ตอนที่ 84 ต่อให้มาเป็นร้อยก็ฆ่าทิ้งในครั้งเดียว!

ตอนที่ 84 ต่อให้มาเป็นร้อยก็ฆ่าทิ้งในครั้งเดียว!

อีกด้านหนึ่ง

ในห้องเงียบสงบ กลิ่นธูปกำยานอบอวล

เหยียนรั่วเสวี่ยนั่งขัดสมาธิ หลับตาแน่น ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ

เธอกำลังรักษาอาการบาดเจ็บภายในร่างกาย

ผลข้างเคียงจากการใช้หมอกโลหิตไม่ได้เบาบางเหมือนที่แสดงออกภายนอกเลยสักนิด

ทุกครั้งที่หายใจจะกระทบกระเทือนถึงบาดแผลภายในร่างกาย

"สัตว์ประหลาดสารเลว..."

เธอกัดฟันแน่น ฝืนทนต่อความเจ็บปวด

ภาพร่างของผู้ชายคนนั้นตามหลอกหลอนเหมือนฝันร้ายที่สลัดไม่หลุด

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

แข็งแกร่งจนทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวัง!

"ปล่อยฉันเข้าไป! ฉันมีเรื่องสำคัญต้องรายงาน!"

เสียงยังไม่ทันสิ้นสุด เธอเห็นร่างที่สะบักสะบอมอย่างถึงที่สุดร่างหนึ่ง

เซี่ยเวยเวย!

ผู้หญิงคนนี้คลานปนวิ่งเข้ามา ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนตัวเหมือนผ้าขี้ริ้วขาดๆ

เครื่องสำอางบนใบหน้าพังยับเยิน ผสมปนเปด้วยคราบเลือดและน้ำตา

แขนทั้งสองข้างบิดเบี้ยวด้วยท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าหักแล้ว

ทั้งตัวสะบักสะบอมถึงขีดสุด

เหมือนสุนัขตกน้ำที่เพิ่งถูกลากขึ้นมาจากโคลน

"คุณ...คุณหนูเหยียน! ช่วยฉันด้วย!"

เซี่ยเวยเวยพอเห็นเหยียนรั่วเสวี่ย ก็เหมือนเห็นฟางช่วยชีวิต ล้มคว่ำลงกับพื้น

"ช่วยฉันด้วย! ขอร้องคุณช่วยฉันด้วย!"

สายตาเย็นชาของเหยียนรั่วเสวี่ยจ้องมองไปที่เซี่ยเวยเวย กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า

แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

ขยะจริงๆ!

เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนกัน เช้าสายบ่ายเย็นก็กลายสภาพเป็นแบบนี้แล้ว?

แถม...แถมยังทำให้เธอรู้สึกว่าภาพนี้ดูคุ้นตา เหมือนเคยสัมผัสความรู้สึกนี้มาก่อน?!

เหยียนรั่วเสวี่ยเกิดโทสะขึ้นมายังไง้สาเหตุ

"ขยะ!"

"ทำไมถึงทำตัวสะบักสะบอมแบบนี้?"

เซี่ยเวยเวยได้ยินคำถาม ก็เริ่มร้องไห้ฟูมฟายพร้อมแต่งเติมเรื่องราว

"คุณหนูเหยียน ฉัน...ฉันถูกไอ้ขยะแฟนเก่าที่จิตใจวิปริตคนนั้นลอบโจมตีค่ะ!"

"มันไม่รู้ไปเรียนวิชาชั่วร้ายมาจากไหน จู่ๆ ก็เก่งขึ้นมามาก!"

"เพราะรักไม่ได้ครอบครอง มันเลยลอบโจมตีฆ่าคนที่ท่านเหยี่ยวส่งมาคุ้มครองฉันตายหมดเลยค่ะ!"

"ฉันพยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่...แต่สู้ไม่ได้เลยสักนิด!"

"ถ้าฉันหนีไม่เร็ว ตอนนี้...ตอนนี้คงไม่ได้เจอคุณหนูแล้วค่ะ!"

เหยียนรั่วเสวี่ยฟังคำร้องไห้ฟูมฟายที่จับต้นชนปลายไม่ถูกนี้ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ไอ้ขยะแฟนเก่าที่เธอสลัดทิ้งไปนานแล้วคนหนึ่งน่ะเหรอ?"

เธอสรุปข้อมูลสำคัญออกมา แล้วหัวเราะเยาะ

"แค่เวยเวย?!"

ความเหยียดหยามในแววตายิ่งรุนแรงขึ้น

สายตาที่มองเซี่ยเวยเวย เหมือนกำลังมองกองขยะที่ไม่มีประโยชน์ชิ้นหนึ่ง

ที่ตัวเธอเองบาดเจ็บ เป็นเพราะหลังจากต่อสู้รุนแรงมาอย่างต่อเนื่อง แล้วถูกยอดฝีมือลอบโจมตี

แต่ผู้หญิงโง่คนนี้ล่ะ? ถูกแฟนเก่าตัวเองทำร้ายบาดเจ็บ ทั้งที่มีคนคุ้มครองอยู่สิบกว่าคน!

ถ้าไม่ใช่ขยะแล้วจะเป็นอะไร?

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ เธอจะไปทำอะไรได้อีก?"

"เหอะ!"

เหยียนรั่วเสวี่ยลุกขึ้นยืน มองลงมาจากที่สูงด้วยสายตาเหยียดหยาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก

"ไอเทมที่ฉันให้เธอไป มีไว้ให้เธอใช้เอาชีวิตรอด! ไม่ใช่ให้เอาออกมาใช้เวลาเจอหมาแมวที่ไหนก็ไม่รู้!"

"เธอรู้ไหมว่ามันมีค่าขนาดไหน?"

"อีกอย่าง! ถ้าฉันมีแฟนที่เป็นตัวถ่วงแบบนี้ ไม่ต้องรอให้มันกระโดดโลดเต้นหรอก ฉันคงเหยียบให้ตายคาท้าตั้งนานแล้วเพื่อตัดปัญหา!"

เซี่ยเวยเวยถูกด่าจนตัวสั่น แต่ไม่กล้าโต้เถียง

ทำได้เพียงหมอบตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นและอ้อนวอนต่อไป

"คุณหนูเหยียน ฉันรู้ว่าฉันไร้ประโยชน์..."

"แต่...แต่แฟนเก่าของฉันคนนั้นเปลี่ยนไปจริงๆ ค่ะ!"

"แถมมันยังรู้เรื่องฐานที่มั่นฝั่งสาขาย่อยของพวกเราแล้ว มันไม่เห็นเงาทมิฬของเราอยู่ในสายตาเลยสักนิด!"

"แบบนี้มันทำลายเกียรติยศขององค์กรเรานะค่ะ!"

เหยียนรั่วเสวี่ยได้ยินดังนั้น แววตาแวบผ่านความดูถูกเหยียดหยาม

ไอ้ขยะแฟนเก่าที่โดนผู้หญิงอย่างเซี่ยเวยเวยทิ้ง จะอันตรายได้แค่ไหนกัน?

แต่ว่า...

โชคชะตาของเซี่ยเวยเวยยังมีประโยชน์กับเธออยู่

ที่สำคัญที่สุดคือ ฐานที่มั่นตรงโรงงานเคมีร้างแห่งนั้น มีความลับซ่อนอยู่ และกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ!

คิดได้ดังนั้น เธอจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาท่านเหยี่ยว

"เหยี่ยว"

เธอพูดกับปลายสาย น้ำเสียงเย็นชาถึงขีดสุด ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปน

"ฉันไม่สนใจว่าทางฝั่งคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้น และไม่สนใจว่าคนของคุณจะขยะแค่ไหน"

"นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ให้เพิ่มกำลังคนในฐานที่มั่นอีกหนึ่งเท่า ยกระดับการระวังภัยขั้นสูงสุด!"

"เฝ้าสถานที่แห่งนั้นให้แน่นหนาราวกับถังเหล็กให้ฉัน!"

เธอเว้นจังหวะ น้ำเสียงยิ่งทวีความเยือกเย็น

"จำไว้ มีความเคลื่อนไหวอะไรผิดปกติแม้เพียงนิดเดียว ให้ฆ่าทิ้งโดยไม่มีข้อยกเว้น!"

"ห้ามส่งผลกระทบต่อแผนการของฉันเด็ดขาด!"

ปลายสายฝั่งนั้น ท่านเหยี่ยวเหงื่อตกไหลพราก รีบรับคำรับรองทันที

"ครับ! คุณหนูเหยียน! ผมเข้าใจแล้ว! ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ!"

"คุณหนูวางใจได้เลยครับ ต่อให้เป็นแมลงวันสักตัว ก็อย่าหวังว่าจะบินเข้าฐานที่มั่นของพวกเราได้!"

วางสายโทรศัพท์ เหยียนรั่วเสวี่ยไม่ชายตาขอบมองเซี่ยเวยเวยอีกต่อไป

"ไสหัวไป!"

เธอกลับไปนั่งบนเบาะกลมตามเดิม

ทว่า อารมณ์โกรธเมื่อครู่ทำให้แผลกำเริบ

ความเจ็บปวดอันคุ้นเคยแล่นพุ่งออกมาจากในร่างกายอีกครั้ง!

"ซี้ด—!"

ความเจ็บปวดนี้ ปลุกความทรงจำที่เธอไม่อยากนึกถึงที่สุดขึ้นมาทันที!

ผู้ชายที่แข็งแกร่งคนนั้น...

ไอ้ขยะแฟนเก่าของเซี่ยเวยเวย ต่อให้มาสักร้อยคน คงโดนฆ่าตายในพริบตาเดียวทั้งหมดนั่นแหละ!

......