บทที่ 41 การประลอง พลังแห่งดาบ

วันรุ่งขึ้น โคชิโร่และภรรยาพาคุอินะมาเพื่อแสดงความขอบคุณ หลังจากพูดคุยทักทายและกล่าวขอบคุณเซเทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่ของคุอินะก็ขอตัวกลับไป

โคชิโร่อยู่กับคุอินะ เดิมทีทั้งสองตั้งใจจะประลองกันเมื่อวานนี้ แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

"ท่านเซเทียน เมื่อวานคุอินะฟื้นแล้วครับ และหมอก็ยืนยันว่าเธอไม่เป็นอะไร ผมคงไม่พูดอะไรให้เยิ่นเย้อ ผมเป็นหนี้บุญคุณท่านครับ"

"เรื่องเล็กน้อยน่า อย่าเกรงใจไปเลย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันตามมารยาท โซโรที่อยู่แถวนั้นก็วิ่งเข้ามา

โซโรตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุอินะ และเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องคนที่เขารัก

"ท่านอาจารย์ พี่เซเทียน เมื่อไหร่จะประลองเคนโด้กันล่ะครับ? ผมกับคุอินะตั้งตารออยู่นะ"

ทั้งสองสบตากัน จากนั้นจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็ปะทุขึ้น ออร่าอันทรงพลังกดทับโซโรจนล้มลงไปกองกับพื้นทันที

ลูกศิษย์ในโรงฝึกก็มองมาที่ห้องด้วยความหวาดผวา และเด็กบางคนที่อ่อนแอกว่าก็สลบเหมือดไปแล้ว

แม้ว่าคุอินะจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกหายใจไม่ออกภายใต้ออร่าอันทรงพลัง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นขณะมองดูทั้งสองคน

"แข็งแกร่งมาก! นี่คือพลังของคุณพ่อกับพี่เซเทียนงั้นเหรอ?"

ออร่าของเซเทียนและโคชิโร่ปะทะกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เซเทียนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน

"ท่านเจ้าสำนัก ชั้นจะรอที่ป่าชายฝั่งนะ"

พูดจบ เซเทียนก็หายตัวไป โคชิโร่ตกตะลึงไปชั่วขณะกับการหายตัวไปของเซเทียน ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ผู้ใช้พลังผลปีศาจงั้นรึ? แต่ท่านเซเทียนแข็งแกร่งจริงๆ แม้จะไม่ใช่นักดาบแท้ๆ แต่ยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งดี"

โคชิโร่พึมพำกับตัวเองขณะเดินไปหาคุอินะ

"คุอินะ พ่อยืมวาโดอิจิมอนจิหน่อยสิ ไม่งั้นศึกนี้คงรับมือยากแน่"

"พ่อคะ พี่เซเทียนแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ปกติเวลาประลองกับคนอื่น พ่อไม่เคยใช้วาโดอิจิมอนจิเลยนี่นา?"

"ใช่ แข็งแกร่งมาก ไม่ใช่แค่เก่งธรรมดานะ นานมากแล้วที่พ่อไม่ได้เจอชายหนุ่มที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาให้ความรู้สึกคล้ายๆ กับลุงดราก้อนของลูกเลย แต่จะเป็นยังไงก็คงต้องรอดูตอนประลองแหละนะ"

พูดจบ เขาก็พาคุอินะและโซโรไปที่ชายฝั่ง โคชิโร่สั่งให้คนอื่นๆ อยู่ที่โรงฝึก เพราะพวกเขายังอ่อนแอเกินไป

เซเทียนรออยู่ที่ชายฝั่งแล้ว แต่ริมทะเลไม่มีโขดหินใหญ่เลย มีเพียงป่า ซึ่งทำให้เซเทียนรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป

"แต่ครั้งนี้เป็นการประลองเคนโด้ ช่างมันเถอะ ฟันทรายก็คงไม่เป็นไรหรอก"

ในตอนนี้ โคชิโร่ก็มาถึงริมทะเลเช่นกัน เซเทียนยิ้มขณะมองดูโคชิโร่ที่กำลังมองคุอินะและโซโรอยู่ไกลๆ

"ชั้นนึกว่าคุณจะพามาแค่โซโรซะอีก ไม่คิดเลยว่าคุอินะจะตามมาด้วย"

"เฮ้อ หลังจากเกิดเรื่องขึ้น ผมก็ปล่อยวางอะไรได้มากขึ้นน่ะครับ แทนที่จะสูญเสียคุอินะไป ผมยอมให้เธอไขว่คว้าหาความสุขในแบบของตัวเองดีกว่า"

"หึหึ อันที่จริงทุกคนต่างก็มีเส้นทางของตัวเองต้องเดินนั่นแหละ พ่อแม่เป็นแบบอย่างและคอยชี้แนะให้ลูก แต่บางทีก็ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป"

"ผมจะจดจำคำพูดของคุณไว้ครับ ท่านเซเทียน อยากให้การประลองครั้งนี้ดำเนินไปแบบไหนดีครับ?"

"ใส่ให้เต็มที่เลย ในการดวลของนักดาบ ชั้นจะใช้วิชาดาบเพียงอย่างเดียว จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้น ก็ระวังตัวด้วยนะครับ ท่านเซเทียน"

เซเทียนสร้างโล่ป้องกันขึ้นตรงหน้าคุอินะและโซโรอย่างสบายๆ จากนั้นก็หันไปมองโคชิโร่ ครั้งนี้ ไม่มีใครออมมือ ออร่าอันทรงพลังปะทุขึ้นอีกครั้ง

ทว่า โคชิโร่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าออร่าของเซเทียนนั้นเหนือกว่าของตน เขาจึงเปิดฉากโจมตีทันที วาโดอิจิมอนจิตวัดเป็นคลื่นดาบอันเจิดจรัสพุ่งตรงเข้าหาเซเทียน

"คลื่นดาบระดับนี้? สมกับเป็นยอดนักดาบจริงๆ"

เซเทียนชักดาบชั้นดี 'ยูบาชิริ' ออกมาอย่างสบายๆ ดาบเล่มนี้ซึ่งจะเป็นคู่หูของโซโรในอนาคต ถูกเซเทียนหยิบยืมมาใช้ก่อนชั่วคราว

โซโรที่อยู่ไกลออกไปมองดูดาบที่เซเทียนชักออกมา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำ "ดาบเล่มนี้มีความเชื่อมโยงกับฉัน!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุอินะที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองโซโรด้วยความหมั่นไส้

ในเวลานี้ เซเทียนก็รวบรวมพลังอย่างสบายๆ แล้วฟาดฟันคลื่นดาบสีเงินพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ร่างของเซเทียนก็แวบหายไป พุ่งตามคลื่นดาบเข้าหาโคชิโร่

เสียง "ปัง" ดังสนั่นหวั่นไหว

แต่ก่อนที่คุอินะและโซโรจะทันได้ตกใจ ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากกลุ่มควันของการปะทะด้วยความเร็วสูง เงื้อง่าดาบฟาดฟันใส่โคชิโร่

"แย่ล่ะ..."

โคชิโร่ไม่คิดว่าเซเทียนจะไม่หยั่งเชิงเลยด้วยซ้ำ เขาจึงเข้าปะทะแบบประชิดตัวด้วยพลังทั้งหมดที่มี รีบยกวาโดอิจิมอนจิขึ้นมารับการโจมตี

เสียงปังดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองคนถือดาบประลองกำลังกัน ทว่าพละกำลังของเซเทียนนั้นเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

โคชิโร่ถูกดันถอยหลังไปไกลกว่าสิบเมตร ทิ้งรอยทางลึกสองเส้นไว้บนผืนทราย

อย่างไรก็ตาม โคชิโร่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เขาเพียงแค่ถ่ายเทแรงกระแทกออกไประหว่างที่ถอยร่น

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เซเทียนก็ปล่อยคลื่นดาบฟาดฟันออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเห็นเช่นนั้น โคชิโร่ก็รีบหลบหลีกทันที

ป่าด้านหลังถูกฟันจนราบเป็นหน้ากลอง

โคชิโร่อาศัยจังหวะนี้ปรับลมหายใจ มือที่จับวาโดอิจิมอนจิเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ความดำมืดนั้นแผ่ขยายไปทั่วทั้งใบดาบ

เมื่อมองดูโคชิโร่ในสภาพนี้ เซเทียนก็ยิ้มบางๆ

ตอนนี้เขารู้ขีดความสามารถคร่าวๆ ของโคชิโร่แล้ว

เมื่อเทียบกับมิฮอร์ค วิชาดาบของโคชิโร่จะเอนเอียงไปทางการป้องกัน หรือจะพูดให้ถูกก็คือการปกป้องเสียมากกว่า

อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แม้ว่าเซเทียนจะได้เปรียบอยู่เล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนักสำหรับคนระดับพวกเขา

แน่นอนว่าในสายตาของคุอินะและโซโร แม้การดวลของทั้งคู่จะเพิ่งเริ่มต้นขึ้น แต่พลังที่แสดงออกมาก็ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบคลั่งแล้ว

โดยเฉพาะคลื่นดาบฟาดฟันอะไรพวกนั้น ทำเอาพวกเขาอิจฉาจนแทบน้ำตาไหล

ในตอนนี้ โคชิโร่จดจ่ออยู่กับเซเทียนอย่างเต็มที่ การตกเป็นรองตั้งแต่การปะทะครั้งแรกทำให้เขาต้องมีสมาธิมากยิ่งขึ้น

เซเทียนเองก็ใช้ฮาคิเกราะเสริมความแข็งแกร่งให้ยูบาชิริ เขาเกรงว่าดาบจะทนแรงปะทะไม่ไหวแล้วหักเสียก่อน

ทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่งงัน มวลอากาศรอบตัวดูเหมือนจะจับตัวเป็นก้อนแข็งภายใต้ออร่าของพวกเขา หัวใจของคุอินะและโซโรที่เฝ้าดูอยู่ก็เต้นระทึกจนแทบจะหลุดออกมาจากอก

จู่ๆ เซเทียนก็ขยับตัว ยูบาชิริสีดำสนิทในมือกลับส่องประกายแสงสีเงินขาวอันเจิดจ้า

"ฉึก" เขาพุ่งทะยานแทงยูบาชิริตรงไปยังหน้าอกของโคชิโร่อย่างรวดเร็ว

โคชิโร่ใช้ฮาคิสังเกตจับจังหวะการเคลื่อนไหวของเซเทียน และทำการ "ปัดป้อง"

"แกร๊ง แกร๊ง..."

"ตูม..."

การปะทะกันของดาบทำให้เกิดเสียงดังกังวาน และพลังอันมหาศาลก็กวาดพัดชายหาดในรัศมีร้อยเมตรจนพังพินาศ

หมู่เมฆบนท้องฟ้าถูกผ่าออก และน้ำทะเลก็ไหลย้อนกลับ ราวกับต้องการหนีให้พ้นจากคนทั้งสอง

มีเพียงคุอินะและโซโรเท่านั้นที่ปลอดภัย ภายใต้การปกป้องจากโล่มิติของเซเทียน แต่พวกเขาก็เบิกตาตากว้างด้วยความตกตะลึงไปแล้ว

ทั้งสองคนยังคงยันกำลังกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผละออกจากกัน

ในตอนนั้นเอง โคชิโร่ก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

"เซเทียน ความแข็งแกร่งของคุณน่าทึ่งมาก แต่คุณยังออมมืออยู่ นี่เป็นการไม่ให้เกียรติการประลองเลยนะครับ"

เซเทียนชะงักไป ไม่คิดว่าโคชิโร่จะดูออกว่าเขายั้งมือไว้เล็กน้อย

โคชิโร่นั้นแข็งแกร่งมาก หากเซเทียนเอาจริง เขาไม่รับประกันว่าจะไม่ทำให้โคชิโร่บาดเจ็บสาหัส

ด้วยเหตุผลบางประการ เซเทียนจึงไม่ได้ตั้งใจจะให้โคชิโร่ต้องหลั่งเลือดในการประลองครั้งนี้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มให้โคชิโร่

"ขออภัยด้วยครับ ท่านเจ้าสำนักโคชิโร่ แต่เนื่องจากคุณแข็งแกร่งเกินไป หากผมเอาจริง ผมเกรงว่าเราอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่"

"และมีคุอินะเฝ้าดูอยู่ด้วย ผมไม่คิดว่าเธออยากจะเห็นเราทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหรอกนะ"

"นี่..."

แม้โคชิโร่จะเข้าใจว่านี่อาจจะเป็นวิธีรับมือกับสถานการณ์ในแบบของเซเทียน

แต่เขาก็รู้ดีว่าการดวลของนักดาบนั้นอันตรายกว่าการต่อสู้ด้วยมือเปล่า พลาดเพียงก้าวเดียวอาจหมายถึงชีวิตได้

เมื่อเห็นโคชิโร่มีท่าทีลังเล เซเทียนก็ยิ้มและพูดว่า "เอาแบบนี้ดีไหม เรามาแสดงสุดยอดวิชาดาบของพวกเรา แล้วให้เด็กน้อยสองคนนั่นเป็นพยานกัน?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โคชิโร่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไปและตอบตกลงพร้อมกับรอยยิ้ม

เซเทียนกวักมือเรียกคุอินะและโซโร ทั้งสองก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"คุณพ่อ พี่เซเทียน ประลองกันเสร็จแล้วเหรอคะ?"

"ยังหรอก ยังเหลืออีกดาบนึง เราจะให้พวกเธอเป็นพยาน นี่เป็นโอกาสที่ดีเลยนะ จับตาดูให้ดีล่ะ"

เซเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม พลางส่งสัญญาณให้โคชิโร่เริ่มก่อน

โคชิโร่ไม่ปฏิเสธ เขาใช้ฮาคิเคลือบวาโดอิจิมอนจิโดยตรง ออร่าอันรุนแรงแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขา

"ดาบหมุนวน..."

คลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวความยาวเกือบร้อยเมตรพุ่งทะยานออกสู่ท้องทะเล

"ครืนนน..."

คลื่นยักษ์สูงร้อยเมตรพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และน้ำทะเลบริเวณชายฝั่งก็ถูกพัดพากระจายไป เผยให้เห็นแนวปะการังที่ถูกตัดขาดอยู่ใต้ท้องทะเล

ผ่านไปเนิ่นนาน คลื่นยักษ์ก็ม้วนตัวกลับมา คุอินะและโซโรหน้าซีดเผือดด้วยความกลัวเมื่อเห็นน้ำทะเลที่กำลังถาโถมเข้ามา

เซเทียนยิ้มบางๆ เขาโบกมือเพียงเบาๆ พลังที่มองไม่เห็นก็สกัดกั้นน้ำทะเลที่เชี่ยวกรากเอาไว้

ได้ยินเพียงเสียง "ซ่า ซ่า" เท่านั้น

เมื่อน้ำทะเลสงบลง ผิวน้ำทะเลก็กลายเป็นสีเหลืองขุ่นมัว

"สุดยอดไปเลย..."

เมื่อได้ยินคำชมของลูกสาว โคชิโร่ก็ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แม้เขาจะไม่อยากให้ลูกสาวต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับตำแหน่งนักดาบอันดับหนึ่งของโลกก็ตาม

แต่ต้องยอมรับเลยว่า พ่อคนไหนบ้างล่ะที่จะไม่รักและตามใจลูกสาว?

"เซเทียน ถึงตาคุณแล้วครับ"

เซเทียนยิ้มบางๆ ชักยูบาชิริออกมาอย่างสบายๆ และก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

เขาเคลือบยูบาชิริด้วยฮาคิเกราะ ทุ่มพละกำลังทั้งหมดลงไปในการตวัดดาบเพียงครั้งเดียว คลื่นดาบสีเงินก็พุ่งทะยานพาดผ่านท้องฟ้า

คุอินะและโซโรมองดูด้วยความงุนงง ทว่าม่านตาภายใต้แว่นตาของโคชิโร่กลับหดเกร็งอย่างรุนแรง

"ไปกันเถอะ..."

เซเทียนยิ้มและกวักมือเรียกคนอื่นๆ โคชิโร่ก็พยักหน้าและเดินนำคุอินะและโซโรกลับไปที่โรงฝึก

ขณะที่พวกเขาเดินข้ามเนินเขาเล็กๆ คุอินะและโซโรก็หันกลับไปมองพร้อมกันราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง

จากนั้น ทั้งสองคนก็ยืนนิ่งงัน เหงื่อเย็นแตกพลั่กทันที

ไกลออกไป บนผิวน้ำทะเล เส้นสีเงินทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับลำแสงเลเซอร์อันงดงามพาดผ่านมหาสมุทร

ด้วยเหตุผลบางประการ ภาพอันงดงามนี้กลับให้ความรู้สึกถึงอันตรายแก่พวกเขา

หากมองดูใกล้ๆ จะพบว่าเส้นสายนี้ได้ผ่าผิวน้ำทะเลออกเป็นสองซีกโดยตรง

คลื่นดาบอันไร้ก้นบึ้ง ความกว้างประมาณหนึ่งเมตร ทอดตัวยาวพาดผ่านผืนทะเลอย่างเงียบงัน ในขณะที่น้ำทะเลทั้งสองฝั่งกลับสงบนิ่งไร้การกระเพื่อมไหว

"หึหึ เป็นอะไรหรือเปล่า? กลับกันเถอะ"

เซเทียนยิ้มและจูงมือทั้งสองคนเดินไป โคชิโร่ก็หันไปมองท้องทะเลอีกครั้ง ด้วยความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ผ่านไปเนิ่นนาน ไกลออกไป เจ้าแห่งท้องทะเลร่างยักษ์ตัวหนึ่งมองไปที่รอยแยกตรงกลางและค่อยๆ ว่ายเข้าไปใกล้ แต่จู่ๆ มันก็ถูกคลื่นดาบสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนฉีกกระชากจนขาดกระจุยในพริบตา

ราวกับเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ น้ำทะเลทั้งสองฝั่งก็พุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง ละอองน้ำทะเลที่สาดกระเซ็นและสสารสีเงินขาวบางอย่างก็พุ่งแหวกหมู่เมฆที่รวมตัวกันอีกครั้ง... "ฝนตกเหรอเนี่ย?!"

...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═