ตอนที่ 34 ความหวาดกลัว

ตอนที่ 34 ความหวาดกลัว

“แกร่กแกร่ก”

ดาบกระดูกที่เคยเฉียบคมไร้เทียมทานคราวนี้กลับติดขัดอยู่กลางลำคอของปิศาจหัวหมาป่า

เมื่อปิศาจหัวหมาป่าอีกสามตัวที่อยู่รอบ ๆ เห็นก็ละทิ้งเป้าหมายเดิม แล้วพุ่งเข้าหานักฆ่าโครงกระดูกอย่างพร้อมเพรียงกัน

แสงสีขาวจาง ๆ เส้นหนึ่งพุ่งออกจากร่างของปิศาจหัวหมาป่าที่ตาย ก่อนจะไหลเข้าสู่ร่างของหานหนิง

หานหนิงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทั่วร่างกาย เขาจึงรีบใส่ลูกดอกเพิ่มเติมแล้วเล็งไปยังปิศาจหัวหมาป่าที่กำลังเข้าโจมตีนักฆ่าโครงกระดูก ก่อนจะลั่นไกอย่างต่อเนื่อง

“ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว !”

ลูกดอกพุ่งไปขัดจังหวะการโจมตีของปิศาจหัวหมาป่า ทำให้พวกมันต้องกระจายตัวออก และหลบหนีไปคนละทิศทาง

นักฆ่าโครงกระดูกได้โอกาสพักหายใจ รีบชักดาบกระดูกออกแล้วถอยหลังอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันปิศาจหัวหมาป่าตัวหนึ่งที่สะพายธนูไม้กลิ้งตัวหลบลูกดอกของหานหนิง ก่อนจะนอนหมอบลงกับพื้น

ภายใต้การช่วยเหลือของพวกพ้อง มันหรี่ตาเล็งเป้าหมายไปที่อีกด้านหนึ่ง ซึ่งโจวหยูกำลังต่อสู้กับปิศาจหัวหมาป่าอยู่ มันยกคันธนูขึ้นใส่ลูกธนู ก่อนจะดึงสายแล้วปล่อยออกอย่างรวดเร็ว

“ปึง”

แสงประกายสีฟ้าที่เย็นยะเยือกพุ่งออกมาพร้อมลูกธนู

ในขณะที่คนอื่น ๆ เห็นเพียงเงาของลูกธนูที่ปล่อยออกไป ลูกธนูก็ได้พุ่งตรงไปยังโจวหยูเสียแล้ว

“ระวัง !”

โจวหยูที่กำลังต่อสู้อยู่รู้สึกถึงอันตราย จึงหันศีรษะหลบอย่างฉับพลัน ดวงตาของเขาส่องแสงสีเขียวออกมา

“หึ่ง”

เมื่อสัมผัสกับแสงสีเขียว ลูกธนูที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงก็หยุดนิ่งกลางอากาศ

ในช่วงจังหวะนั้น หานหนิงรีบเล็งหน้าไม้ไปยังปิศาจหัวหมาป่าที่อยู่ตรงหน้าโจวหยูแล้วลั่นไกทันที

“ฉึก !”

ปิศาจหัวหมาป่าเห็นว่าโจวหยูมัวแต่ป้องกันลูกธนูจนไม่ได้ป้องกันตัวเอง มันจึงยกขวานหินขึ้นอย่างตื่นเต้นเตรียมที่จะปลิดชีวิตเขา

แต่ทันใดนั้นลูกดอกลูกหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปักเข้าที่อกของมันอย่างแม่นยำ

โจวหยูเพิ่งได้สติ เขาฝืนลืมตาที่เต็มไปด้วยเลือด ก่อนใช้หอกยาวแทงเข้าไปที่เบ้าตาของปิศาจหัวหมาป่าที่ล้มลงไป

ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !

หอกกระดูกถูกแทงซ้ำไปมาที่ดวงตาซึ่งเป็นจุดที่อ่อนแอที่สุดของปิศาจหัวหมาป่า ก่อนจะปลิดชีพมันในที่สุด

แสงสีขาวเปล่งประกายออกมา แยกออกเป็นสองสายพุ่งเข้าสู่ร่างของหานหนิงและโจวหยู

“ยังเหลืออีกสี่ตัว ! เทียนเหอจัดการตัวที่ยิงธนูก่อน !”

หานหนิงไม่เสียเวลาไปมองฝั่งของโจวหยู เขาตอบโต้อย่างรวดเร็วและตะโกนสั่งไปยังหลินเทียนเหอ

“ได้เลย !”

หลินเทียนเหอตอบรับพร้อมกับแกว่งเถาวัลย์ในมือพยายามจับตัวปิศาจหัวหมาป่าเอาไว้

“เดี๋ยวฉันช่วย !”

แสงสีขาวซึมเข้าสู่ร่าง ทำให้เลือดที่บาดแผลบริเวณดวงตาของโจวหยูเริ่มหยุดไหล เขาถือมีดสั้นแน่นก่อนพุ่งตรงไปยังปิศาจทั้ง 4 ตัวข้างหน้าพร้อมตะโกนออกมา

“อาจารย์จางช่วยสนับสนุนผมด้วย !”

ปิศาจหัวหมาป่าตัวที่ถือธนูอยู่หลังพวกพ้องตัวอื่น ๆ มันเห็นท่าทางดุดันของโจวหยูที่พุ่งเข้ามาโดยไม่กลัวตาย มันจึงคำรามลั่นก่อนดึงลูกธนูจากด้านหลังยกธนูขึ้น และยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง

“กล้าดีนัก !”

อาจารย์จางเห็นดังนั้น รีบคว้าดินบนพื้นขึ้นมาแล้วปาใส่หน้าปิศาจหัวหมาป่าตัวที่ถือธนูเต็มแรง

“ฟู่ว”

ดินปลิวเข้าตาทำให้มันยิงธนูออกไปผิดทิศ ลูกธนูพุ่งเฉียดโจวหยูไปเพียงนิดเดียว

ด้านหน้าปิศาจหัวหมาป่าตัวที่ถือธนู มีเพื่อนร่วมทีมของมันอีกสามตัวกำลังต่อสู้กับหานหนิง หลินเทียนเหอ และนักฆ่าโครงกระดูกอย่างดุเดือด

หานหนิงเหลือลูกดอกอยู่เพียงไม่กี่ลูก เขาจึงอดทนรอ พร้อมจับตาดูการเคลื่อนไหวของพวกปิศาจหัวหมาป่าเพื่อเล็งยิงช่วงที่สำคัญ

ในขณะเดียวกันโจวหยู และอาจารย์จางวิ่งฝ่าเข้าไปจนใกล้ถึงตัวพวกมัน

อาจารย์จางกระโดดเข้าตะครุบตัวปิศาจหัวหมาป่าตัวที่ถือธนู และใช้ร่างของเขากอดมันไว้แน่น

โจวหยูเผชิญหน้ากับปิศาจ 3 ตัวที่เหลือ ดวงตาสีเขียวสดของเขาเบิกกว้าง แสงสีเขียวเข้มพุ่งออกมาเป็นรูปใบพัดครอบคลุมพื้นที่ทั่วด้านหน้า

ปิศาจหัวหมาป่าทั้ง 3 ตัวที่ถูกแสงสีเขียวปกคลุมชะงักและแข็งค้างอยู่กับที่

“ตอนนี้แหละ !”

หานหนิงและหลินเทียนเหอตะโกนขึ้นพร้อมกัน

หลินเทียนเหอใช้เถาวัลย์สองเส้นพยายามพันร่างของสองจากสามตัวที่ถูกแสงตรึงไว้

หานหนิงลั่นไกหน้าไม้อย่างรวดเร็ว ลูกดอกสามลูกพุ่งตรงไปยังปิศาจทั้งสามตัวที่ถูกตรึงไว้

“ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !”

ปิศาจสามตัวโดนลูกดอกเข้าที่จุดสำคัญ มันส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนล้มลงกับพื้น แต่สองตัวที่ถูกเถาวัลย์พันร่างยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

ตัวสุดท้ายเบ้าตาของมันสะท้อนเงาดาบกระดูกก่อนถูกเฉือนไป

เลือดพุ่งกระเซ็น แสงชีวิตในดวงตาของมันดับวูบ

“ฮึ่ก !”

หลินเทียนเหอเกร็งกล้ามเนื้อ มือทั้งสองข้างออกแรงแกว่งเถาวัลย์เพื่อให้รัดคอปิศาจทั้งสองตัวให้แน่นยิ่งขึ้น

เถาวัลย์ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของปิศาจเบิกกว้าง ก่อนที่ร่างกายของมันจะหยุดนิ่งและตายไปในที่สุด

ปิศาจสามตัวล้มตาย เหลือเพียงปิศาจนักธนูที่อาจารย์จางกำลังตะลุมบอน

อาจารย์จางใช้แขนซ้ายล็อคคอมันไว้แน่น ส่วนมือขวาถือมีดสั้นสีแดง แล้วแทงเข้าไปใต้ท้องของมันท่ามกลางการต่อสู้อย่างดุเดือด

ปิศาจหัวหมาป่าที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็พยายามอ้าปาก มันต้องการจะขย้ำแขนซ้ายของอาจารย์จางอย่างบ้าคลั่ง

ในช่วงเวลาที่พวกเขาต่อสู้กันนั้น นักฆ่าโครงกระดูกรีบพุ่งเข้ามาจับหัวของปิศาจหัวหมาป่า

อาจารย์จางปล่อยมือออกและจ้องมองปิศาจที่ยังคงส่งเสียงคำรามในอ้อมแขนของเขาก่อนจะใช้มีดฟันไปที่คอของมันอย่างแรง

ฟึ่บ ! !

เลือดกระเด็นไปทั่วหน้าอาจารย์จาง ก่อนที่ปิศาจหัวหมาป่าตัวสุดท้ายจะสิ้นใจ

เมื่อทั้งหกตัวตายไป การต่อสู้จึงสิ้นสุดลง

แสงสีขาวทั้ง 4 ดวงที่มีขนาดต่างกันพุ่งออกจากร่างของปิศาจหัวหมาป่า และเข้าสู่ร่างของหานหนิง, อาจารย์จาง, หลินเทียนเหอ, และโจวหยู

ขณะที่พวกเขาได้รับแสงสีขาว หลินเทียนเหอเห็นกลุ่มแสงสีม่วงปรากฏขึ้นในฝ่ามือทั้งสองของเขา ก่อนจะหายไป

ผิวของอาจารย์จางเป็นสีน้ำตาลเข้มยิ่งขึ้น และมีชั้นเกราะหินบาง ๆ คลุมอยู่บนผิว

ดวงตาของโจวหยูส่องแสงสีเขียวคล้ายกับอัญมณีที่แปลกประหลาด

ส่วนหานหนิงรับแสงสีขาวหลายดวงเข้าสู่ร่างของเขา เขารู้สึกถึงการไหลเวียนของพลังอันร้อนแรงที่อยู่ในร่าง แต่ก็ยังไม่มีการแจ้งเตือนอัปเกรด

“การอัปเกรดจากระดับ 4 ไป 5 น่าจะยาก ไม่อย่างนั้นฉันคงอัปเกรดไปแล้ว”

หานหนิงครุ่นคิดอยู่ในใจเมื่อยังไม่พบการอัปเกรด

แม้การต่อสู้ดูเหมือนจะยาวนาน แต่จริง ๆ แล้วมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงแค่หนึ่งหรือสองนาทีเท่านั้น

คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเริ่มวิ่งไปยังชายเขาได้แล้ว

แต่ทว่า...

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้สำรวจซากของปิศาจหัวหมาป่า

“อ๊า ! !”

เสียงคำรามดังสนั่นจากทิศทางของผู้รอดชีวิตจากตู้โดยสารอื่น ๆ

หมาป่าหัวยักษ์ตัวสูงถึงสองเมตรกระโจนออกมาจากกลุ่มผู้คน

มันกระโดดขึ้นกลางอากาศขณะที่แสงจันทร์ส่องลงบนร่าง ดวงตาสีแดงจ้องมองมนุษย์ที่อยู่ด้านล่างอย่างเย็นชา และกางกรงเล็บออกมา

ครืด !

หญ้าบนพื้นเริ่มขยายขึ้นราวกับมีชีวิตกลายเป็นเถาวัลย์ยาว ๆ

ผู้มีพลังที่อยู่ด้านล่างพยายามจะหลบหนี แต่พบว่าเท้าของพวกเขาถูกเถาวัลย์จับเอาไว้ ไม่สามารถขยับตัวได้ในระยะเวลาสั้น

เพียงแค่การโจมตีเดียวก็ทำให้คนมากกว่า 30 คนติดอยู่กับที่

รอบ ๆ ตัวมันยังมีปิศาจหัวหมาป่ารวมกันมากกว่า 100 ตัว พวกมันกระจัดกระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว

“อ๊า ! !”

ปีศาจหมาป่าหัวยักษ์ลงสู่พื้นพร้อมกับกรงเล็บที่แหลมคม มันสะบัดกรงเล็บไปมา เก็บเกี่ยวชีวิตของผู้คนที่ติดอยู่ในเถาวัลย์ได้อย่างง่ายดาย

เลือดสีแดงพุ่งกระจาย ไหลนองบนสนามหญ้าราวกับนรกบนดิน