ตอนที่ 90 ฉันไปฆ่าโคตรเหง้าพวกแกหรือไง?

ตอนที่ 90 ฉันไปฆ่าโคตรเหง้าพวกแกหรือไง?

สายถูกตัดไปแล้ว

ซูหมิงเก็บงำความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ แววตากลับมาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นอีกครั้ง

ความตื้นตันใจก็ส่วนความตื้นตันใจ

แต่กฎเกณฑ์ของโลกใบนี้

ไม่มีวันเปลี่ยนไปเพียงเพราะความหวังดีเล็กๆ น้อยๆ หรอก

ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้ที่อ่อนแอ ผู้ชนะคือราชา

นี่ต่างหากคือสัจธรรมที่เที่ยงแท้ตลอดกาล

"หลี่เจียอ้าว..."

ซูหมิงระบุพิกัดชื่อนั้นบนแผนที่ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาผลักประตูเดินออกไปทันที

คืนยาวนานฝันยุ่งเหยิง!

ในเหตุการณ์ประหลาดที่หาคำตอบไม่ได้เหล่านี้...

เวลา คือตัวแปรที่ใหญ่ที่สุด!

การประวิงเวลาออกไปทุกๆ วินาที

อาจทำให้งานเลี้ยงสุดอลังการที่กำลังจะหลุดมาอยู่ในมือ

กลายเป็นเศษอาหารเหลือกินเหลือใช้ที่ไม่มีใครเหลียวแล

เขา ไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!

"อาหารเช้าเหรอ?"

"กินกะผีดิ!"

"ชิงลงมือก่อน ถึงจะกวาดได้เรียบ!"

...

ร่างของซูหมิงเคลื่อนที่ราวกับภูตผี พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็วในแถบชานเมือง

ตามตำแหน่งที่แสดงบนแผนที่ หลี่เจียอ้าวแห่งนั้นตั้งอยู่ห่างไกลความเจริญแบบสุดๆ

ถัดออกไปข้างนอก ก็คือผืนดินรกร้างและป่าเขาผืนใหญ่โตมโหฬารที่ยังไม่เคยผ่านการพัฒนาเลยสักนิด

เขตพื้นที่ทุรกันดารและไร้คนเหลียวแลแบบนั้น...

ไม่ต่างอะไรกับแหล่งเพาะพันธุ์อาชญากรรมตามธรรมชาติเลย!

"ต้องรีบหารถมาสักคันแล้วล่ะ..."

ซูหมิงพึมพำเสียงเบา

ไม่ใช่เพื่อเรื่องความเร็วหรอก

ด้วยสมรรถภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ พลังระเบิดเอาชนะพวกเศษเหล็กวิ่งได้พวกนี้ไปตั้งนานแล้ว

แต่ว่า...

การวิ่งลุยระยะไกล มันสิ้นเปลืองพลังกายมากเกินไป

ที่สำคัญกว่านั้น การมาเล่นเกมความเร็วท้าตายในตอนกลางวันแสกๆ มันดูสะดุดตาเกินไปหน่อย

รถที่ดูธรรมดาๆ สักคัน จะช่วยตัดปัญหาที่ไม่จำเป็นออกไปให้เขาได้มาก

ซื้อเหรอ?

ตอนนี้ยังไม่มีเงินมากขนาดนั้น

ลองดูว่าจะมีโอกาสได้มาแบบไม่ต้องจ่ายเงินบ้างไหม!

...

ในระหว่างที่ความคิดกำลังแล่นพล่าน สิ่งปลูกสร้างสองข้างทางก็เริ่มบางตาลงเรื่อยๆ

ตู้ไปรษณีย์เก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยสนิมและถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว ตู้หนึ่งตั้งอยู่ริมถนน

"หืม?"

ซูหมิงหยุดฝีเท้าลง

"สถานที่ทุรกันดารแบบนี้... ควรจะมีของอย่างตู้ไปรษณีย์อยู่ด้วยเหรอ?"

ดวงตาแห่งสัจธรรม เปิดใช้งาน!

วิ้ง!

แท่นบูชาหมายเลข: 52818

สัญลักษณ์เชื่อมต่อ: ตู้จดหมายหมื่นภพ

สรุปผลกรรม: เสพติดความลับ! ปรารถนาที่จะแอบดูและชื่นชอบการแบ่งปันเรื่องซุบซิบความเป็นส่วนตัวของทุกคน!

"..."

มุมปากของซูหมิงกระตุกอย่างรุนแรง

52818?

ฉันชอบซุบซิบงั้นเหรอ?

ความต้องการของแท่นบูชานี้ มันช่าง...

ไร้ยางอายได้อย่างแปลกใหม่และไม่ซ้ำใครจริงๆ

"เสียมารยาทเกินไปแล้วนะ! ไม่มีขอบเขตเอาซะเลย!"

แต่ว่า...

ถ้าหากใช้งานแท่นบูชานี้ได้ดี บางทีอาจจะแอบล่วงรู้ความลับที่สะเทือนโลกบางอย่างได้จริงๆ หรือเปล่านะ?

ซูหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจผละจากไปก่อน

ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสอะไรเท่าไหร่

"จัดการธุระตรงหน้าให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน!"

...

เมื่อสัญลักษณ์บนแผนที่ขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ ซูหมิงก็ชะงักการเคลื่อนไหวลง

"หืม?"

โทรศัพท์... ไม่มีสัญญาณแล้ว!

สภาพอากาศรอบๆ ไม่รู้ว่าถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

กลิ่นคาว กลิ่นเหม็น กลิ่นเน่าเปื่อยในอากาศ...

ผสมปนเปกันจนชวนให้คลื่นไส้ อาเจียน

บนท้องฟ้า มีอีกาไม่กี่ตัวบินวนเวียนพร้อมส่งเสียงร้องแหบพร่าบาดหู

นอกจากนั้นแล้ว ทุกอย่างกลับเงียบสงัด

แม้กระทั่งเสียงแมลงหรือเสียงนกที่พบเห็นได้ทั่วไปก็หายไปยังไง้ร่องรอย ความกดดันทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ที่นี่... มองยังไงก็มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

"ดูท่าจะอยู่ใกล้มากแล้วสินะ!"

เร่งฝีเท้าต่ออีกไม่กี่นาที

ในในที่สุดซูหมิงก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน

ป้ายหินที่เอียงกระเท่โล่ปักอยู่บนพื้นโคลน

บนนั้นพอจะมองออกว่าเป็นอักษรสามตัวใหญ่ๆ คำว่า หลี่เจียอ้าว

เมื่อกวาดสายตามองเข้าไป ภายในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความทรุดโทรมและรกร้าง ไร้ซึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิต

"ไม่ต่างจากที่เถ้าแก่หวังพูดไว้เลยจริงๆ..."

กริชวิญญาณเลื่อนเข้ามาอยู่ในฝ่ามืออย่างเงียบเชียบ ซูหมิงเก็บงำกลิ่นอายทั่วร่างเอาไว้

ต้องลงมืออย่างระมัดระวัง!

กลิ่นคาวเลือดในอากาศรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะกลบกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของมูลสุกรและอาหารสัตว์ที่ผสมกัน

เขาเดินผ่านหมู่บ้านไปกว่าครึ่ง ในที่สุดก็มองเห็นต้นห้วยขนาดใหญ่ที่ลำต้นบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า

ใต้ต้นห้วย ผนังของคอกสุกรไม่กี่หลังพังทลายลงไปกว่าครึ่งตั้งนานแล้ว

ประตูไม้เปิดอ้าออกกว้าง ด้านในแสงไฟสลัวราง ราวกับปากขนาดใหญ่ของสัตว์ร้ายที่อ้าค้างไว้

"กรวบ..."

"กรวบ... กรวบ..."

เสียงเคี้ยวที่ชวนให้ขนลุกขนพองดังแว่วมาจากส่วนลึกของคอกสุกรหลังหนึ่ง

แววตาของซูหมิงขยับวับ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหน่อยยังไง้ซุ่มเสียง

ภายในคอกสุกร มีสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่โตล่ำสันกว่าสุกรบ้านทั่วไปอยู่หนึ่งเท่าตัว

มันกำลังหันหลังให้เขา ก้มหน้าก้มตาแทะกินบางอย่างอย่างบ้าคลั่ง

เสื้อผ้าที่ฉีกขาด เศษกระดูกสีขาวโพลนที่กระจัดกระจาย...

นั่นคือซากศพของมนุษย์ที่เนื้อตัวแหลกเหลวและผิดรูปผิดร่างไปนานแล้ว!

แสงสลัวประกายขึ้นในดวงตาของซูหมิง ข้อมูลปรากฏขึ้นมา

ชื่อ: สุกรคลั่งโรคระบาด

ระดับ: ภัยพิบัติ (ทั่วไป)

คำอธิบาย: ปศุสัตว์ที่ถูกปนเปื้อนอย่างสมบูรณ์ ไร้ซึ่งสติปัญญาโดยสิ้นเชิง กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่รู้จักเพียงการเข่นฆ่าและกัดกิน

"เป็นการปนเปื้อนจริงๆ ด้วยสินะ..."

ซูหมิงครุ่นคิดถึงคำสำคัญคำนี้

"แต่ว่าต้นตอของการปนเปื้อนนี้คืออะไรกันแน่?"

"แล้วมันอยู่ที่ไหนกัน?"

ซูหมิงสะกดกลั่นความต้องการฆ่าในใจเอาไว้ สายตาเย็นชาตวัดมองไปรอบๆ

ไม่พบอะไรเลย!

จากนั้นจึงไม่ลังเลอีกต่อไป อ้อมไปด้านหลังของสุกรคลั่งโรคระบาดตัวนี้

"ฟู่!"

สัตว์ประหลาดตัวนั้นดูเหมือนจะรับรู้ได้ การกระทำที่กำลังกัดกินชะงักลงฉับพลัน หัวขนาดใหญ่หันขวับมาทันที

ในในดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น มีเพียงความสับสนและความบ้าคลั่ง!

ทว่า สายไปเสียแล้ว!

ฉัวะ!

แสงสีดำสายหนึ่งวาบผ่านไป!

กริชวิญญาณตวัดจากล่างขึ้นบน หัวสุกรขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงพื้นทันที

สังหารในหนึ่งการโจมตี!

เด็ดขาดและเฉียบคม!

ความคืบหน้าการเติบโต: 740/1000

"หืม?"

ความยินดีสายหนึ่งผุดขึ้นในส่วนลึกของดวงตาของซูหมิง

แค่ตัวเดียว ก็ทำให้ความคืบหน้าของกริชวิญญาณเพิ่มขึ้นมาตั้งสิบกว่าแต้ม!

แบบนี้มันไม่เร็วกว่าการไปไล่ฆ่าไก่ตั้งเยอะเลยเหรอ?

ทว่า!

"บึ้ม!"

ซากศพสุกรที่ไร้หัวบนพื้น กลับระเบิดออกอย่างรุนแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!

เลือดสีดำที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวและเศษเนื้อสาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ คลื่นพลังงานที่บ้าคลั่งแผ่ขยายออกไปอย่างรุนแรง!

วินาทีต่อมา!

ความเงียบสงัด ถูกฉีกกระชากออกอย่างสิ้นเชิง!

"โฮก!"

"เอ๋ง!"

"โฮก โฮก โฮก!"

รอบๆ ตัว ภายในคอกสุกรที่เคยเงียบสงัดเหล่านั้น พลันส่งเสียงร้องคำรามดังสนั่นราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรทันที!

บ้าคลั่ง! ฉุนเฉียว! กระหายเลือด!

ปัง! ปัง! ปัง!

เศษไม้ปลิวว่อน! เศษอิฐเศษหินสาดกระเซ็น!

หนึ่งตัว...

ห้าตัว...

สุกรคลั่งโรคระบาดหลายสิบตัวพุ่งชนรั้วและผนังทะลักออกมาจากความมืด

ดวงตาสีแดงฉานแต่ละคู่ล็อกเป้าหมายไปที่ซูหมิงอย่างแน่นหนาท่ามกลางแสงสลัว!

สถานการณ์แบบนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว!

"ฉัน... ฉันไปฆ่าโคตรเหง้าพวกแกหรือไง?"

"แต่ละตัวถึงได้ปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?!"

ซูหมิงยืนอยู่ท่ามกลางเลือดสีดำและซากศพ ร่างกายสั่นเทา

แต่เขาไม่ได้หวาดกลัว

หากแต่เป็น...

ความตื่นเต้น!

"แม่นางมังกรน้อยเอ๋ยแม่นางมังกรน้อย..."

"วัน... มงคลของแกมาถึงแล้ว!"

---