้ การถูกจับตัวดูเหมือนจะเป็นผลลัพธ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“เดี๋ยว!”

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กชายดังแทรกขึ้น...

พลันทุกสรรพสิ่งก็หยุดนิ่ง! มือที่ชะงักค้างอยู่เหนือหัวลอร่าหยุดกึกราวกับถูกแช่แข็ง

ห้วงมิติเริ่มบิดเบี้ยวอีกครั้ง ก่อนที่ร่างของชายชราจะปรากฏออกมา

ทว่า... ร่างนั้นกลับห้อยหัวตองแต่ง ร่วงลงมาเล็กน้อยตามแรงเฉื่อย ท่าทางดูตลกขบขันสิ้นดี

“เป็นไปได้ยังไง...? ทำไมร่างกายของฉันถึงขยับไม่ได้?”

ชายชราพึมพำแผ่วเบา กวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก

เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็สังเกตเห็นเด็กคนหนึ่งยืนอยู่นอกวงล้อมฝูงชน

พลังอำนาจที่กดทับร่างเขาอยู่... ดูเหมือนจะปะทุออกมาจากเด็กคนนี้!

ในเมื่อซัมเมอร์ได้ปลดปล่อย ฮาคิราชันย์ ออกมาเต็มพิกัด... ลูกไม้ตื้น ๆ ของชายชราก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

“นายคือคุนตูสินะ? ลอร่าบอกชัดเจนแล้วว่าเธอไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้นาย... เลิกดื้อด้านได้แล้ว”

“หมาดีไม่ขวางทาง... รีบ ๆ ไสหัวไปซะ”

ซัมเมอร์กอดอก ยืดอกเล็ก ๆ ขึ้น พร้อมปรายตามองคุนตูด้วยความสมเพช

เมื่อเห็นภาพนั้น คุนตูกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหันไปมองลอร่า

“ลอร่า! เธอไปเก็บไอ้เด็กเหลือขอนี่มาจากไหน? มันกล้าไล่นายน้อยอย่างฉันให้ไสหัวไป! หมอนี่โดนลาเตะสมองกลับมาหรือไง?”

“ไอ้หนู... เห็นแก่อายุที่ยังน้อย ฉันจะมองข้ามเรื่องนี้ไป ถอยไปซะ อย่าให้ใครเขาครหาว่านายน้อยอย่างฉันรังแกเด็ก”

“อย่ามาแส่เรื่องของผู้ใหญ่”

“องครักษ์เหล็ก! มัวยืนบื้ออะไรอยู่? รีบพาลอร่ากลับบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ฉันรอจะดื่มกาแฟกับเธออยู่!”

“ถ้าอยากจะเล่นกายกรรม... ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═