บทที่ 141 เอเนล VS คร็อกโคไดล์ การปะทะกันของธาตุสายธรรมชาติ

เซเทียนเฝ้าดูการต่อสู้จากระยะไกล โดยไม่รู้สึกเป็นห่วงเอเนลเลยแม้แต่น้อย หลังจากฝึกฝนมาหลายปี ฮาคิเกราะของเอเนลก็ก้าวเข้าสู่ระดับสูงแล้ว

ยิ่งเมื่อรวมกับฮาคิสังเกตระดับท็อปอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา การรับมือกับคร็อกโคไดล์ ชายผู้เคยพ่ายแพ้ในการท้าทายสี่จักรพรรดินั้น ไม่ใช่ปัญหาเลย

ด้วยองครักษ์เงาสีเงินสี่คนที่สามารถร่วมมือกันต่อกรกับพลเรือเอกได้ ความพ่ายแพ้ของเหล่าซาก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

แม้ว่าเหล่าซาจะเคยต่อสู้กับบาเร็ตจนเสมอกัน แต่เซเทียนก็ไม่คิดว่าเหล่าซาจะสามารถเอาชนะบาเร็ตได้ เพราะความแข็งแกร่งทางร่างกายและฮาคิเกราะของบาเร็ตก็อยู่ในระดับที่สูงมากเช่นกัน

เมื่อเปิดใช้งานฮาคิสังเกตเพียงเล็กน้อย เขาก็สามารถรับรู้การต่อสู้ทั้งหมดระหว่างเอเนลและคร็อกโคไดล์ได้

"บ้าเอ๊ย แกเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาโจมตีชั้น?"

เอเนลหัวเราะลั่นขณะที่เขาโจมตี

"ฮ่าฮ่าฮ่า ในเมื่อแกดันไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น ก็แน่นอนว่าแกต้องเตรียมตัวตายไงล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่อยากได้ตัวแกแบบเป็นๆ แกคิดว่าแกจะทนมาได้นานขนาดนี้หรอ!"

"โอหังจังนะ ที่นี่มันถิ่นของชั้น ต่อให้แกจะเป็นผู้ใช้ผลโกโร โกโร แล้วแกจะทำอะไรชั้นได้? ชั้นก็เป็นผู้ใช้สายโรเกียเหมือนกันนะเว้ย"

เอเนลเย้ยหยัน ผู้ใช้สายโรเกียงั้นหรอ เมื่อหลายปีก่อน ชั้นก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดของลูกพี่ ชั้นก็ไม่เชื่ออีกต่อไปแล้วว่าผู้ใช้สายโรเกียจะไร้เทียมทาน

"ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผลปีศาจสามารถควบคุมคนได้? ดูเหมือนท่านเทพสายฟ้าคนนี้คงต้องสั่งสอนแกซะหน่อยแล้ว **หมื่นโวลต์!**"

"ฮึ่ม อย่ามาดูถูกชั้นนะ **บุปผาทะเลทราย!**"

ทันใดนั้น สายฟ้าก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้าใส่คร็อกโคไดล์อย่างต่อเนื่อง ในขณะที่พายุทรายก็พุ่งเข้าโจมตีเอเนลเช่นกัน

ในฐานะผู้ใช้ผลสายโรเกีย ทั้งสองต่างก็แปลงร่างเป็นธาตุพร้อมๆ กันเพื่อหลบหลีกการโจมตีของกันและกัน อย่างไรก็ตาม ความเร็วของเอเนลนั้นเหนือกว่า และแม้จะอยู่ในร่างที่เป็นทราย คร็อกโคไดล์ก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดชาไปทั้งตัว

"เป็นไปได้ยังไง! ชั้นถูกโจมตีได้ยังไงกัน?"

"ฮ่าฮ่า นี่มันก็แค่ลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ แกยังมีเรื่องให้ต้องตกใจอีกเยอะ"

"ฮึ่ม **ดาบราชาทะเลทราย...**"

คร็อกโคไดล์เปลี่ยนทรายที่พุ่งสูงเสียดฟ้าให้กลายเป็นดาบขนาดยักษ์ และฟาดฟันเข้าใส่เอเนล

แต่สำหรับผู้ใช้ผลโกโร โกโร การโจมตีนี้มันเชื่องช้าเกินไป เขาเพียงแค่แปลงร่างเป็นสายฟ้าและหลบหลีกมันไปได้อย่างง่ายดาย

"**พายุทราย, ดาบยักษ์ทะเลทราย...**"

คร็อกโคไดล์ปลดปล่อยพลังของเขาออกมาอีกครั้ง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยทรายสีเหลือง บดบังวิสัยทัศน์ และดาบทรายขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้าฟาดฟันใส่เอเนล

"ชั้นบอกแกไปแล้วไงว่ามันไร้ประโยชน์เมื่อใช้กับชั้น น่าเบื่อชะมัด"

ขณะที่พูด เอเนลก็พริบตาหลบดาบยักษ์นั้นไป

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ คร็อกโคไดล์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเอเนลและคว้าแขนของเขาไว้ด้วยความเร็วสูง

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนู แกยังประมาทเกินไปนะ พอชั้นจับแกได้ แกก็มาถึงทางตันแล้วล่ะ **วัฏจักรแห่งการกัดกร่อน...**"

ใบหน้าของเอเนลไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกใดๆ เขากลับส่งยิ้มออกมาด้วยซ้ำ ในวินาทีที่เขาถูกจับ ร่างกายของเขาก็ถูกเคลือบไปด้วยฮาคิเกราะ

"ชั้นรอแกมาตั้งนานแล้ว แกคิดว่าตัวเองเก่งนักหรอ? ถ้าชั้นไม่ยอม แกก็ไม่มีทางแตะต้องชั้นได้หรอก! ตายซะเถอะแก..."

"อะไรนะ?"

คร็อกโคไดล์ตกใจมากที่เอเนลสามารถใช้ฮาคิเกราะสกัดกั้นท่าของเขาได้ แต่มันก็สายเกินไปที่จะถอยห่างออกมาแล้ว

หมัดสีดำที่ปกคลุมไปด้วยสายฟ้าจางๆ พุ่งเข้ากระแทกใบหน้าของเขาอย่างจัง

"**หมัดความเร็วแสง, รับไปซะ...**"

หมัดที่ผสานไปด้วยฮาคิเกราะและการโจมตีด้วยสายฟ้า พุ่งเข้ากระแทกคร็อกโคไดล์อย่างจัง สิ่งที่ตามมาคือฉากที่ค่อนข้างจะนองเลือด

เอเนลแปลงร่างเป็นสายฟ้าโดยตรง โจมตีคร็อกโคไดล์อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

เมื่อเผชิญกับหมัดที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะ พลังสายโรเกียของคร็อกโคไดล์ก็แทบจะไร้ผล ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที คร็อกโคไดล์ก็รู้สึกเหมือนถูกชกนับร้อยนับพันครั้ง

ผิวหนังของเขาไม่เพียงแค่ฉีกขาดจนเผยให้เห็นเนื้อใน แต่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากระดูกในร่างกายหักไปกี่ซี่แล้ว

โชคดีที่เอเนลยังจำคำขอของเซเทียนได้ว่าอย่าฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงฆ่าหมอนี่ทิ้งไปแล้วจริงๆ

"ตูม..."

หลังจากชกคร็อกโคไดล์ปลิวไปไกลอีกหมัด เอเนลก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขาในพริบตา

ในตอนนี้ สภาพของคร็อกโคไดล์ดูน่าสยดสยองอย่างแท้จริง เขาหมดสติไปนานแล้ว

"เฮ้อ ถ้าเป็นเมื่อก่อน แกคงจะพอแลกหมัดกับชั้นได้บ้าง แต่ตอนนี้ แก็แค่พวกกระจอกที่ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเลยด้วยซ้ำ"

ขณะที่พูด เอเนลก็คว้าขาของคร็อกโคไดล์และเดินไปหาเซเทียน

ทิ้งรอยเลือดทางยาวไว้บนพื้นทราย

"ลูกพี่ หมอนี่มันอ่อนแอเกินไป ทนการโจมตีไม่ได้เลย"

"ทำได้ดีมาก ไม่ใช่ว่าเขาอ่อนแอหรอกนะ แต่นายเป็นเพราะนายแข็งแกร่งมากแล้วต่างหากล่ะ"

เมื่อได้ยินคำชมของเซเทียน เอเนลก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง หัวเราะออกมาอย่างโง่เขลา

"นั่นมันคร็อกโคไดล์ไม่ใช่หรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน?"

ในเวลานี้ วีวี่และคนอื่นๆ ก็มาถึงข้างกายเซเทียน พวกเขามองดูคนที่นอนอยู่บนพื้น จ้องมองเซเทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"อืม เธอรู้จักเขาด้วยหรอ?"

วีวี่ยังไม่น่าจะเข้าร่วมบาร็อคเวิร์ค เลยนี่นา

"ค่ะ หนูรู้จักเขา เขาเป็นที่นับหน้าถือตาในเมืองหลวงมากเลยนะคะ แถมยังเป็นมิตรกับผู้คนด้วย มีคนรู้จักเขาเยอะแยะเลย แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ?"

"น่าสนใจดีนี่ มิน่าล่ะถึงถูกเรียกว่าวีรบุรุษ อย่างไรก็ตาม เขานี่แหละคือตัวการที่สร้างปัญหาให้กับสภาพแวดล้อมของอาณาจักรอลาบาสตา น่าจะมีองค์กรบาร็อคเวิร์คอยู่เบื้องหลังเขาด้วย"

"ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะคะ?"

"เพราะเขาต้องการจะโค่นล้มการปกครองของคอบร้า ตั้งตัวเองเป็นกษัตริย์ และค้นหาอาวุธโบราณ 'พลูตัน' ไงล่ะ"

"ฮี่ฮี่ ลูกพี่ หมอนี่ก็มีความทะเยอทะยานไม่เบาเลยนะ แต่ว่าอลาบาสตามีพลูตันด้วยหรอครับ?"

"ไม่มีหรอก เขาก็แค่คิดไปเองฝ่ายเดียวเท่านั้นแหละ เรื่องนี้โรบินน่าจะรู้ดีกว่าชั้นนะ"

โรบินซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ มองดูเซเทียนด้วยความสงสัย

"พี่เซเทียน พี่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูรู้เรื่องนี้? พี่ไม่ได้สนใจเรื่องโพเนกลีฟไม่ใช่หรอคะ?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ชั้นรู้มากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ซะอีกนะ พลูตันน่าจะอยู่ที่วาโนะคุนิ แต่จะใช้การได้หรือเปล่านั้น ก็ตอบยากเหมือนกันนะ"

โรบินอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเซเทียนจะรู้จริงๆ

"แล้วเราจะทำยังไงกับเขาดีคะ?"

วีวี่ยังคงไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ปกติเป็นมิตรกับทุกคน จะวางแผนแย่งชิงประเทศแบบนี้

"จับตัวเขาไปก่อนก็แล้วกัน ยังไงไทเกอร์ก็ใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ"

เอเนลและวิโอล่าก็สังเกตเห็นเช่นกัน และมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในเวลานี้ ไทเกอร์กำลังบินเข้ามาพร้อมกับลูกเรือทั้งหมดของเขา และหน่วย "โกสต์" ของออโร่ก็มาถึงแล้วเช่นกัน

ด้วยขุมกำลังระดับนี้ แม้ว่าสามพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือจะมา พวกเขาก็คงจะไม่ได้เปรียบอะไรเลย

"เรือเหาะ!"

ดวงตาของวีวี่เบิกกว้าง วันนี้ช่างเป็นวันที่เปิดหูเปิดตาเธอจริงๆ

นามิ ซึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ สวมกอดเธอ

"นั่นคือกลุ่มโจรสลัดของคุณลุงไทเกอร์น่ะ อาณาจักรเหยียนหวงของเรายังมีของสนุกๆ อีกเยอะแยะเลยนะ ไว้มีเวลาเดี๋ยวชั้นจะพาเธอไปเที่ยวเอง"

"ตกลงค่ะ..."

เมื่อเรือลงจอดบนพื้นทราย ไทเกอร์ก็กระโดดลงมา

ออโร่ คุโระ และลอว์ ก็ตามมาด้วย

"ท่านผู้นำ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? ลอว์ รีบมาตรวจดูอาการบาดเจ็บของท่านผู้นำเร็วเข้า"

"ครับ พี่เซเทียน เดี๋ยวผมจะตรวจดูพี่เองครับ"

"ขอบใจนะ"

เซเทียนพยักหน้า และลอว์ก็เปิดใช้งานพลังความสามารถของเขา ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเซเทียนอย่างละเอียด

ทุกคนยังคงนิ่งเงียบ เฝ้ามองการกระทำของลอว์ด้วยสีหน้ากังวลใจ