บทที่ 406 - รักครั้งหน้า

บทที่ 406 - รักครั้งหน้า

"ไม่มีของวิเศษเลยสักชิ้น แม่งเอ๊ย! ไอ้พวกยาจก! ฆ่าทิ้งซะดีไหมเนี่ย!" ซูอิงฮุยกรอกตามองบน

"ก็คงมีแค่แก่นปราณจินตันในท้องมันนั่นแหละที่พอจะมีราคา" วั่งไฉเลียริมฝีปาก

หม่าเต๋อได้ยินบทสนทนาของหนึ่งคนหนึ่งสุนัข หัวใจก็หล่นวูบไปถึงตาตุ่ม แต่ก็ไม่กล้าอ้าปากเถียง

เสื้อผ้าของหม่าเต๋อ ถูกซูอิงฮุยจับถอดเอามาใส่เองเรียบร้อยแล้ว

มือถือก็โดนวั่งไฉแย่งไป

ตอนนี้เขาก็เลยเหลือแค่กางเกงในตัวเดียวเท่านั้น

บวกกับสภาพหน้าตาที่บวมปูด เลือดอาบหน้า ดูแล้วช่างน่าสมเพชเวทนาสุดๆ

"หม่าเต๋อ"

"นายท่าน ผมอยู่นี่ครับ!" หม่าเต๋อที่ได้ยินซูอิงฮุยเรียก ก็รีบฉีกยิ้มรับทันที

"แบบนี้แกก็ถือว่าขายชาติแล้วสิ?"

"แกไม่กลัวพวกมันมาเช็คบิลทีหลังเหรอ? อย่างเช่น ส่งจินตันมาล้อมฆ่าแกอีกสักสิบกว่าคนน่ะ?" ซูอิงฮุยถามอย่างมีนัย

หม่าเต๋อได้ยินแบบนั้น ความเศร้าก็จุกอก น้ำตาไหลพราก ร้องไห้ฟูมฟาย "นายท่านครับ ท่านไม่รู้หรอกว่าไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้มันเลวทรามขนาดไหน!"

"พวกมันสั่งการเด็ดขาด บังคับให้ผมมาดักรอพวกท่านอยู่กลางทะเล!"

"นี่มันส่งผมมาตายชัดๆ! ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะไปยอมพวกมันทำไมอีกล่ะ!"

"กบฏ! ต้องกบฏเท่านั้น!"

ซูอิงฮุยจ้องมองหม่าเต๋อที่ยืนเปลือยกายล่อนจ้อน รู้สึกทะแม่งๆ

หมอนี่มันเป็นถึงจินตัน ถ้ามันไม่อยากทำ ใครจะไปบังคับมันได้

แค่คำสั่งเดียวจะทำให้มันยอมเชื่อฟังเนี่ยนะ?

ตอแหลชัดๆ

"ให้โอกาสแกอีกครั้ง ถ้าไม่พูดความจริง ฉันจะส่งแกไปเข้าเฝ้าพระเยซูเดี๋ยวนี้แหละ" ซูอิงฮุยหรี่ตา เขาไม่เชื่อคำพูดพล่อยๆ ของหม่าเต๋อเลยสักนิด

หม่าเต๋อสะดุ้งโหยง รีบละล่ำละลักอธิบาย "นายท่านครับ เรื่องจริงนะครับ! พวกมันจับเมียผมเป็นตัวประกัน ผมไม่มาก็ไม่ได้ครับ!"

เมีย?

ซูอิงฮุยกับวั่งไฉอึ้งไปเลย

จินตันก็มีเมียด้วยเหรอ?

จินตันส่วนใหญ่ไม่ใช่อยู่เป็นโสดกันหรอกเรอะ?

"เมียแกก็เป็นผู้ฝึกตนงั้นเหรอ?"

หม่าเต๋อรีบโบกมือปฏิเสธ "มะ... ไม่ใช่ครับ เป็นแค่คนธรรมดา..."

หม่าเต๋อเล่าว่าเขาเพิ่งจะรู้จักกับภรรยาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ไม่มีเรื่องราวโรแมนติกอะไรหรอก

ก็แค่วันหนึ่งที่หม่าเต๋อไปเดินเล่นตามถนน แล้วบังเอิญสบตากัน

"คุณปู่ซูครับ ท่านไม่รู้หรอก สายตาที่เธอมองผมตอนนั้น มันกระชากวิญญาณผมไปเลย ผมขอสาบานต่อฟ้าเลยว่า เธอคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก!"

ซูอิงฮุยกับวั่งไฉกะพริบตาปริบๆ มองดูหม่าเต๋อผู้คลั่งรัก รอฟังเรื่องราวตอนต่อไป

แต่แล้ว จู่ๆ หม่าเต๋อก็เงียบไปซะงั้น

"เล่าต่อสิวะ!" วั่งไฉเร่งเร้าอย่างรำคาญ

"เล่าอะไรล่ะครับ?" หม่าเต๋องงเป็นไก่ตาแตก

"ก็เรื่องความรักของแกกับเมียแกไงวะ!" วั่งไฉเริ่มหงุดหงิด

"ก็จบแล้วนี่ครับ!" หม่าเต๋อมองวั่งไฉราวกับมองคนบ้า

มุมปากของหนึ่งคนหนึ่งสุนัขกระตุกพร้อมกัน

ไอ้ฝรั่งเวรนี่ หลอกให้อยากแล้วจากไปนี่หว่า!

"แกหลอกผีอยู่หรือไงฮะ!"

พอเห็นท่าไม่ดี หม่าเต๋อก็รีบอธิบาย "จบแล้วจริงๆ ครับ หลังจากนั้นพวกเราก็แต่งงานกันเลย!"

เรื่องมันก็เป็นอย่างที่หม่าเต๋อเล่านั่นแหละ

เขากับภรรยา รู้จักกันไม่ถึงอาทิตย์ก็แต่งงานกันเลย

ทั้งคู่รักกันปานจะกลืนกิน ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋แทบจะตลอดเวลา

จนกระทั่งซูอิงฮุยกับวั่งไฉไปก่อเรื่องที่สี่มหานครใหญ่

หม่าเต๋อถูกประเทศเรียกตัวด่วน ถึงได้จำใจต้องแยกจากกัน

และหลังจากที่แยกกัน ภรรยาของหม่าเต๋อก็ถูกรัฐบาลออสเตรเลียจับตัวไป เพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองกับเขา

ซูอิงฮุยกับวั่งไฉถึงกับมึนตึ้บ รู้จักกันไม่ถึงอาทิตย์ก็แต่งงานเนี่ยนะ?!

ฝรั่งนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นกันขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ซูอิงฮุยไม่เข้าใจ "ทำไมออสเตรเลียถึงต้องเสี่ยงจับตัวเมียแกเป็นตัวประกันด้วยล่ะ?"

"หรือว่าปกติแกเป็นพวกชอบดื้อดึงไม่ฟังคำสั่ง?"

การจับครอบครัวของจินตันเป็นตัวประกัน ต่อให้เป็นพวกโง่เง่าเต่าตุ่นก็ไม่คิดจะทำเรื่องแบบนี้หรอก

ก็ดูอย่างซูอิงฮุยสิ ต่อให้ตอนนี้เขาจะกลายเป็นผู้ร้ายข้ามชาติไปแล้ว

หลี่ชิงอวี้กับนักพรตอวี้หลง ก็ยังต้องพยายามปกป้องครอบครัวของเขาอย่างสุดชีวิต

จินตันน่ะน่ากลัว

แต่จินตันที่กำลังฟิวส์ขาดน่ะ น่ากลัวกว่าหลายร้อยเท่า!

หม่าเต๋อถอนหายใจยาว "จะเพราะอะไรอีกล่ะครับ ก็เพราะผมไม่ใช่คนที่เกิดและโตที่นี่ไงล่ะครับ"

"ไอ้พวกระดับวิญญาณแห่งความว่างเปล่าอีกสองคนนั่น ไม่เห็นจะโดนแบบผมเลย!"

"มีแค่ผมคนเดียว... น่าสมเพชจริงๆ!"

หม่าเต๋อไม่ได้โง่ ตรงกันข้าม เขาฉลาดเป็นกรดเลยล่ะ

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่สามารถพลิกชีวิตจากทาสที่ไม่มีแม้แต่สิทธิความเป็นมนุษย์ ขึ้นมาเป็นมหาเทพแห่งวิญญาณความว่างเปล่าของประเทศมหาอำนาจได้หรอก

เขามองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

จริงๆ แล้ว ถ้าจะว่ากันตามตรง หม่าเต๋อก็ไม่ใช่คนของประเทศนี้ตั้งแต่แรก

พ่อแม่ของเขาเป็นทาสที่ถูกจับข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่

ส่วนเขาก็เกิดมาเป็นทาสตั้งแต่ลืมตาดูโลก

สำหรับมหาเทพที่เอาแต่นั่งเสวยสุข และไม่มีความรู้สึกผูกพันรักชาติอย่างหม่าเต๋อแล้ว

เขาเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่รัฐบาลออสเตรเลียทำลงไป

"หา? แกพล่ามบ้าอะไรวะ! แกบอกว่า แกเข้าใจพวกมันเนี่ยนะ?!" ซูอิงฮุยร้องลั่นด้วยความประหลาดใจ

เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง!

คนที่ถูกจับเมียไปเป็นตัวประกัน ดันบอกว่าเข้าใจเนี่ยนะ?!

ไม่ใช่แค่ซูอิงฮุย แต่วั่งไฉก็ยังอึ้งกิมกี่

สมองของพวกฝรั่งมันทำด้วยเต้าหู้หรือไงวะ?

โดนหักหลังขนาดนี้ ยังจะมาบอกว่าเข้าใจอีก!!

หม่าเต๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง "เข้าใจสิครับ ถ้าผมเป็นผู้นำระดับสูงของออสเตรเลีย ผมก็ต้องทำแบบนี้แหละ"

จากนั้นหม่าเต๋อก็ยิ้มแหยๆ พูดอย่างใจเย็นว่า "ตัวอันตรายที่ควบคุมไม่ได้อย่างผม มันก็ต้องมีโซ่ตรวนล่ามเอาไว้สิครับ"

"ก็อย่างเช่นตอนนี้นี่ไง ผมก็กลายเป็นคนทรยศ มาเป็นไกด์นำทางให้พวกนายท่านแล้วไม่ใช่หรือไงครับ?"

"เพราะงั้น พวกเขาก็ทำถูกแล้วล่ะครับ"

ในเวลาแค่สิบกว่านาที ซูอิงฮุยกับวั่งไฉไม่รู้ว่าจะต้องช็อกไปอีกกี่รอบ

หม่าเต๋อคนนี้!

ช่างเป็นคนที่รู้เท่าทันโลก...

และช่างเป็นคนที่หน้าด้านหน้าทนซะจริงๆ...

ซูอิงฮุยตบบ่าหม่าเต๋อ "เพื่อนเอ๊ย แกมาอยู่ที่นี่ มันผิดที่ผิดทางไปหน่อยนะ!"

หม่าเต๋อคนนี้ ถูกใจซูอิงฮุยเข้าอย่างจัง!

วั่งไฉก็รู้สึกโล่งใจ โชคดีนะที่พวกเราไม่ได้ฆ่าหม่าเต๋อทิ้ง ไม่งั้นโลกใบนี้คงน่าเบื่อแย่!

"หม่าเต๋อ!"

"นายท่านหมา มีอะไรให้รับใช้ครับ!" หม่าเต๋อถูมือไปมาพร้อมกับฉีกยิ้ม

"เรื่องเมียของแก เดี๋ยวพวกฉันจะช่วยไปชิงตัวกลับมาให้เอง!" วั่งไฉตบหน้าอก ให้คำมั่นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของมัน!

ซูอิงฮุยก็พยักหน้าสนับสนุน "ใช่แล้ว เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเรา พวกเราจะทวงความยุติธรรมให้แกเอง!"

หนึ่งคนหนึ่งสุนัขตัดสินใจจะทวงความยุติธรรมให้กับหม่าเต๋อ!

หม่าเต๋อเบิกตาค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของหม่าเต๋อ ซูอิงฮุยกับวั่งไฉก็แอบรู้สึกสะใจนิดๆ

เตรียมจะรับคำสรรเสริญเยินยอจากหม่าเต๋อ แต่ทว่า หม่าเต๋อกลับโพล่งขึ้นมาว่า "ความจริง ไม่ต้องช่วยก็ได้นะครับ"

ซูอิงฮุย: "……"

วั่งไฉ: "???"

"เมื่อกี้แกยังบอกอยู่เลยว่าแกรักเมียแกมากไม่ใช่หรือไง?!"

เมื่อเจอคำถามของหนึ่งคนหนึ่งสุนัข หม่าเต๋อก็ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ใช่ครับ! ผมรักเธอมาก มากจริงๆ!"

แต่ทว่า วินาทีต่อมา

คำพูดของหม่าเต๋อ ก็ทำเอาหนึ่งคนหนึ่งสุนัขถึงกับใบ้แดกไปอีกรอบ

"แต่ความรักน่ะ รักแค่ครั้งเดียวก็พอแล้วครับ"

"อุตส่าห์รักมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว"

"ไว้คราวหน้า ค่อยรักใหม่ก็แล้วกันครับ"

(จบแล้ว)