บทที่ 408 - แอ็คเสร็จแล้วชิ่ง โคตรเร้าใจเลย

บทที่ 408 - แอ็คเสร็จแล้วชิ่ง โคตรเร้าใจเลย

บนกำแพงเมืองด่านชิงหลง ทหารต้าเซี่ยนับไม่ถ้วนต่างร้องอุทานเสียงหลง

"เชี่ยเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เมื่อกี้แค่แวบเดียวข้าเห็นย่าของข้าจับมือข้าอยู่ที่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วย!!"

"บ้าเอ๊ย ความทรงจำที่ตายไปแล้วกลับมาโจมตีข้าอย่างบ้าคลั่ง! บทเพลงของท่านมหาเทพอารักษ์เสียง อาจารย์ของเฉินซีอินนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว แค่ 1 วินาทีก็จับข้าซะอยู่หมัดเลย"

"ไร้สาระน่า ระดับเทพคุมสวะระดับเจ็ดอย่างเจ้าได้ในเสี้ยววินาทีไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?! ว่าแต่พวกเราขอร้องท่านผู้อาวุโสอย่าสอนเพลงนี้ให้คุณชายรองได้มั้ยเนี่ย! ข้าไม่อยากเจอแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้วนะ"

"อืมๆ... อันนี้ข้าเห็นด้วย.. เจ็บ.. เจ็บปวดเกินไปแล้ว.."

อีกด้านหนึ่ง ภายในสมรภูมิม่านพลัง

"ใครปล่อยอุกกาบาตถล่มดาวมาวะ รีบเอาอุกกาบาตออกไปจากหัวข้าเดี๋ยวนี้เลย!"

"ความผิดข้าเอง.. รอเดี๋ยว..."

"เวรเอ๊ย... เหล่าเกา คุมกระสุนเพลิงวิญญาณของเจ้าให้ดีๆ หน่อยสิ มันจะอัดหน้าข้าอยู่แล้วเนี่ย"

"เอ่อ.... รู้แล้วน่า รู้แล้ว.."

ผู้ใช้พลังพิเศษสายไฟระดับเก้าที่ถูกเรียกว่าเหล่าเกาตอบรับพลางปรับทิศทางกระสุนเพลิงวิญญาณอย่างลุกลี้ลุกลน

แต่กระสุนเพลิงพวกนั้นมันเหมือนม้าพยศ แค่เบี่ยงทิศทางไปนิดเดียว มันก็เฉียดไหล่ของชายคนนั้นไป หอบเอากระแสลมร้อนจัดเผาผมของเขาจนไหม้เกรียมไปกระจุกหนึ่ง

"นี่เจ้าตั้งใจใช่มั้ยเนี่ย เหล่าเกา!" พลเอกระดับเก้าที่ถูกเผาผมตะเบ็งเสียงด่าด้วยความโกรธจัด

"ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผลกระทบจากเพลงเมื่อกี้ยังไม่หายไปหมดเลย ข้าก็คุมยากเหมือนกันนะ" พลเอกที่ถูกเรียกว่าเหล่าเกาแก้ตัวด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ในใจแอบบ่น

มันพุ่งไปติดหน้าเจ้าขนาดนั้น ข้าเปลี่ยนทิศทางได้เร็วขนาดนี้ก็เก่งแค่ไหนแล้ว...

เหลือ 2 วินาทีสุดท้าย

เฉินซีอินพลางควบคุมการโจมตีสายเสียงต่างๆ ให้ทะลวงร่างเผ่าพันธุ์ต่างดาวระดับสูง พลางจุดชนวนกระบี่เสียงกฎเกณฑ์ที่ปักอยู่บนร่างของระดับเทพต่างดาว

"ทำลาย!"

"ระเบิด!"

การโจมตีสายเสียงรูปแบบต่างๆ ระเบิดแสงหลากสีเจิดจ้าจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

เผ่าพันธุ์ต่างดาวเหล่านั้นที่ยังคงจมดิ่งอยู่ในความทรงจำอันปวดร้าว โล่ป้องกันพลังวิญญาณก็แตกกระจายราวกับกระจกบางๆ ร่างกายถูกกระแทกอย่างแรงประหนึ่งโดนค้อนยักษ์ทุบ ปลิวกระเด็นถอยหลังกันไปเป็นแถบๆ

พวกมันกระอักเลือดออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวาและเจ็บปวด พลังวิญญาณในร่างกายปั่นป่วนไปหมด ระหว่างที่ปลิวกระเด็นอยู่นั้น ร่างกายก็ถูกการโจมตีพลังวิญญาณหลากหลายรูปแบบซัดเข้าใส่ ระเบิดเป็นหมอกเลือดฟุ้งกระจายไปทั่ว...

.....

เหลือ 1 วินาทีสุดท้าย

ดิอาคส์ มามอน·อู่ และระดับเทพต่างดาวตนอื่นๆ ได้สติกลับมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามแห่งความตาย

พวกมันพยายามหยุดยั้งไม่ให้กระบี่เสียงที่แทงเข้ามาเกิดระเบิด ทว่าก็สายเกินไปเสียแล้ว

——ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

ท่ามกลางแสงหลากสีอันเจิดจรัส กระบี่เสียงกฎเกณฑ์ที่ปักอยู่บนร่างของพวกมันราวกับจุดเริ่มต้นของจักรวาลที่กำลังระเบิด พลังงานอันบ้าคลั่งทำลายล้างร่างกายของพวกมันอย่างไม่เหลือซาก

"ข้าเสียใจเหลือเกิน....."

ระดับเทพเผ่าแรดมารนามว่าจินสือ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ร่างกายปลดปล่อยอักขระกฎเกณฑ์ธาตุทองอันซับซ้อนออกมาไม่หยุด แต่ก็ถูกเกลียวคลื่นแห่งพลังงานกลืนกิน กฎเกณฑ์ในร่างกายค่อยๆ พังทลายลงท่ามกลางแสงสว่าง เหลือเพียงเสียงถอนหายใจด้วยความไม่ยินยอมดังแว่วอยู่กลางอากาศ

"อ๊ากก เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!"

ร่างของมามอน·อู่กะพริบและบิดเบี้ยวอยู่ในแสงหลากสี เกราะรบสีดำระเบิดแตกกระจาย เศษซากปลิวว่อนไปทั่ว ร่างกายถูกแรงอัดกระแทกอันรุนแรงซัดจนปลิวว่อน โค้งเป็นเส้นยาวกลางอากาศ พร้อมกับเปล่งเสียงคำรามด้วยความสิ้นหวัง

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมล่ะ!!"

"ต้านเอาไว้ให้ข้า!!"

ดิอาคส์อาศัยร่างกายอันแข็งแกร่งและกฎเกณฑ์กลืนกิน โคจรพลังแห่งจักรวาลอย่างบ้าคลั่ง เสริมความแกร่งให้ร่างกาย ต้านทานแรงระเบิดจากกระบี่เสียงขนาดยักษ์และการโจมตีที่ก่อตัวขึ้นในโลกแห่งพลังจิตอย่างสุดชีวิต

เวลานี้

ร่างกายของมันราวกับถูกคมมีดนับไม่ถ้วนแทงทะลุพร้อมกัน ปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาวบนร่าง

เลือดสีทองไหลซึมออกมาจากรอยร้าว ย้อมร่างกายของมันจนด่างดวงไปหมด

ดิอาคส์สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งจองหองกลับเต็มไปด้วยความหวาดผวาและสิ้นหวัง

มันสัมผัสได้ถึงการโจมตีกฎเกณฑ์สายเสียงแบบทวีคูณที่พุ่งเป้ามาที่มัน กำลังปั่นป่วนอวัยวะภายในจนแหลกเหลว กระดูกทุกชิ้นราวกับถูกค้อนทุบ ส่งเสียงร้อง "กร๊อบ!" ด้วยความเจ็บปวด

เส้นทางกฎเกณฑ์ในร่างกายพังทลายลงเป็นท่อนๆ

ภายใต้การโจมตีซ้อนทับของทั้งสายเสียงและพลังจิต มันไร้ซึ่งหนทางตอบโต้ ถูกซัดกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนเป็นหลุมลึก

ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบอบอวล มันนอนแน่นิ่งอยู่ก้นหลุม เลือดพุ่งออกจากปากไม่หยุด กลิ่นอายอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลาเดียวกัน

เฉินซีอินกวาดสัมผัสตรวจสอบสถานการณ์ในสนามรบเป็นครั้งสุดท้าย พบว่าในเวลานี้เหลือระดับเทพต่างดาวที่ยังมีชีวิตรอดเพียง 4 ตน แต่ก็อยู่ในสภาพปางตายกันหมดแล้ว

ส่วนระดับเทพต่างดาวตนอื่นๆ กลายเป็นซากศพขนาดเล็กใหญ่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

ฉวยโอกาสในช่วงไม่ถึง 1 วินาทีสุดท้าย เขากับเฉินเซิ่งอินก็สะบัดแขนเสื้อ ทิ้งเสียงอันแผ่วเบาแต่ดังก้องกังวานอย่างแม่นยำในห้วงสมองของทุกคน

"เวลาของพวกข้าหมดลงแล้ว... คงช่วยพวกเจ้าได้เท่านี้แหละ ที่เหลือก็สุดแล้วแต่พวกเจ้าแล้ว...."

ทั้งสองใช้ตัวโน้ตทะยานมิติออกจากท้องฟ้า ทิ้งเพียงภาพลวงตาที่สร้างจากพลังเสียงไว้ที่เดิม

สีของชุดคลุมสีขาวและสีเขียวของภาพลวงตาค่อยๆ จางลง ราวกับภาพวาดที่สีซีดจางลงทีละน้อย

เริ่มตั้งแต่ปลายเท้า ร่างกายของพวกเขาแตกสลายกลายเป็นจุดแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วน ประหนึ่งหิ่งห้อยที่กะพริบแสงในคืนฤดูร้อน

จุดแสงค่อยๆ หลุดลอยออกจากร่างของพวกเขา เริ่มแรกลอยวนเวียนอยู่อย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะลอยสูงขึ้นตามแรงลมโชย

เมื่อจุดแสงลอยห่างออกไปเรื่อยๆ ภาพลวงตาของทั้งสองก็ยิ่งเลือนลาง ใบหน้าเริ่มยากจะแยกแยะ เหลือเพียงโครงร่างของมนุษย์ที่จางหายไป

จุดแสงที่ลอยขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อยๆ ได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มเมฆหมอกส่องประกายระยิบระยับอยู่กลางอากาศ

ท้ายที่สุดก็สลายหายไปกับสายลมอย่างสมบูรณ์.....

เหล่าทหารที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างก็โจมตีเผ่าพันธุ์ต่างดาวไปด้วย พลางอ้าปากค้างไปด้วย แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ประทับภาพเหล่านั้นลงในใจอย่างลึกซึ้ง

จากนั้น

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

เหล่าขุนพลระดับสูงต่างก็โห่ร้องด้วยความตื่นเต้น พุ่งเข้าใส่เผ่าพันธุ์ต่างดาวระดับสูงที่สีหน้าสิ้นหวังและอยู่ในสภาพปางตาย

นั่นมันผลงานทางทหารที่ได้มาฟรีๆ เชียวนะ!

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่กล้าแม้แต่จะคิด

รอให้ได้เงินก่อนเถอะ คราวหลังต้องซื้อเพลงของคุณชายรองและสินค้าของตระกูลเฉินให้เยอะๆ ถือซะว่าเป็นการตอบแทนท่านมหาเทพอารักษ์เสียงทางอ้อมก็แล้วกัน...

ในเวลาเดียวกัน

ระดับเทพเผ่าไม้มารนามว่ามู่ต๋าลาที่รอดชีวิตมาได้และรู้ตัวว่าต้องตายแน่ แววตาพลันเย็นชา โคจรพลังแห่งจักรวาลที่เหลือเพียงน้อยนิดในร่าง ให้หลั่งไหลเข้าสู่กฎเกณฑ์ธาตุไม้

ชั่วพริบตา

เถาวัลย์สีดำนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายอันแหลกเหลวของมัน พุ่งทะยานเข้าใส่เหล่าขุนพลต้าเซี่ยระดับแปดและเก้า

เถาวัลย์ที่ร่ายรำอยู่กลางอากาศเต็มไปด้วยหนามพิษกฎเกณฑ์อันแหลมคม หากถูกแทงเข้า ขุนพลต้าเซี่ยระดับแปดหรือเก้าก็มีโอกาสสูงที่จะตายคาที่

มามอน·อู่และระดับเทพต่างดาวอีกสองตนก็ตัดสินใจทำเช่นเดียวกัน

ในเมื่อไม่มีหวังรอดชีวิต ต่อให้ต้องตายก็จะขอสร้างความสูญเสียให้เผ่ามนุษย์ต้าเซี่ยสักหน่อยก็ยังดี

"ฝันไปเถอะ! ไอ้พวกเดรัจฉาน!"

เสวียนตู้ที่ฟื้นฟูพลังกลับมาได้แปดส่วนและเฉินลี่เซินที่ฟื้นฟูสภาพกลับมาได้เจ็ดส่วน ตวาดลั่น ประสานงานกับหวังจ้งโหลวและหลงเชียนซิงที่พุ่งเข้าโจมตีระดับเทพต่างดาวที่เหลือรอด ปลดปล่อยทักษะกฎเกณฑ์ของตนเองออกมาสกัดกั้น

รอยประทับพุทธะกฎเกณฑ์ที่ปกคลุมทั่วฟ้าของเสวียนตู้แปรเปลี่ยนเป็นใบมีดอันแหลมคม พุ่งทะยานออกไปปะทะกับเถาวัลย์ เสียงระเบิดเป๊าะแป๊ะดังสนั่น ประกายไฟสีทองกระเด็นกระจาย

เถาวัลย์นับไม่ถ้วนระเบิดแตกกระจายกลางอากาศ!

หน้าผากของเฉินลี่เซินสาดส่องหนวดพลังจิตนับไม่ถ้วนออกมา พุ่งกระจายออกไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายที่พลิ้วไหวพุ่งเข้าหาพวกมามอน·อู่อย่างรวดเร็ว..

หลงเชียนซิงอ้าปากอย่างต่อเนื่อง แสงสีทองสาดประกาย ขวานยักษ์กฎเกณฑ์ที่ปกคลุมท้องฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ ฟันเข้าใส่ร่างของระดับเทพต่างดาวทั้งสี่..

หวังจ้งโหลวสองมือออกแรงกวัดแกว่ง ฟาดฟันปราณดาบโลหิตขนาดยักษ์ของ 【ทะยานทั่วหล้า】 ออกมาสี่สาย โคจรกฎเกณฑ์สายดาบที่แข็งแกร่งที่สุดเสริมความแกร่งให้ตนเอง แปลงร่างเป็นสถานะอาบเลือดที่มีแสงสีแดงพันธนาการ กะพริบกายไล่ตามมามอน·อู่ไป....

อีกด้านหนึ่ง

ในขณะที่เฉินซีอินทิ้งภาพลวงตาไว้ดึงดูดความสนใจของทุกคน เขาก็ใช้ตัวโน้ตทะยานมิติสลับร่างจริงร่างปลอมอย่างต่อเนื่อง

เมื่อกลับมาถึงกำแพงเมืองด่านชิงหลง

เส้นทางกฎเกณฑ์ขนาดยักษ์บนท้องฟ้าที่ปรากฏให้เห็นลางๆ ก็โผล่มาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ วันนี้คงจะเป็นวันที่มันอิ่มที่สุดแน่ๆ เหมือนเด็กอ้วนน้ำหนักร้อยโลที่กำลังดีใจจนตัวสั่นไปหมด

ในเวลาเดียวกัน

เฉินซีอินก็มองไปที่หน้าต่างระบบ

แอ็คเสร็จแล้วชิ่ง โคตรเร้าใจเลย

แต้มพลังพิเศษที่เสียไปนอกจากจะได้กลับคืนมาหมดแล้ว ยังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า พุ่งทะยานถึง 【170 ล้าน】 ในคราวเดียว

เขายิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นห้ามเสียง "อาบะ อาบะ.." ของหลินอู่และคนอื่นๆ ที่ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูด บอกให้พวกเขาใจเย็นๆ ไว้คุยกันทีหลัง

ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นก็หันไปมองการโจมตีไม้ตายของเฉินซีเนี่ยนที่ปลดปล่อยออกมาเพื่อปลิดชีพดิอาคส์

เฉินซีอินเหลือบมองเพียงแวบเดียว เมื่อเห็นว่าสถานการณ์แน่นอนแล้ว ก็หันไปมองข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

【ขอแสดงความยินดี ฉายา: 【เสียงของคุณชายรอง】 เลื่อนขึ้นสู่ระดับ 5】

【ขอแสดงความยินดี ฉายา: 【กายของคุณชายรอง】 เลื่อนขึ้นสู่ระดับ 5】

【ขอแสดงความยินดี ฉายา: 【สติปัญญาของคุณชายรอง】 เลื่อนขึ้นสู่ระดับ 5】

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดมุมมองของเฉินจ้านอินและเฉินชูอิน ความทรงจำสองสายก็หลั่งไหลเข้ามา

เอ่อ...

นี่ไปถล่มมาสองมิติเลยงั้นรึ?

(จบแล้ว)